…að krossa fingur og vona að tölvan fari í gang á morgnana (hver dagur er óvæntur sigur..kveikir hún á sér, kveikir hún ekki á sér?)
…að vera pirruð yfir því að geta ekki horft á video (hún getur bara alls ekki sýnt þau)
…að naga neglurnar ef ég óvart kveiki á videoi (því það þýðir endurræsing og þá er aftur að krossa fingurna og vona að hún fari í gang)
…að ákveða að morgni hvort ég ætla nota vafra EÐA opna Powerpoint (ekki hægt að opna bæði forritin í einu)
…að bíða í a.m.k. 3 mínútur frá því ég opna vafra þangað til hann birtist (er svo lengi)
…að vera leið yfir því að geta ekki unnið ljósmyndir úr nýju myndavélinni (höndlar þær ekki)
…að reyna að finna takkana sem dottnir eru af eða reyna að festa þá sem eru lausir (sem betur fer kann ég fingrasetningu því annars væri ég illa stödd)
…að hafa áhyggjur af því að horfa allt í einu á svartan skjá (því ég vogaði mér að opna Facebook)
…að ákveða a.m.k. 30 mínútum áður en ég hætti í tölvunni hvenær ég ætla að slökkva á henni (því það tekur svo langan tíma)
…að vera viss um að það sé þyrla að lenda fyrir utan gluggann (vegna hávaðans í henni)
…að reyna að fela tölvuna ef koma gestir (því ég skammast mín of mikið fyrir hana)
…að taka æðiskast þegar ég er að vinna og er að skila af mér verkefnum og á síðasta snúningi (ég get orðið galin)
…að taka afrit af vinnu gögnum hverjar 5 mínútur (því harði diskurinn hlýtur að vera að hrynja)
…að vera viss um að ef innbrotsþjófar ætluðu að grípa tölvuna að þeir myndu lyppast niður úr hlátri (og skil það mjög vel)

…því ég er komin með nýja tölvu!

Það var útigangsmaður á tröppunum við næsta inngang í morgun þegar ég fór út. Hann var að dýfa tepoka ofan í pappamál. Útigangsmenn þurfa líka te. Ég bauð honum góðan daginn svona til öryggis. Jóhannes labbaði frekar seint um kvöld hérna á milli húsa í fyrradag og tvær stúlkur í pilsum og háhæluðum skóm stóðu við vegg. Önnur þeirra sveiflaði síða, slétta hárinu þegar Jóhannes gekk fram hjá, hin blikkaði löngum augnhárunum og hló….en ekki kvenmanshlátri. Ó já það er litríkt umhverfið sem við búum í núna!

Ég hef einu sinni síðan ég byrjaði að halda heimili sjálf, átt hvergi heima. Þá er ég ekki að meina að ég hafi verið heimilislaus (sem er nú töluvert alvarlegra mál). Það sem ég meina er, að við vorum að flytja af einum stað á annan og vorum ekki komin með húsnæði í millitíðinni. Árið 2001, þegar við fluttum í fyrsta skipti til London vorum við ekki búin að finna íbúð þegar við komum út. Það hófst á endanum en á meðan við vorum að leita gistum við á hinum ýmsustu stöðum. Við vorum á gistiheimili, við vorum í viku hjá bróður mínum í Suður-Englandi, og svo fórum við til systur Jóhannesar í Danmörku í nokkra daga. Það var þá sem við vorum án póstkóða. Mér finnst óþægilegt að eiga engan póstkóða. Ég vorkenni alltaf missyndismönnum sem ég les um í blöðunum sem eru “of no fixed abode” (án heimilisfangs) sem þýðir að þeir eru heimilislausir. Það er auðvitað verst af öllu…að eiga ekki þak yfir höfuðið.

Við erum búin að vera í skammtímakompu síðan við fluttum hingað 1. maí. Næstum því í mánuð. Ég hef áður lýst því yfir að stærð húsnæðis skipti ekki máli svo lengi sem að íbúar séu hraustir og heilir heilsu. Stærð skiptir þannig séð litlu máli, sérstaklega í skamman tíma. Ég held auðvitað fast í þá skoðun EN ég væri til í stærra eldhús. Eldhúsið er nefnilega minna en baðherbergið (sem er afar lítið). Reglulega fer ég í matvöruverslunina og sé alltaf eitthvað girnilegt, t.d. tilboð á kílói af jarðarberjum….og langar þá að gera jarðarberjaís, eða poka af granateplum…. og mig langar að gera salat með granateplasteinum í. Oft þarf ég að bíta í vörina og muna að eldhúsið er skókassi. Allt þetta girnilega grænmeti og girnilegu ávextir er svo sem ekki á leið burtu en t.d. um daginn var tilboð á aspars og mig langaði svo mikið að gera asparsrétt og nú er aspars ekki lengur in season svo ég missi af honum þetta árið.

Síðustu daga hefur verið hrikalegur hiti (30 stig) og af því ekki er hægt að opna nema einn glugga í íbúðinni hefur hún verið bæði gufubað/íbúð/vinnustaður. Mæli ekki með þessari blöndu. Reyndar var aumingja Jóhannes rekinn heim úr vinnunni í Disney í gær því hitinn var óbærilegur (loftkælingin var biluð). Það tók ekki betra við þegar hann kom heim. Ég er voðalega fegin að það er farið að kólna aftur. Aumingja afkvæmið hefur örugglega haldið að hún væri komin til Afríku…..Ekki síst vegna þess að hér í næsta nágrenni er Stephanie (sem rekur hótelin þar sem við gistum síðast þegar við vorum úti í Kenya…Stephanie er sú sem er í samstarfi við Borgar bróður og Elínu og stjórnar öllu með harðri hendi þarna um slóðir. Hún er kölluð vélbyssukjafturinn og þegar hún gengur um svæðið hleypur fólk undan henni eins og vatn af nýbónuðum bíl. Hún afskaplega indæl þó svona þegar maður kynnist henni og er bara ein af þeim sem tekur engu rugli….Alltaf svo gott að þekkja svoleiðis fólk. Það er SVO, SVO skrítið að sjá þetta kunnuglega andlit á allt öðrum stað en við erum vön (hún með flagsandi hárið í hafgolunni, í stuttum kjól og sandölum að gefa skipanir eins og þokulúður)….svona eins og að það yrði að sjá Mónu Lísu málverkið hangandi í Kringlunni). Það er auðvitað reglulega gaman að sjá kunnugleg andlit og von er á fleiri kunnuglegum andlitum því tengdó og mágkona eru á leið hingað líka í stutta heimsókn.

En aftur að íbúðum. Við erum búin að tryggja okkur húsnæði til lengri tíma og við fáum það 13. júlí. Við verðum í þessari kytru til 7. júní en þá höldum við í tæpar 3 vikur til Búdapest. Við þurfum svo að finna okkur eitthvað til skamms tíma þangað til 13. júlí. Íbúðin er ekki í Marylebone (dammmm mig langaði svo að vera svoleiðis) heldur í Fitzrovia, okkar hverfi þar sem okkur leið svo vel. Það er er stutt í allt…samgöngur eins og lestar og strætó, stutt í búðir (rétt hjá Oxford Circus og Regent Street), stutt til læknis, stutt í skóla, stutt á bændamarkaðinn á sunnudögum….og staðurinn er í rólegri götu.

Já, Búdapest…..Disney er að senda Jóhannes og yfirmaður hans sagði að það væri upplagt að við mæðgur færum með (Jóhannes fær íbúð og svoleiðis)….ég sagði auðvitað já takk því vinnu minni get ég sinnt hvar sem er svo lengi sem ég hef tölvu og nettenginu. Ég hef aldrei komið til Ungverjalands en Jóhannes hefur farið nokkrum sinnum fyrir Disney. Ég lýsi hér með eftir upplýsingum um eitthvað áhugavert að skoða sem og grænmetisstaði o.fl. ef einhverjir eru (í Pest hlutanum). Geri mér samt litlar vonir, mér skilst að Ungverjar séu afar hrifnir af kjötmeti, pylsum o.fl. Kemur í ljós…..ég get alltaf soðið mér pasta í versta falli.

En á meðan þessari dvöl okkar stendur munum við sem sagt ekki eiga heima neins staðar nema á þessu hóteli. Það er alltaf jafn skrítin tilfinning að geta ekki tilgreint póstkóða eða heimilisfang (svona til lengri tíma en 3ja vikna). Mér hefur samt einu sinni á ævinni liðið skrítnara í þessu tilliti og það var á landamærum Uganda og Rwanda. Á landamærunum er nefnilega svokallað einskis-mannsland þ.e. það tilheyrir hvorki Rwanda né Uganda. Ég hugsaði, þegar ég gekk þessa 100 metra eða hvað þessi litli bútur er langur, að ég væri eiginlega hvergi, hvorki í Rwanda né Uganda. Ef einhver hefði hringt í mig og spurt mig hvar ég væri, hefði ég hvorki getað sagt Rwanda né Uganda. Mér finnst það alltaf svo skrítið og ég hugsa oft um það. Það er svolítið eins og að vera í svona bát með hjólum…ef maður væri að keyra upp úr sjó og væri hálfur í fjöruborðinu og hálfur í sjó og ef einhver myndi hringja í mann og spyrja hvar maður væri staddur…..myndi maður segja í sjó eða á landi, í bíl eða á báti?

Ég hlakka mikið til að fá almennilegt eldhús loksins og geta farið að bralla eitthvað í eldhúsinu……það eru SVO margar uppskriftir sem bíða mín. Þangað til þarf ég bara að slefa og kaupa nestisbox (ok ekki einu sinni ég sé samhengið þar á milli en ég get samt alltaf keypt nestisbox. Keypti einmitt þessi nestisbox um daginn og ég hef ekki enn þá tímt að taka þau úr pakkningunum því þau eru svo falleg bara eins og þau eru):  En ég hef líka verið að slefa yfir uppskriftasíðunni hjá Lísu vinkonu minni…ég er viss um að þið getið slefað svolítið líka…er t.d. búin að ákveða að gera lasagna réttinn hennar sem fyrst…hann lítur bara of vel út!

Fitzrovia í London er okkar hverfi. Það er álíka miðsvæðis og t.d. Þingholtin í Reykjavík. Gott hverfi og er mitt á milli Bloomsbury og Marylebone sem eru bæði voðalega fín hverfi. Fitzrovia er svolítið gleymt svæði þ.e. af því að fyrrnefndu hverfi eru svo rosalega flott (Madonna og fleiri eiga t.d. hús í Marylebone) að hverfið gleymist. Það er mjög nálægt West End (leikhúshverfinu) og maður er 10 mínútur að labba í næsta leikhús. Okkur hefur allavega alltaf liðið vel í Fitzrovia. Það er samt dýrðlega fyndið hvað allt breytist þegar maður gengur í u.þ.b. 15 mínútur í suðurátt…þ.e. í átt að Marylebone. Þar gengur maður m.a. þvert á Harley Street sem er aðalstaðurinn fyrir andlitslyftingar og fleira. Við sáum ótal fínar konur með plástra á nefinu og í kringum augun á leið okkar í matvörubúðina (sem er einmitt í Marylebone). Bílarnir voru líka fljótir að breytast úr t.d. Mazda yfir í Bentley, Rolls Royce, BMW, Mercedes Benz, Ferrari, Lambourghini o.fl, o.fl. Meira að segja hef ég sé Bugatti.

Það sem okkur fannst þó alltaf lang fyndnast var fólkið sem gengur (þrammar ekki) Marylebone. Þar eru alls kyns búðir fyrir svona heldur efnameira fólk. Til dæmis er þar White Company sem er eins og gullhúðuð og demantsskreytt IKEA. Þar inni er allt hvítt, ljósblátt, ljósbleikt, ljósbrúnt, úr cashmere, hör og 100% egypskri bómull með alvöru þráðum (thread count). Þvottapoki getur alveg kostað 3000 krónur. Þetta er ein af uppáhaldsbúðunum mínum og ég tími samt ekki að kaupa neitt í henni. Reglulega fer ég þangað inn til að þefa af kertunum sem kosta 5000 krónur og snerta rúmteppin sem kosta hátt í hundrað þúsund á núverandi gengi. Búðin er dýrðleg. Í búðinni eru aldrei konur/foreldrar með organdi börn í eftirdragi, í flíspeysum og með hor. Nei þar inni eru bara konur í mokkasíum og ljósbrúnum bómullarbuxum, með bleikar cashmere peysur á öxlunum, sem ekki eru snjáðar eða þæfðar. Konurnar eru ljóshærðar með rennislétt hár, ljósbrúnan hörundslit eftir síðasta skíðafríið/siglinguna/sólarströndina og neglurnar eru með franskri áferð. Þetta er svona fólk sem fer á skútur og kann að sigla (meðfæddir hæfileikar) en fær aldrei úfið hár. Karlarnir eru líka í mokkasíum, í dökkbláum buxum og bláröndóttum skyrtum, með dökkbláar cashmere peysur á öxlunum, sem ekki eru snjáðar eða þæfðar. Þeir eru allir með dökkt hár og krullur, sem liðast aðeins yfir ennið. Fólkið hlær í lágum tónum (því það er svo siðmenntað). Það hefur alltaf nógan tíma (því barnapíurnar eru heima með börnin) og það talar um að fara í lönsj einhvers staðar í hádeginu. Það kyssir líka út í loftið þegar það heilsast. Fólkið er aldrei með gubbubletti á fötum eða aðra bletti og aldrei skrámur eða brotnar neglur. Ef börnin eru með (sem er sjaldan) má gjarnan finna fjölskyldurnar á Starbucks Marylebone, líklega eina Starbucks með salerni þar sem ekki er gert ráð fyrir eiturlyfjafíklum (alvöru speglar, ekki járnplata og ekkert blátt ljós). Þar er heldur aldrei pissulykt því Marylebonekarlarnir pissa aldrei út fyrir. Marylebonebörn eru alltaf með spékoppa og krullur; drengirnir með dökkar krullur og stúlkurnar með ljósar krullur. Stúlkurnar eru alltaf í hvítum bómullarkjólum og þeir eru alltaf drifhvítir. Það er alltaf sól þegar Marylebonefólkið er úti við og öll börnin eru vel upp alin og þau hlægja lágt. Þau rífast ekki, þau segja Please og Thank you og Pardon og þau sparka ekki í hvort annað, né foreldra sína sem eru ávallt niðursokkin í helgarblöðin (fjármála- og fasteignahlutann).

Mig dauðlangar að búa í Marylebone en þær íbúðir sem við höfum skoðað í Marylebone eru á verði sem myndi þýða að við værum starfandi á gangstéttum borgarinnar…..ekki alveg að gera sig. Ég held samt að ég yrði aldrei gjaldgeng hvort sem er. Ég brýt hluti, ég er alltaf með trilljón bletti á fötunum, er oft tætingsleg um hárið, er oft með brotnar neglur, örugglega með grenjandi, horugt smábarn í eftirdragi þegar þar að kemur (reyndar grenjar sjaldan en alltaf með hor), er stundum í flíspeysu (ekki oft samt og hún er ekki svo ljót), alltaf í snjáðum fötum og snjáðum skóm, missi mat niður á mig….o.fl. Það eina sem ég hef sem passar undir Marylebone staðlana er að ég er hljóðlát og tala í lágum rómi yfirleitt. En ekki af því að ég er siðmenntuð heldur af því að ég er óttaleg mús.

Það er alveg hreint magnað hvað maður getur haft mikla fordóma gagnvart öðrum. Samt tel ég mig ekki fordómafulla manneskju.  Fyrir nokkrum dögum síðan var ég úti á gangi með litla Skrípið. Hún var í lítilli kerru. Það var þungt yfir og dropar voru farnir að detta úr lofti. Ég var á leið heim og gekk rösklega með fram stórri umferðargötu (sem húsið stendur við). Á móti mér gekk maður með innkaupapoka. Það var bundið fyrir pokann og hann hélt í hnútinn og mér sýndist hann ganga hægt og aðeins riða. Karlinn var með regnhlíf og var svolítið fram yfir síðasta söludag. Þegar ég bruna fram hjá honum, benti hann á mig og sagði “Heyrðu….þú þarft regnhlíf svo að hann verði nú ekki votur greyið” (ok það er önnur saga…Afkvæmið er EKKI strákur…hvað er eiginlega að Bretum? (og reyndar Kenyabúum líka)). „Þetta er allt í lagi“ sagði ég…”ég bý hérna í húsinu” og benti upp. “Hmmm ertu nú viss….það er alveg að koma hellidemba”. “Já já” sagði ég. “Viltu ekki fá regnhlífina mína, þú mátt fá hana….ég get orðið mér út um nýja?”. “Nei nei það er nú óþarfi” sagði ég og sneri mér við til að draga kerruna upp. Karlinn kemur tindilfættur og lyftir undir kerruna. “Þakka þér fyrir” sagði ég. Karlinn brosti og veifaði framan í Afkvæmið. “Ég á því miður ekkert smálegt til að gefa þér” sagði ég. “Ha?” sagði karlinn og starði á mig . “Ég á engan smápening, því miður en ef þú býður get ég náð í einhverjar krónur sem ég á uppi”. Maðurinn var steinhissa á svipinn og þegar ég fór að horfa aðeins betur sá ég að karlinn var enginn róni. Hann var í svo til óslitnum skóm, í flauelisbuxum (ekki einn einasti róni er í flauelisbuxum), með tandurhreinar neglur (rónar eru alltaf með sorgarrendur), pokinn (sem ég hélt að innihéldi hans veraldlegu verðmæti) var ruslapoki sem hann var með á leið í ruslatunnuna (3 skrefum frá okkur) og regnhlífin hans var nýleg og karlinn notaði hana fyrir göngustaf því hann var aðeins farinn að tina. Karlinn var bara að vera sætur í sér og hjálplegur…..en ég afskrifaði hann áður, á um 3 sekúndum og var búin að dæma hann sem gamla fyllibyttu. Lexía dagsins var: Stundum borgar sig að pússa aðeins “fordómagleraugun”.

Teipbuxur

Það væri synd að segja að vandvirknin væri að drepa Breta. Að minnsta kosti þegar kemur að skammtímaleiguhúsnæði. Við erum í ágætis húsnæði reyndar, svo sem ekki mikið hægt að kvarta yfir því, er á 4ðu hæð með minnstu lyftu í heimi (það komast bara 2 fyrir í henni í einu). Það er líka frekar kalt í íbúðini miðað við að hún er svona ofarlega og það er t.d. gat og kaldur blástur undir gluggasyllunni í herberginu og enginn að pæla í því að loka gatinu þó það kosti lifur og lungu að kynda húsin. Gluggatjöldin ná heldur ekki niður og orkueyðslan því mikil þar. Hlutir sem maður myndi augljóslega laga ef maður byggi lengur en í mánuð á staðnum en er alveg sama um ef allir reikningar eru innifaldir. Íbúðin er snyrtileg og hrein, nema hvað í íbúðinni er allt sem hefði þurft að laga almennilega, teipað (límt). Gólflistarnir eru teipaðir niður með glæru teipi. Hluti af gereftum er teipaður fastur. Einn stóllinn er teipaður saman. Skaft á hníf hefur fengið sömu meðferð. Það glittir í teip á sturtuhenginu. Harmonikkuhurðin inn í eldhús er teipuð aftur. Í dag kom viðgerðarmaður vegna þvottavélarinnar sem lak. Hann dró fram teipið „við teipum þetta bara“. Hann hefur greinilega séð efasemdarsvipinn á mér því hann sagði „engar áhyggjur, þetta er extra sterkt teip, hannað fyrir vatn“. Ég glotti. Mér er alveg sama þó þvottavélin leki, bara ef hún dugar þennan mánuð. Ég er bara glöð að ég þurfti ekki að kalla til lækni í neyð…hann hefði líklega mætt með UHU….eða glært teip.

Eins og áður sagði erum við á afar góðum stað, svona miðað við uppáhalds, uppáhalds heilsubúðina mína. Mér fannst heldur ekki leiðinlegt að fara inn í matvöruverslunina hérna í hverfinu því inn í henni er Starbucks {Hrund….þú finnur ekki svoleiðis í Bónus þarna fyrir austan ;] Ég rölti því með innkaupin heim (meðal annars kíló af lífrænt ræktuðum gulrótum á 99p eða um 200 krónur á núverandi gengi) og drekk latte í leiðinni. Það finnst mér allt í lagi. Ég get ekki sagt að ég sakni þess að versla í matinn heima, í Bónus, Krónunni eða hvað þessar búðir heita allar. Það var fátt sem ég hataði meira og af jafn mikilli dýpt og búðarferðirnar. Ég nánast táraðist í hvert skipti sem ég eyddi peningunum mínum. Ég áttaði mig líka á því þegar ég skoðaði Delicious í dag (eitt af uppáhalds matarblöðunum mínum), að tilboðin sem eru í gangi, eiga núna við mig. Ég fékk póst áðan frá Japan Centre (ein af uppáhalds búðunum mínum í London) að tilboðið á sushi hráefni, gæti ég nýtt mér. Ég get farið að skoða alla spennandi veitingastaðina, allt spennandi hráefnið, allar nýju matarbúðirnar. Ég bý nefnilega á staðnum og þarf ekki lengur að láta mig dreyma. Það er eins og ég hafi farið í leiser aðgerð á augunum og sjái loksins skýrt aftur. Þokan fyrir augunum er farin. Þó að allt sé teipað saman í Bretlandi klikka gæði á hráefni og matvöruverslunum ekki.

En núna er ég grasekkja. Fyrsta daginn hans Jóhannesar í vinnunni var hann sendur til Budapest. Þetta verður langur fyrsti dagur í vinnunni því hann verður fram á föstudag. Við mæðgurnar erum því einar heima en það er allt í lagi því ég hef Starbucks, uppáhalds heilsubúðina mína, uppáhalds matarblaðið mitt og fullt af lífrænt ræktuðu grænmeti og ávöxtum til að japla á. Ég ætla ekki að fara í heilsubúðina á morgun því starfsfólkið er farið að kannast við mig. Einn kinkaði kolli til mín í gær. Sem mér fannst fyndið því þetta er jú stærsta heilsubúð Evrópu. Það sama er upp á teningnum með Jóhannes þegar við förum í útivistarbúðir hér í London.

Við erum óðum að koma okkur fyrir þó við séum í skammtímahúsnæði. Búin að eignast mína fyrstu matreiðslubók (húrra!!!!). Moroccan and the Foods of North Africa. Hún var gjöf frá Jóhannesi svo hún telst ekki með…ekkert frekar en nestisboxin sem ég keypti um daginn sem eru svo venjuleg að þau teljast ekki með í nestisboxainnkaupum.

Í gær fórum við í uppáhalds, uppáhalds heilsubúðina mína í öllum heiminum (í 1. sæti og heilsubúðin í Nairobi er í 2. sæti) og fylltum matarkörfuna af lífrænt framleiddu/ræktuðu hráefni (ávextir, grænmeti, snarl, alls kyns dótið fyrir litla Skrípið) og það kostaði hvorki lifur né lungu. Þegar heim var komið, var hráefnið ekki skemmt að innan. Það var jafn fallegt að innan og það var að utan. Eplin voru sæt og safarík og það brakaði í því þegar ég beit bita. Skærappelsínugulu gulræturnar voru enn þá með skærgrænu laufunum á og voru seld í búntum. Þær voru einstaklega safaríkar og góðar. Avocadoið var eins og þykkur rjómi, skærgrænt í miðju sem fór út í dökkgrænt og það var þétt en mjúkt. Ég er nefnilega orðin skilyrt fyrir því að allt svona lífrænt ræktað grænmeti (og ávextir) sé skemmt að innan. Miðað við innkaup síðustu mánuði á Íslandi. Það var líka 20 stiga hiti og sól í gær. Það skemmdi ekki fyrir og gerði okkur létt í spori. Við keyptum líka fína kerru fyrir afkvæmið á Ebay, á mjög góðum prís. Þetta var sem sagt fyrsti dagurinn okkar í London. Ég hef á tilfinningunni að þetta verði bara fínt. Við erum í skammtímahúsnæði (eldhúsið er reyndar minna en baðhergið okkar á Íslandi) en þröngt mega jú sáttir elda.

Ég áttaði mig líka á því að ég þarf að birgja mig upp af nestisboxum og matreiðslubókum (sem ég “gleymdi” að taka með mér frá Íslandi)….. hmmmm en ótrúlega svekkjandi að “þurfa” þess.

Það er alltaf svolítið sjokk að flytja, hvert sem maður flytur. Þó maður sé búinn að hlakka til endalaust….í mörg ár í rauninni. Það er aðallega af því það er breyting. Breyting frá því að skærin voru í skúffunni til vinstri en ekki í stofunni og eldhúsrúllan var við vaskinn en ekki uppi á skáp. Litlir hlutir. En líka stórir hlutir eins og vinir og vandamenn. Maður þarf þess í stað að reiða sig á að allar heimsóknir séu gæðaheimsóknir. Það er líka munur á fermetrum að sjálfsögðu en eins og ég hef svo oft sagt skiptir það okkur ekki máli hvort að við erum í litlu rými, svo lengi sem okkur líður vel á annan hátt. Svo er bara að sjá í hvernig íbúð við endum. Við förum að hefja leitina miklu.

En allavega………hér er draumeldhúsið….og er líklega stærra en það sem við erum með núna he he.

Myndin er af vef Tesco.

Ég veit…..ekki búin að blogga neitt alveg heillengi….það er búið að vera algjörlega brjálað að gera á öllum vígstöðvum. Hef ekki haft tíma til að anda einu  sinni, hvað þá tvisvar. Við erum að vooooooona að við komumst án mikilla óþæginda til London á laugardaginn. Ég vildi óska þess að ég tryði á eitthvað almætti því þá myndi ég biðja um smá pásu í goslátum.

Við löbbuðum fram hjá Heilsuhúsinu á Laugaveginum í gær. Mig vantaði eitthvað smálegt og hugsaði með mér á ég að kaupa það sem mig vantar? Ég áttaði mig fljótt…….á laugardaginn get ég verslað í stærstu heilsubúð Evrópu (sem er líka stærsta matvöruverslun Evrópu…svo stór er hún)….. Hún ætti að duga ha ha.

Ég á eftir að setja inn myndir úr ferðinni, ætla að velja nokkrar úr til að birta hér.  Svo þegar ég er komin út og búin að koma mér fyrir mun ég elda nokkrar afrískar uppskriftir sem bíða mín sem og aðrar sem ég er búin að safna í sarpinn en ekki búin að útbúa…nokkrar mjög spennandi (að mínu mati)…..

En allavega, bara að láta vita að ég er á lífi.

Þá erum við lent. Ég man ekki alveg hversu oft við höfum komið til Kenya en það er allavega ekki of oft. Ég þreytist aldrei á að tala um Kenya og Afríku og upplifun okkar á álfunni. Við höfum auðvitað bara upplifað svo agnarsmátt brot af henni því hún er jú svo gríðarlega stór. Það sem við höfum upplifað hefur án undantekninga verið stórkostlegt. Allt sem maður upplifir er framandi; maturinn, fólkið, loftslagið, dýrin, náttúran, húsin, umhverfið, farartækin, hitinn, rakin, hljóðin, fátæktin. Hitinn er auðvitað mikill…svo mikill að maður tekur andköf við að koma úr köldu herbergi (ef maður er í svoleiðis) og móða kemur á gleraugu og myndavélalinsur. Reyndar var óvenju heitt miðað við árstíma og við fundum vel fyrir því.

Það eru svo ótalmargar myndir sem koma upp í kollinn eins og t.d. kameldýr að gægjast upp úr runna, zebrahestar og gíraffar í kallfæri, fílar að sperra eyrun í átt að bílnum, geitur á veginum og lítill rauðklæddur smali veifandi priki að reka þær yfir, beljur sofandi við vegkantinn, krakkar brosandi út að eyrum og veifandi höndunum til okkar, maður að keyra fólksbíl fullan af lifandi hænum í aftursætinu, skrautlega klætt fólk í messu utandyra, börn að skoppa gjörð, götusalar í myrkrinu að selja ýmsan varning við gasluktir og kertaljós, rauðklæddir og skreyttir Samburu stríðsmenn með spjót og sítt og leirborið hár, konur á gangi með vatn á höfðinu og í litríku kikoy (teppi) sem bærist í golunni eins og skikkja, strákar í fótbolta sem búinn er til úr uppvöfðum plastpokum og snærum, glansandi sveittir farandverkamenn sem eru í betra líkamlegu formi en allir líkamsræktarfrömuðir landsins en hafa aldrei á ævinni stigið fæti í líkamsræktarsal, fólk að selja mis grunsamlegan mat við vegkantinn í veikri von um að mis vitrir ferðalangar kaupi hann, hlaupandi smásalar við öll umferðarljós hlaðnir nauðsynjavörum eins og sólgleraugum og glo-in-the-dark hálsmenum, þakklátir krakkar á ABC munaðarleysingjaheimilinu að dansa og syngja með íslenska fánann við hún, kona að elda graut í reykmettaðri maniöttu (kofi úr kúamykju) í Samburu þjóðgarðinum, krakkar að þyrpast utan um ferðalanginn litla frá Íslandi í von um að koma við furðulega fyrirbærið, gististaður einhvers staðar í buskanum þar sem dýrahljóðin yfirgnæfa öll önnur hljóð, stórkostlega bragðgóður matur og svo ferskur og fallegur að unun er á að líta, fjöll allt um kring og grænar hæðir og hólar, litrík blóm og ávextir á öllum trjám. Ég þarf bara að loka augunum til að framkalla 100 myndir til viðbótar og þetta er bara lýsingin á nokkuð venjulegum degi á ferðalagi okkar.

Þetta gekk allt vel….eiginlega frá upphafi til enda, fyrir utan 24 tíma seinkun í upphafi, alltaf leiðinlegt að missa sólarhring úr fríinu sínu. Flugvallarhótel við Heathrow er frekar mikið að fölna í samanburði við áfangastaðinn. Litla skrípið var með eindæmum geðgott og rólegt. Daman er fædd í ferðalög og safarí og kvartaði aldrei nema þegar hún var sérlega svöng eða þyrst og þrátt fyrir kúkableiur og sjóðandi hita á daginn brosti hún framan í alla; fíla, bíla og ferðalanga. Það var líka alls staðar slegist um hana. Um leið og við komum á áfangastað var einhver innfæddur sem greip hana og hljóp með hana út um allar koppagrundir til sýningar. Fólk þarna um slóðir er líka einstaklega barngott og hreinlega elskar að kjassa og kyssa litla ferðalanga. Við vorum í góðum félagsskap með Borgari bróður, Elínu konunni hans og Mána og Steini sonum þeirra. Þeir eru einstakir drengir, ávallt að passa upp á litlu frænku sína og hugsa vel um hana, kurteisir, þægilegir og prúðir. Sannkallaðir sómamenn og frábærir ferðafélagar.

Maturinn sem við fengum var auðvitað alveg stórkostlegur og ég er heldur betur búin að fá nokkrar uppskriftir í vasann sem ég get ekki beðið eftir að deila með ykkur. Það er alveg sama hversu oft ég kem til Kenya og borða mikinn mat, ég læri alltaf eitthvað nýtt. Ég fann líka, ótrúlegt en satt a.m.k. 3 heilsubúðir á ferðalaginu. Eina fann ég, svo flotta í Nairobi og hún fékk mig til að hugsa hvernig stæði á því að heilsuvörur á Íslandi (sömu merki, sama innihald, sama magn) væru þrefalt dýrari en í Kenya? Hún var virkilega flott og með gott úrval af öllum vörum. Kíló af cashewhnetum (fallegum, hvítum, stórum og heilum fyrsta flokks cashewhnetum) kostaði um 1000 krónur. Sem dæmi. Kílóið hér kostar um 7000-9000 krónur (og það af brotnum, gráum, litlum, þriðja flokks hnetum). Einnig er svo magnað að borða alla þessa dýrðlegu ávexti, nánast beint af trjánum. Maður hreinlega horfir á ávextina spretta….bananar, mango, papaya, avocado, ástríðualdin, ananas…þetta vex allt í miklu magni og er svo GOOOOOOTTTTTTT. Líka langaði mig SVO að taka með heim nokkrar kókoshnetur (óþroskaðar) því vökvinn úr þeim er jú hollasti drykkur í heimi og kjötið getur maður notað í alls kyns ísa og eftirrétti. Þessar kókoshnetur fengust hér í góðærinu en síðan ekki söguna meir.

Nú er það næsti kafli í lífi okkar…flutningar til London. Jóhannes er búinn að fá vinnu og á að hefja störf 5. maí. Ég held áfram mínum störfum hér á landi sem og í Bretlandi, eins og ég hef gert síðustu árin þó ég verði meira og minna í Bretlandi auðvitað. Það er því lítill tími til stefnu og ég þarf bara að segja Hakuna Matata eins og þeir gera í Kenya.

Myndir koma síðar.

Jæja þá er næsta stopp London og svo er það áleiðis til Nairobi. Við komum til með að flakka svolítið um Kenya og ég mun skrifa hér inn fréttir ef ég mögulega get. Ég er mjög spennt því þetta verður svolítið öðruvísi ferð en venjulega. Við munum gista í heimahúsi hjá local fólki í einhverja daga, fá heimatilbúinn  mat (og ég ætla að reyna að læra eitthvað í kenyskri matargerð í leiðinni), við ætlum að búa til sushi við strönd Indlandshafs og nota nýveiddan túnfisk (ekki tegund í útrýmingarhættu) og við munum gista hjá local vinafólki sem á hótel sem verður líklega ekki í notkun á meðan við erum þar. Við ætlum líka að heimsækja kvennaþorp, munaðarleysingjaheimili og kíkja í heimsókn hjá Samburu ættbálkinum. Þetta verður svolítið heimilislegt, rólegt og vonandi þægilegt.

Litla skrípið er búið að fá mango, banana, avocado og papaya ásamt hrís- og hirsigrautum í tonnatali og er að sögn bróður míns eins og selur. Hún hefur því góðan forða til að vinna úr þarna suður frá.

Held að við séum við öllu búin! Africa, here we come!!!!

Ég fékk bréf frá Landsbankanum í gær. Bréfið var yfirlit yfir skuldabréfaeign mína. Ég vissi ekki að ég ætti skuldabréf. Upphæðin er svo sem ekki brjálæðislega há, og þó, eins og flugfar fyrir tvo eitthvert innan Evrópu til dæmis. Ég ætla að láta sem ég hafi unnið í happdrætti (ég vinn aldrei neitt) og vera rosa glöð. Ástæðan fyrir því að ég er sérlega hissa á þessari eign er að ég hringdi í Landsbankann fyrir um 2 árum síðan og bað um að peningurinn yrði færður yfir á bókina mína. Ég treysti nefnilega ekki svona bréfum hvers kyns og hef aldrei gert. Maður þarf að hafa vita á svona hlutum til að græða á þeim. Og þó? Maður virðist geta haft hellings vit á svona bréfum og tapað heilum helling. Með því að hafa ekki hugmynd um peninginn hefur hann ávaxtast mjög vel. Línuritið, miðað við það sem ég fékk sent í gær er allavega aðeins í eina átt, upp. Ég átti einu sinni skuldabréf eða hlutabréf eða eitthvað svoleiðis í Glitni…held að bankinn hafi þá verið Glitnir. Það var allavega 2007 og allt í blússandi siglingu. Ég er einstaklega vör um mig með peninga (fyrir utan það að gleyma eins og skuldabréfum og svoleiðis) og hugsaði með mér að ég hefði ekki nægilega mikið vit á peningum til að vera að fikta með svona bréf. Ég hringdi í bankann. Það tók mig um 5 símtöl að fá samband við strák sem gat hjálpað mér. Sá var liðlegur en vantrúa og sagði mér að það væri alls ekki sniðugt að selja, hann ráðlegði mér eindregið frá því. Ég sagðist vera viss í minni sök. Hann dæsti og sagði léttilega Þú átt eftir að sjá eftir þessu! en gerði svo eins og ég bað um. The rest is history eins og sagt er. Ég hefði tapað þó nokkurri upphæð ef ég hefði fylgt fyrirmælum þeirra sem höfðu meira vit en ég, eins og margir lentu jú í. Hins vegar veit ég ekki um neinn sem hefur lent í því að hafa beðið um að skuldabréf yrðu færð bara í peningum inn á venjulega bók (með góðum vöxtum auðvitað) en það ekki verið gert….  Er að velta því fyrir mér hvort ég ekki einhvers staðar sand af seðlum sem ég hafi gleymst að færa eitthvað….Ég sé raunverulega jafnvel milljóner? Ég myndi þá örugglega hafa efni á gullklósettpappír í London.

Afríka er eins og eiturlyf. Eftir að maður hefur prófað einu sinni, verður maður að fá skammtinn sinn aftur. Við höfum verið svo ógurlega heppin síðustu árin að hafa fengið tækifæri til að þvælast svolítið um þessa mögnuðu álfu sem erfitt er að lýsa í orðum. Eitt besta dæmið er félagi Jóhannesar sem oft hefur hlustað á okkur mæra Afríku. Hann kom sjálfur frá einu Afríkulandanna um daginn og sagði við Jóhannes… “Ég veit núna hvað þú meinar….VÁ”…. Það eru eiginlega ekki til nein almennileg lýsingarorð…það er eitthvað við umhverfið, loftið, rakann, matinn, fólkið, menninguna, hljóðin, hefðirnar, dýralífið, náttúruna, öfgarnar….Afríka er einhvern veginn allt og meira til.

Reyndar höfum við bara farið til fjögurra Afríkulanda af 53…þ.e. Kenya (ótal sinnum), Tanzaníu, Rwanda og Uganda. Þessi lönd hafa öll sinn sjarma og eru afar ólík (alveg eins og Danmörk og Ísland eru ólík). Rwanda er ólýsanlega fallegt land og þrungið spennu með sínum eldfjöllum, eldingum og magnþrunginni og hrikalegri sögu. Einhvern veginn héldum við öll í okkur andanum þessa daga sem við eyddum í Rwanda. Górillurnar voru auðvitað ógleymanlegar og malbikið fína næstum því ógleymanlegra!! Uganda minnist maður helst fyrir grænu fjöllin sem þakin eru telaufum og Matoke bönunum. Uganda er þægilegt og friðsælt og hefur fjölskrúðugt dýralíf. Tanzanía hefur auðvitað hæsta fjall Afríku og einnig höfum við verið í fjallaþorpi í Usambara í Tanzaníu sem var svo fallegt og svo afskekkt að mann langaði helst að eignast þar sumarbústað. Þar hittum við m.a. mann sem átti ljótasta og hrörlegasta “hús” í heimi, en líklega þó með fallegasta útsýni í heimi. Hann bjó í kofa (svona eins og maður sér á smíðavöllum barna) en hann hafði nánast ótakmarkað útsýni eins langt og augað eygði yfir fjöll, dali, og ár. Hann bauð okkur inn í stofu til sín og hún var bæði stofa og svefnherbergi, bekkurinn tötralegi með skítugu dulunum var bæði rúm og sófi og hann rúmaði tvo ef þeir beygluðu sig saman. Það var meira að segja blómapottur í gluggakistunni. Kenya er svo blanda af þessu öllu. Í Kenya má finna ótrúlegt dýralíf, hinn magnaða Masai Mara þjóðgarð, fjölbreytta menningu (eins og annars staðar í Afríku er töluvert um mismunandi ættbálka sem allir hafa sínar hefðir og sína sérstöðu). Í Kenya finnur maður líka hvítar strendur, tæran, bláan sjó og pálmatré, eins og við strönd Zanzibar (við Tanzaníu).

Alls staðar leynist saga, oft erfið en alltaf er það fólkið sem skilur eftir sig hvað mest í hjörtum manns. Alls staðar er stutt í bros. Fyrir mig, sem mataráhugamanneskju er ómetanlegt að fá að kynnast hefðum og siðum og uppskriftum fólksins í þessum löndum. Ég gef mig oft á tal við kokka eða bara fólk á götunni sem er að selja mat og auðvitað rek ég garnirnar úr vinum og kunningjum….hvaðan koma uppskriftirnar? getur maður fengið uppskrift?, hver er sagan á bak við fólkið? Hvar er hráefnið verslað inn? Svona hef ég fengið flestar afrísku uppskriftirnar mínar þó ég eigi auðvitað urmull uppskriftabóka frá Afríku líka.  Mér þykir einna vænst um uppskrift að baunapotrétti einum frá Rwanda en hann fékk ég frá stúlku sem ég hitti á netkaffihúsi í Ruhengeri (rétt við rætur Virunga fjallanna). Ég spurði hana svo um matarvenjur og hún gaf mér uppskrift frá móður sinni. Það er ekki sagt berum orðum en það lá í loftinu að þessi stúlka var fátæk og móðir hennar hafði upplifað ýmislegt. Afríka er álfa öfganna og ég hef fengið besta mat í heimi í Afríku (borðaður á ströndinni við tunglskin, glampandi stjörnur og varðeld) og ég hef fengið versta mat í heimi í Afríku (og reyndar á Íslandi líka) í áðurnefndum fjöllum í Tanzaníu. Yfirleitt er maturinn í Afríku (sérstaklega Kenya) dásamlegur, eldaður frá grunni, enginn pakkamatur eða dósaopnari í nánd og fólkið tekur tímann í að matreiða hann (pole pole segir fólkið…hægt, hægt). Við höfum aldrei fengið matareitrun, okkur verður aldrei illt í maganum og við komum alltaf sprengfull af vítamínum heim enda eru ávextirnir sem maður borðar, beint af trjánum.

En eins og ég nefndi áður eru öfgarnar miklar og þar sem er ríkidæmi er alltaf sár fátækt. Við höfum fengið að sjá báðar hliðar, bæði sem ferðamenn og sem fararstjórar.  Ég ætla samt ekki að tala um þá hlið hér…það væri efni í heila bók.

En já…svo ég snúi mér að umræðuefni dagsins. Við erum á leið til Kenya….að þessu sinni sem ferðamenn með Borgari bróður, Elínu, Steini og Mána. Við leggjum af stað 24. mars og komum aftur 11. apríl. Við litla fjölskyldan ætlum að fara með þeim í samfloti. Máni frændi minn (sem er svakalega skemmtilegur og góður strákur eins og bróðir hans Steinn) er nefnilega að fermast og hann fær ferðina í fermingargjöf. Svo er Borgar með ferðafyrirtækið sitt úti og við eigum góða vini þar sem við ætlum að heimsækja líka. Nú eruð þið kannski að reikna í huganum og hugsa…. “bíddu….miður september……uuuu…hvað er barnið þeirra eiginlega gamalt”? Afkvæmið verður rúmlega 6 mánaða við brottför. Það er ekki hár aldur á ferðamanni til Kenya..eða eins og smitsjúkdómalæknir ungbarna sagði þegar ég talaði við hann “hún er líklega yngsti íslenski ferðamaðurinn sem hefur farið til Kenya?”. Áður en þið sendið á okkur fulltrúa frá barnaverndaryfirvöldum hafið þá eftirfarandi í huga:

• Við höfum farið ótal sinnum til Kenya og þekkjum aðstæður vel.
• Við förum með Borgari og Elínu sem hafa farið með ungbörn til Kenya, m.a. umræddan Mána 9 mánaða í 3 mánuði og þau gistu í tjaldi allan tímann.
• Við verðum alls staðar á öruggum stöðum.
• Við verðum í traustum bíl með góðan bílstól.
• Við erum búin að ráðfæra okkur við lækna og hjúkrunarfræðinga sem eru búnir að gefa grænt ljós á ferðina.
• Við verðum alls staðar nálægt stórum sjúkrahúsum eða flugvöllum ef eitthvað alvarlegt kæmi nú upp á.

Við höfum gagngert verið að þjálfa litla skrípið undanfarna mánuði til að geta tekist á við svona ferðalag. Til dæmis:

• Hún hefur verið í svefnþjálfun frá 3ja mánaða. Við getum lagt hana inn, kysst hana góða nótt og labbað út. Hún sofnar yfirleitt á 2 mínútum. Hún sefur líka alla nóttina. Þetta er ekki heppni (nema kannski með lundarfar í henni) heldur búið að vera mjög strangur svefnskóli!
• Hún verður vanin á þá ávexti sem verða í boði (banani, mango, avocado, papaya..allt ávextir sem þarf að skræla) samhliða graut og auðvitað mjólkinni.
• Hún verður undir algerri smásjá hvað moskító og slíkt varðar. Sem betur fer er ekki mikið um skordýr en á kvöldin og morgnana er það moskítónet út í eitt (tökum nokkur með til öryggis) og langerma fatnaður.
• Hún mun fá ferðarúm sem hún mun venjast á að sofa í áður en við förum.
• Ég mun fara í Kringluna með vagn (hvað gerir maður nú ekki fyrir barnið sitt)…til að venja hana við að sofna í hávaða sem svipar til flugvalla.
• Við munum venja hana við að sofna lúra í bílnum (við höfum passað upp á að hún sofi ekki í bíl… hluti af svefnþjálfun… því svefn í bíl er ekki gæðasvefn).
• Allt það sem ferðamenn eru hræddir við, matareitrun, vatnsskortur, óhreint vatn, skordýr o.fl. erum við nokkuð með á hreinu því við þekkjum aðstæður vel (alls staðar eru verslanir með hreint vatn).
• Við erum líka meðvituð um hversu sólin er sterk (flestir Íslendingar taka aaaaaaallllt of litla vörn) og skrípinu verður dýft í fötu með sólarvörn á degi hverjum, oft á dag (svo gott sem).

Og margt fleira gæti ég nefnt en þetta er það helsta. Það erfiðasta og það sem ekki er hægt að sjá fyrir með hvernig viðbrögðin verða, er hitinn. Hann er aldrei auðveldur fyrir neinn en sem betur fer líður mér illa í sól og hita svo ég mun hvort sem er leita í skugga og lægra hitastig hvenær sem færi gefst. Ég mun koma hvítari en allt það sem hvítt er, til baka úr ferðinni…sem er í góðu lagi. Við erum svolítið rugluð…það er alveg ljóst….en lífið er jú til að lifa því.

Vá ….ég hefði getað sagt bara “Við erum að fara til Afríku….”….ég GET bara ekki verið stuttorð hmmmmm.

Mig langar að vekja athygli á blogginu hennar Elísabetar vinkonu okkar…..Það munar um allt…..

Ég fékk nestisboxablæti mínu heldur betur fullnægt í dag….eða þetta voru eiginlega ekki nestisbox (svona eins og kardimmommudropar “eru bökunarvara en ekki áfengi”)….Ég fann lítil matarbox til að frysta grauta o.þ.h. í. Þau eru einlit og í nokkrum litum (en ekki skræpótt) og mjög sæt. Ég vissi af þeim eftir ábendingu frá Hrund vinkonu sem vissi nákvæmlega að hvernig boxum ég var að leita. Þó ég hafi hlýjar tilfinningar í garð Disney að flestu leyti eftir að Jóhannes vann þar í 3 ár (frábær vinnustaður) þá vil ég ekki sjá svoleiðis fígúrur á matardöllum sem ég nota til myndatöku…eða Dora the Explorer, eða Bubba byggi eða hvað þetta heitir allt saman. Ég fann þessi ílát í Hagkaupum Kringlunni (í fyrsta skipti sem ég fer í Kringluna í meira en 2 ár) og það lá við að ég hlypi sigurhring með boxin á lofti….þið sjáið þetta fyrir ykkur er það ekki í…. slow motion……Ég skalf úr hamingju þegar ég handfjatlaði ílátin. Ég strauk þeim ofurvarlega, ég þefaði meira að segja af pakkningunum. Ég horfði með aðdáun þegar afgreiðslumaðurinn pakkaði þeim í pokann. “Ég á þau”. Langaði mig að segja við hann. “Þau eru mín”. Ég gleymdi sem snöggvast að afkvæmið var á neðri hæðinni með pabba sínum og ömmu..sem betur fer því ég hefði gleymt aumingja barninu við rekkann þar sem ílátin voru geymd. Ég hefði svo pakkað ílátunum ofan í bílstólinn ofurvarlega og breytt yfir þau teppi og keyrt af stað. Ég hefði líklega áttað mig á ruglingnum þegar ég setti boxin í bað (þ.e. uppþvottavélina)…

Það góða við nestisbox er að ég get alltaf sagst vera að kaupa fyrir aðra en sjálfa mig og að ég sé bara að vera nýtin…t.d. “nei ég þarf þau fyrir nestið þitt Jóhannes”. “En þú átt 20 alveg eins?”….”Nei þau eru ekki ALVEG eins, þessi eru t.d. með öðruvísi loki”….eða “Jú ég verð að kaupa þessi box til að frysta kökur í” (frysti eiginlega aldrei kökur en er mjög góður sölupunktur á Jóhannes…..eða “Það borgar sig margfalt að kaupa þessi box þó ég eigi alveg nákvæmlega eins box því ef þau eru öll í frystinum (þau kæmust aldrei öll fyrir)  þá á ég ekki neitt box til að frysta afganga í”….”Er þá ekki best að tæma frystinn?”…..”Nei það borgar sig frekar að kaupa fleiri box”…..(fljót að stinga í körfuna áður en kemst upp um mig……)..eða…(fyrir 3 mánuðum)….”Ég þarf nauðsynlega að kaupa box fyrir afkvæmið til að frysta mat í”…”En hún drekkur bara mjólk?”….”Já en það eru bara nokkrir mánuðir í að hún byrji að smakka graut…”, “Sigrún hún er bara tveggja mánaða”….”Allur er varinn góður Jóhannes” (hér var ég ekki svo sannfærandi held ég sem sást best á því hvað ég ÆTLAÐI að segja næst “En ég gæti fryst litlar kökusneiðar”….(en hætti við).

P.s. ….ég er búin að eignast tvær uppskriftabækur síðan ég skriftaði um daginn….

Ég var að fletta Fréttablaðinu í gær….og rak augun í auglýsingu. Hún var frá IKEA. Ég kaupi aldrei neitt frá IKEA nema í mesta lagi eitthvað eins og sleifar og skálar. Húsgögn kaupi ég yfirleitt ekki í IKEA. Ekki af því þau séu eitthvað sérstaklega ljót eða slæm eða neitt slíkt heldur vegna þess að einu sinni keyptum við allt innbú frá IKEA og fengum svo ógeð. Síðan eru liðin mörg ár og ég sé öðru hvoru mjög fínar mublur í bæklingum þaðan eða heima hjá fólki. Það er nefnilega þetta með að blanda saman nýju og notuðu því við kunnum ekki svoleiðis. Núna eigum við allt notað. Við eigum m.a. hundrað ára gamlan kirkjubekk frá Englandi, kirkjustóla og altarisborð einnig frá Englandi (fyrir þá sem eru búnir að gleyma, erum við ekki einu sinni í trúfélagi og þess vegna er þetta svo fyndið..það er meira að segja gert ráð fyrir sálmabókum á borðstofustólunum okkar. Það allra fyndnasta var samt að þessir stólar, 100 ára gamlir, fleygaðir (ónegldir) eru óslítandi og voru ódýrari en IKEA stólar). Stofuborðið okkar er frá 1870 og er gömul kista (fóðruð að innan með dagblöðum þess tíma, hrikalega gaman að lesa þau).

En já…..auglýsingin. Hún kveikti í mér. Ég fékk fiðring, svona eins og spilafíkill fær þegar hann sér spilakassa.  Ég var búin að gleyma eða réttara sagt ýta þessarri áráttu aftast í heilastöðvarnar…þar sem ég geymi allt hitt sem ekki á að vera opinbert hehehe. Ég er nefnilega nestisboxafíkill. Auglýsingin sýndi tindrandi nestisbox, glansandi fín með grænu loki (ég á engin nestisbox með grænu loki). Ég er með heila skúffu í dýrmætu plássi í eldhúsinu bara undir nestisbox af öllum stærðum og gerðum. Hrund vinkona mín sendi mér tengil um daginn á sniðuga nestisboxasíðu og ég var að velta fyrir mér hvernig ég kæmi þeim öllum fyrir…..áður en ég svo sló sjálfa mig utan undir. Ég sannfæri mig alltaf um að ég þurfi fleiri box fyrir nesti og slíkt. Ég útbý gríðarlega margt sem ég svo frysti og svo fær Jóhannes auðvitað nesti í vinnuna í mörgum nestisboxum (smoothie, hnetubland, hádegismat, nasl o.fl.). Afgangs matur fer líka í box. Nestisboxin mín hafa líka farið með mér oft til Afríku og víðar. Svo þið sjáið að nestisbox eru nauðsynleg. Svo ég er ekki svo galin. Ég er svo skynsöm. Ég þarf nestisbox. Ég þarf nestisbox með grænu loki…þessi sem glansa svo fallega í auglýsingunni.

Myndin er fengin að láni frá CoolGadgetConcepts.

Að finna góða íbúð í London er eins og að leita að nál í heystakki. Það er urmull íbúða til en fáar sem fara í gegnum okkar sigti + eru á viðráðanlegu verði. Við þurfum reyndar ekki mikið pláss og töluvert minna en flestir myndu vilja komast af með. Við erum dugleg að losa okkur við drasl og oftar en ekki förum við með dót á þá staði sem safna til góðgerðarmála eða seljum ef þannig liggur á okkur. Okkur líður ekki vel í of stóru húsnæði. Ég segi fyrir mitt leyti að ég hef átt heima í 45 fermetrum (fyrsta íbúðin) og 450 fermetrum (í foreldrahúsum) og ég veit að lykillinn að lífsgátunni felst ekki í fermetrafjölda. Sumum líður vel í stóru rými en öðrum líður vel í litlu.

Við höfum flutt svo oft á liðnum árum (og aðallega á milli London og Íslands) að við eigum ekki mikið af því dóti sem flestir safna að sér með árunum…svona eins og gasgrill, reiðhjól, garðyrkjugræjur (sbr. tilraun mín síðastliðið sumar), óþarfa föt, tímarit, styttur, bækur (nema matreiðslubækur sbr. síðustu færslu) o.fl. Við höfum reyndar verið dugleg að fara með föt sem við erum hætt að nota til Afríku þegar við erum þar á ferð. Svo hjálpar líka að ég hata að versla föt og er með ástríðufullt hatur á fataverslunum (ef ég þarf að kaupa eitthvað fyrir sjálfa mig). Ég er með þeim mun hamingjusamari í kokkabúðum og bókabúðum sem selja matreiðslubækur. Jóhannes er mun betri en ég í svona fatabúðum en útivistarbúðir eru búðirnar hans en þar gæti hann eytt heilu dögunum þess vegna (þó hann hafi auðvitað aldrei tíma til þess)…

En já aftur að íbúðum…..það sem mér leist best á af því sem ég hef verið að skoða á netinu, var á 25 þúsund pund vikan….(íbúðin var jú með svölum)…..Fyrir svoleiðis pening er eins gott að klósettpappírinn sé ofinn úr gullþráðum því 25 þúsund pund eru 5 milljónir og það var aðeins vikuleigan……Það er ekki alveg í okkar verðflokki….og eiginlega dálítið mikið langt frá okkar verðflokki. Eiginlega stjarnfræðilega langt frá okkar verðflokki. Við vorum mjög heppin síðast þegar við leigðum íbúð í London (Jóhannes datt inn á íbúðina eiginlega óvart) því við fengum gullfallegt húsnæði, í sætu húsi við sæta götu á frekar góðu verði með góðum nágrönnum og góðum eigendum. Við viljum eitthvað svipað…eða 3ja herbergja íbúð, miðsvæðis (sambærilega miðsvæðis og 101 í Reykjavík), við rólega og fallega götu, helst með svölum (eða stutt í almenningsgarð), með góðu eldhúsi (með stórum (og helst nýjum) ísskápi (er með fóbíu gagnvart gömlum ísskápum), uppþvottavél, góðum (og hreinum) bakaraofni og gaseldavél), ekki teppalagða, ekki á jarðhæð eða í kjallara, með snyrtilegu baðherbergi, nálægt þeirri lestarlínu sem tengir okkur við vinnu og Heathrow o.fl. Það er ekki verra ef sushistaður er í næsta nágrenni en ok ef ekki því ég get búið það til sjálf. Ef einhver veit um slíka íbúð endilega látið mig vita. Klósettpappírinn þarf alls ekki að vera úr gulli.