Ég fékk bréf frá Landsbankanum í gær. Bréfið var yfirlit yfir skuldabréfaeign mína. Ég vissi ekki að ég ætti skuldabréf. Upphæðin er svo sem ekki brjálæðislega há, og þó, eins og flugfar fyrir tvo eitthvert innan Evrópu til dæmis. Ég ætla að láta sem ég hafi unnið í happdrætti (ég vinn aldrei neitt) og vera rosa glöð. Ástæðan fyrir því að ég er sérlega hissa á þessari eign er að ég hringdi í Landsbankann fyrir um 2 árum síðan og bað um að peningurinn yrði færður yfir á bókina mína. Ég treysti nefnilega ekki svona bréfum hvers kyns og hef aldrei gert. Maður þarf að hafa vita á svona hlutum til að græða á þeim. Og þó? Maður virðist geta haft hellings vit á svona bréfum og tapað heilum helling. Með því að hafa ekki hugmynd um peninginn hefur hann ávaxtast mjög vel. Línuritið, miðað við það sem ég fékk sent í gær er allavega aðeins í eina átt, upp. Ég átti einu sinni skuldabréf eða hlutabréf eða eitthvað svoleiðis í Glitni…held að bankinn hafi þá verið Glitnir. Það var allavega 2007 og allt í blússandi siglingu. Ég er einstaklega vör um mig með peninga (fyrir utan það að gleyma eins og skuldabréfum og svoleiðis) og hugsaði með mér að ég hefði ekki nægilega mikið vit á peningum til að vera að fikta með svona bréf. Ég hringdi í bankann. Það tók mig um 5 símtöl að fá samband við strák sem gat hjálpað mér. Sá var liðlegur en vantrúa og sagði mér að það væri alls ekki sniðugt að selja, hann ráðlegði mér eindregið frá því. Ég sagðist vera viss í minni sök. Hann dæsti og sagði léttilega Þú átt eftir að sjá eftir þessu! en gerði svo eins og ég bað um. The rest is history eins og sagt er. Ég hefði tapað þó nokkurri upphæð ef ég hefði fylgt fyrirmælum þeirra sem höfðu meira vit en ég, eins og margir lentu jú í. Hins vegar veit ég ekki um neinn sem hefur lent í því að hafa beðið um að skuldabréf yrðu færð bara í peningum inn á venjulega bók (með góðum vöxtum auðvitað) en það ekki verið gert….  Er að velta því fyrir mér hvort ég ekki einhvers staðar sand af seðlum sem ég hafi gleymst að færa eitthvað….Ég sé raunverulega jafnvel milljóner? Ég myndi þá örugglega hafa efni á gullklósettpappír í London.

Afríka er eins og eiturlyf. Eftir að maður hefur prófað einu sinni, verður maður að fá skammtinn sinn aftur. Við höfum verið svo ógurlega heppin síðustu árin að hafa fengið tækifæri til að þvælast svolítið um þessa mögnuðu álfu sem erfitt er að lýsa í orðum. Eitt besta dæmið er félagi Jóhannesar sem oft hefur hlustað á okkur mæra Afríku. Hann kom sjálfur frá einu Afríkulandanna um daginn og sagði við Jóhannes… “Ég veit núna hvað þú meinar….VÁ”…. Það eru eiginlega ekki til nein almennileg lýsingarorð…það er eitthvað við umhverfið, loftið, rakann, matinn, fólkið, menninguna, hljóðin, hefðirnar, dýralífið, náttúruna, öfgarnar….Afríka er einhvern veginn allt og meira til.

Reyndar höfum við bara farið til fjögurra Afríkulanda af 53…þ.e. Kenya (ótal sinnum), Tanzaníu, Rwanda og Uganda. Þessi lönd hafa öll sinn sjarma og eru afar ólík (alveg eins og Danmörk og Ísland eru ólík). Rwanda er ólýsanlega fallegt land og þrungið spennu með sínum eldfjöllum, eldingum og magnþrunginni og hrikalegri sögu. Einhvern veginn héldum við öll í okkur andanum þessa daga sem við eyddum í Rwanda. Górillurnar voru auðvitað ógleymanlegar og malbikið fína næstum því ógleymanlegra!! Uganda minnist maður helst fyrir grænu fjöllin sem þakin eru telaufum og Matoke bönunum. Uganda er þægilegt og friðsælt og hefur fjölskrúðugt dýralíf. Tanzanía hefur auðvitað hæsta fjall Afríku og einnig höfum við verið í fjallaþorpi í Usambara í Tanzaníu sem var svo fallegt og svo afskekkt að mann langaði helst að eignast þar sumarbústað. Þar hittum við m.a. mann sem átti ljótasta og hrörlegasta “hús” í heimi, en líklega þó með fallegasta útsýni í heimi. Hann bjó í kofa (svona eins og maður sér á smíðavöllum barna) en hann hafði nánast ótakmarkað útsýni eins langt og augað eygði yfir fjöll, dali, og ár. Hann bauð okkur inn í stofu til sín og hún var bæði stofa og svefnherbergi, bekkurinn tötralegi með skítugu dulunum var bæði rúm og sófi og hann rúmaði tvo ef þeir beygluðu sig saman. Það var meira að segja blómapottur í gluggakistunni. Kenya er svo blanda af þessu öllu. Í Kenya má finna ótrúlegt dýralíf, hinn magnaða Masai Mara þjóðgarð, fjölbreytta menningu (eins og annars staðar í Afríku er töluvert um mismunandi ættbálka sem allir hafa sínar hefðir og sína sérstöðu). Í Kenya finnur maður líka hvítar strendur, tæran, bláan sjó og pálmatré, eins og við strönd Zanzibar (við Tanzaníu).

Alls staðar leynist saga, oft erfið en alltaf er það fólkið sem skilur eftir sig hvað mest í hjörtum manns. Alls staðar er stutt í bros. Fyrir mig, sem mataráhugamanneskju er ómetanlegt að fá að kynnast hefðum og siðum og uppskriftum fólksins í þessum löndum. Ég gef mig oft á tal við kokka eða bara fólk á götunni sem er að selja mat og auðvitað rek ég garnirnar úr vinum og kunningjum….hvaðan koma uppskriftirnar? getur maður fengið uppskrift?, hver er sagan á bak við fólkið? Hvar er hráefnið verslað inn? Svona hef ég fengið flestar afrísku uppskriftirnar mínar þó ég eigi auðvitað urmull uppskriftabóka frá Afríku líka.  Mér þykir einna vænst um uppskrift að baunapotrétti einum frá Rwanda en hann fékk ég frá stúlku sem ég hitti á netkaffihúsi í Ruhengeri (rétt við rætur Virunga fjallanna). Ég spurði hana svo um matarvenjur og hún gaf mér uppskrift frá móður sinni. Það er ekki sagt berum orðum en það lá í loftinu að þessi stúlka var fátæk og móðir hennar hafði upplifað ýmislegt. Afríka er álfa öfganna og ég hef fengið besta mat í heimi í Afríku (borðaður á ströndinni við tunglskin, glampandi stjörnur og varðeld) og ég hef fengið versta mat í heimi í Afríku (og reyndar á Íslandi líka) í áðurnefndum fjöllum í Tanzaníu. Yfirleitt er maturinn í Afríku (sérstaklega Kenya) dásamlegur, eldaður frá grunni, enginn pakkamatur eða dósaopnari í nánd og fólkið tekur tímann í að matreiða hann (pole pole segir fólkið…hægt, hægt). Við höfum aldrei fengið matareitrun, okkur verður aldrei illt í maganum og við komum alltaf sprengfull af vítamínum heim enda eru ávextirnir sem maður borðar, beint af trjánum.

En eins og ég nefndi áður eru öfgarnar miklar og þar sem er ríkidæmi er alltaf sár fátækt. Við höfum fengið að sjá báðar hliðar, bæði sem ferðamenn og sem fararstjórar.  Ég ætla samt ekki að tala um þá hlið hér…það væri efni í heila bók.

En já…svo ég snúi mér að umræðuefni dagsins. Við erum á leið til Kenya….að þessu sinni sem ferðamenn með Borgari bróður, Elínu, Steini og Mána. Við leggjum af stað 24. mars og komum aftur 11. apríl. Við litla fjölskyldan ætlum að fara með þeim í samfloti. Máni frændi minn (sem er svakalega skemmtilegur og góður strákur eins og bróðir hans Steinn) er nefnilega að fermast og hann fær ferðina í fermingargjöf. Svo er Borgar með ferðafyrirtækið sitt úti og við eigum góða vini þar sem við ætlum að heimsækja líka. Nú eruð þið kannski að reikna í huganum og hugsa…. “bíddu….miður september……uuuu…hvað er barnið þeirra eiginlega gamalt”? Afkvæmið verður rúmlega 6 mánaða við brottför. Það er ekki hár aldur á ferðamanni til Kenya..eða eins og smitsjúkdómalæknir ungbarna sagði þegar ég talaði við hann “hún er líklega yngsti íslenski ferðamaðurinn sem hefur farið til Kenya?”. Áður en þið sendið á okkur fulltrúa frá barnaverndaryfirvöldum hafið þá eftirfarandi í huga:

• Við höfum farið ótal sinnum til Kenya og þekkjum aðstæður vel.
• Við förum með Borgari og Elínu sem hafa farið með ungbörn til Kenya, m.a. umræddan Mána 9 mánaða í 3 mánuði og þau gistu í tjaldi allan tímann.
• Við verðum alls staðar á öruggum stöðum.
• Við verðum í traustum bíl með góðan bílstól.
• Við erum búin að ráðfæra okkur við lækna og hjúkrunarfræðinga sem eru búnir að gefa grænt ljós á ferðina.
• Við verðum alls staðar nálægt stórum sjúkrahúsum eða flugvöllum ef eitthvað alvarlegt kæmi nú upp á.

Við höfum gagngert verið að þjálfa litla skrípið undanfarna mánuði til að geta tekist á við svona ferðalag. Til dæmis:

• Hún hefur verið í svefnþjálfun frá 3ja mánaða. Við getum lagt hana inn, kysst hana góða nótt og labbað út. Hún sofnar yfirleitt á 2 mínútum. Hún sefur líka alla nóttina. Þetta er ekki heppni (nema kannski með lundarfar í henni) heldur búið að vera mjög strangur svefnskóli!
• Hún verður vanin á þá ávexti sem verða í boði (banani, mango, avocado, papaya..allt ávextir sem þarf að skræla) samhliða graut og auðvitað mjólkinni.
• Hún verður undir algerri smásjá hvað moskító og slíkt varðar. Sem betur fer er ekki mikið um skordýr en á kvöldin og morgnana er það moskítónet út í eitt (tökum nokkur með til öryggis) og langerma fatnaður.
• Hún mun fá ferðarúm sem hún mun venjast á að sofa í áður en við förum.
• Ég mun fara í Kringluna með vagn (hvað gerir maður nú ekki fyrir barnið sitt)…til að venja hana við að sofna í hávaða sem svipar til flugvalla.
• Við munum venja hana við að sofna lúra í bílnum (við höfum passað upp á að hún sofi ekki í bíl… hluti af svefnþjálfun… því svefn í bíl er ekki gæðasvefn).
• Allt það sem ferðamenn eru hræddir við, matareitrun, vatnsskortur, óhreint vatn, skordýr o.fl. erum við nokkuð með á hreinu því við þekkjum aðstæður vel (alls staðar eru verslanir með hreint vatn).
• Við erum líka meðvituð um hversu sólin er sterk (flestir Íslendingar taka aaaaaaallllt of litla vörn) og skrípinu verður dýft í fötu með sólarvörn á degi hverjum, oft á dag (svo gott sem).

Og margt fleira gæti ég nefnt en þetta er það helsta. Það erfiðasta og það sem ekki er hægt að sjá fyrir með hvernig viðbrögðin verða, er hitinn. Hann er aldrei auðveldur fyrir neinn en sem betur fer líður mér illa í sól og hita svo ég mun hvort sem er leita í skugga og lægra hitastig hvenær sem færi gefst. Ég mun koma hvítari en allt það sem hvítt er, til baka úr ferðinni…sem er í góðu lagi. Við erum svolítið rugluð…það er alveg ljóst….en lífið er jú til að lifa því.

Vá ….ég hefði getað sagt bara “Við erum að fara til Afríku….”….ég GET bara ekki verið stuttorð hmmmmm.

Mig langar að vekja athygli á blogginu hennar Elísabetar vinkonu okkar…..Það munar um allt…..

Ég fékk nestisboxablæti mínu heldur betur fullnægt í dag….eða þetta voru eiginlega ekki nestisbox (svona eins og kardimmommudropar “eru bökunarvara en ekki áfengi”)….Ég fann lítil matarbox til að frysta grauta o.þ.h. í. Þau eru einlit og í nokkrum litum (en ekki skræpótt) og mjög sæt. Ég vissi af þeim eftir ábendingu frá Hrund vinkonu sem vissi nákvæmlega að hvernig boxum ég var að leita. Þó ég hafi hlýjar tilfinningar í garð Disney að flestu leyti eftir að Jóhannes vann þar í 3 ár (frábær vinnustaður) þá vil ég ekki sjá svoleiðis fígúrur á matardöllum sem ég nota til myndatöku…eða Dora the Explorer, eða Bubba byggi eða hvað þetta heitir allt saman. Ég fann þessi ílát í Hagkaupum Kringlunni (í fyrsta skipti sem ég fer í Kringluna í meira en 2 ár) og það lá við að ég hlypi sigurhring með boxin á lofti….þið sjáið þetta fyrir ykkur er það ekki í…. slow motion……Ég skalf úr hamingju þegar ég handfjatlaði ílátin. Ég strauk þeim ofurvarlega, ég þefaði meira að segja af pakkningunum. Ég horfði með aðdáun þegar afgreiðslumaðurinn pakkaði þeim í pokann. “Ég á þau”. Langaði mig að segja við hann. “Þau eru mín”. Ég gleymdi sem snöggvast að afkvæmið var á neðri hæðinni með pabba sínum og ömmu..sem betur fer því ég hefði gleymt aumingja barninu við rekkann þar sem ílátin voru geymd. Ég hefði svo pakkað ílátunum ofan í bílstólinn ofurvarlega og breytt yfir þau teppi og keyrt af stað. Ég hefði líklega áttað mig á ruglingnum þegar ég setti boxin í bað (þ.e. uppþvottavélina)…

Það góða við nestisbox er að ég get alltaf sagst vera að kaupa fyrir aðra en sjálfa mig og að ég sé bara að vera nýtin…t.d. “nei ég þarf þau fyrir nestið þitt Jóhannes”. “En þú átt 20 alveg eins?”….”Nei þau eru ekki ALVEG eins, þessi eru t.d. með öðruvísi loki”….eða “Jú ég verð að kaupa þessi box til að frysta kökur í” (frysti eiginlega aldrei kökur en er mjög góður sölupunktur á Jóhannes…..eða “Það borgar sig margfalt að kaupa þessi box þó ég eigi alveg nákvæmlega eins box því ef þau eru öll í frystinum (þau kæmust aldrei öll fyrir)  þá á ég ekki neitt box til að frysta afganga í”….”Er þá ekki best að tæma frystinn?”…..”Nei það borgar sig frekar að kaupa fleiri box”…..(fljót að stinga í körfuna áður en kemst upp um mig……)..eða…(fyrir 3 mánuðum)….”Ég þarf nauðsynlega að kaupa box fyrir afkvæmið til að frysta mat í”…”En hún drekkur bara mjólk?”….”Já en það eru bara nokkrir mánuðir í að hún byrji að smakka graut…”, “Sigrún hún er bara tveggja mánaða”….”Allur er varinn góður Jóhannes” (hér var ég ekki svo sannfærandi held ég sem sást best á því hvað ég ÆTLAÐI að segja næst “En ég gæti fryst litlar kökusneiðar”….(en hætti við).

P.s. ….ég er búin að eignast tvær uppskriftabækur síðan ég skriftaði um daginn….

Ég var að fletta Fréttablaðinu í gær….og rak augun í auglýsingu. Hún var frá IKEA. Ég kaupi aldrei neitt frá IKEA nema í mesta lagi eitthvað eins og sleifar og skálar. Húsgögn kaupi ég yfirleitt ekki í IKEA. Ekki af því þau séu eitthvað sérstaklega ljót eða slæm eða neitt slíkt heldur vegna þess að einu sinni keyptum við allt innbú frá IKEA og fengum svo ógeð. Síðan eru liðin mörg ár og ég sé öðru hvoru mjög fínar mublur í bæklingum þaðan eða heima hjá fólki. Það er nefnilega þetta með að blanda saman nýju og notuðu því við kunnum ekki svoleiðis. Núna eigum við allt notað. Við eigum m.a. hundrað ára gamlan kirkjubekk frá Englandi, kirkjustóla og altarisborð einnig frá Englandi (fyrir þá sem eru búnir að gleyma, erum við ekki einu sinni í trúfélagi og þess vegna er þetta svo fyndið..það er meira að segja gert ráð fyrir sálmabókum á borðstofustólunum okkar. Það allra fyndnasta var samt að þessir stólar, 100 ára gamlir, fleygaðir (ónegldir) eru óslítandi og voru ódýrari en IKEA stólar). Stofuborðið okkar er frá 1870 og er gömul kista (fóðruð að innan með dagblöðum þess tíma, hrikalega gaman að lesa þau).

En já…..auglýsingin. Hún kveikti í mér. Ég fékk fiðring, svona eins og spilafíkill fær þegar hann sér spilakassa.  Ég var búin að gleyma eða réttara sagt ýta þessarri áráttu aftast í heilastöðvarnar…þar sem ég geymi allt hitt sem ekki á að vera opinbert hehehe. Ég er nefnilega nestisboxafíkill. Auglýsingin sýndi tindrandi nestisbox, glansandi fín með grænu loki (ég á engin nestisbox með grænu loki). Ég er með heila skúffu í dýrmætu plássi í eldhúsinu bara undir nestisbox af öllum stærðum og gerðum. Hrund vinkona mín sendi mér tengil um daginn á sniðuga nestisboxasíðu og ég var að velta fyrir mér hvernig ég kæmi þeim öllum fyrir…..áður en ég svo sló sjálfa mig utan undir. Ég sannfæri mig alltaf um að ég þurfi fleiri box fyrir nesti og slíkt. Ég útbý gríðarlega margt sem ég svo frysti og svo fær Jóhannes auðvitað nesti í vinnuna í mörgum nestisboxum (smoothie, hnetubland, hádegismat, nasl o.fl.). Afgangs matur fer líka í box. Nestisboxin mín hafa líka farið með mér oft til Afríku og víðar. Svo þið sjáið að nestisbox eru nauðsynleg. Svo ég er ekki svo galin. Ég er svo skynsöm. Ég þarf nestisbox. Ég þarf nestisbox með grænu loki…þessi sem glansa svo fallega í auglýsingunni.

Myndin er fengin að láni frá CoolGadgetConcepts.

Að finna góða íbúð í London er eins og að leita að nál í heystakki. Það er urmull íbúða til en fáar sem fara í gegnum okkar sigti + eru á viðráðanlegu verði. Við þurfum reyndar ekki mikið pláss og töluvert minna en flestir myndu vilja komast af með. Við erum dugleg að losa okkur við drasl og oftar en ekki förum við með dót á þá staði sem safna til góðgerðarmála eða seljum ef þannig liggur á okkur. Okkur líður ekki vel í of stóru húsnæði. Ég segi fyrir mitt leyti að ég hef átt heima í 45 fermetrum (fyrsta íbúðin) og 450 fermetrum (í foreldrahúsum) og ég veit að lykillinn að lífsgátunni felst ekki í fermetrafjölda. Sumum líður vel í stóru rými en öðrum líður vel í litlu.

Við höfum flutt svo oft á liðnum árum (og aðallega á milli London og Íslands) að við eigum ekki mikið af því dóti sem flestir safna að sér með árunum…svona eins og gasgrill, reiðhjól, garðyrkjugræjur (sbr. tilraun mín síðastliðið sumar), óþarfa föt, tímarit, styttur, bækur (nema matreiðslubækur sbr. síðustu færslu) o.fl. Við höfum reyndar verið dugleg að fara með föt sem við erum hætt að nota til Afríku þegar við erum þar á ferð. Svo hjálpar líka að ég hata að versla föt og er með ástríðufullt hatur á fataverslunum (ef ég þarf að kaupa eitthvað fyrir sjálfa mig). Ég er með þeim mun hamingjusamari í kokkabúðum og bókabúðum sem selja matreiðslubækur. Jóhannes er mun betri en ég í svona fatabúðum en útivistarbúðir eru búðirnar hans en þar gæti hann eytt heilu dögunum þess vegna (þó hann hafi auðvitað aldrei tíma til þess)…

En já aftur að íbúðum…..það sem mér leist best á af því sem ég hef verið að skoða á netinu, var á 25 þúsund pund vikan….(íbúðin var jú með svölum)…..Fyrir svoleiðis pening er eins gott að klósettpappírinn sé ofinn úr gullþráðum því 25 þúsund pund eru 5 milljónir og það var aðeins vikuleigan……Það er ekki alveg í okkar verðflokki….og eiginlega dálítið mikið langt frá okkar verðflokki. Eiginlega stjarnfræðilega langt frá okkar verðflokki. Við vorum mjög heppin síðast þegar við leigðum íbúð í London (Jóhannes datt inn á íbúðina eiginlega óvart) því við fengum gullfallegt húsnæði, í sætu húsi við sæta götu á frekar góðu verði með góðum nágrönnum og góðum eigendum. Við viljum eitthvað svipað…eða 3ja herbergja íbúð, miðsvæðis (sambærilega miðsvæðis og 101 í Reykjavík), við rólega og fallega götu, helst með svölum (eða stutt í almenningsgarð), með góðu eldhúsi (með stórum (og helst nýjum) ísskápi (er með fóbíu gagnvart gömlum ísskápum), uppþvottavél, góðum (og hreinum) bakaraofni og gaseldavél), ekki teppalagða, ekki á jarðhæð eða í kjallara, með snyrtilegu baðherbergi, nálægt þeirri lestarlínu sem tengir okkur við vinnu og Heathrow o.fl. Það er ekki verra ef sushistaður er í næsta nágrenni en ok ef ekki því ég get búið það til sjálf. Ef einhver veit um slíka íbúð endilega látið mig vita. Klósettpappírinn þarf alls ekki að vera úr gulli.

Ég hef aldrei verið fyrir að safna hlutum eins og t.d. styttum, matarstellum, frímerkjum eða glingri. Í fyrsta lagi þoli ég ekki styttur (svona almennt) því þær taka pláss og gera ekki gagn (ólíkt t.d. skálum). Í öðru lagi hef ég aldrei getað safnað matarstellum því ég gleymi hvað ég á eða brýt allt (og gleymi hvað ég braut) vegna þess að ég er klaufi. Ég reyndi einu sinni að safna matarstelli…rosa flottu frá Denby….en ég á bæði ljósblátt og dökkblátt því þegar ég keypti þetta ljósbláa gleymdi ég að ég væri að safna því dökkbláa. Svo er ekki sniðugt fyrir mig að safna stellum því ég er alltaf að kaupa einn og einn disk eða skál hér og þar fyrir myndatökur (þ.e. fyrir matinn sem ég elda og set svo á vefinn minn), það er því ansi fljótt að safnast í skápum og skúffum, alls kyns dót sem alls ekki passar saman. Glingur nota ég yfirleitt ekki því ég er alltaf að stússa í eldhúsinu og nenni ekki að fjarlægja glingrið við handþvott eða annað. Aðalglingrið mitt er úr afrísku munaðarleysingjaheimili og afrískum þorpum (perlubönd úr plasti og þess háttar) sem ég hef keypt þó mig vanti alls ekki, bara til að styrkja starfsemina. Mér þykir einna vænst um það glingur af öllu því sem ég á. Frímerki skil ég ekki, punktur.

Mig langar að kaupa mér skó oftar en tími ekki að kaupa mér skó á 30-40 þúsund (kannski að ég verði aftur duglegri í London). Föt eru líka ekki inni í myndinni því mér leiðist fatabúðir meira en allt. Ég safna heldur ekki pennum, hnífapörum, dúkkum, Georg Jensen eða neinu svoleiðis…ekki alveg minn tebolli. Við erum heldur aldrei með neitt aukapláss, hver fersentimetri er nýttur og við erum líka alltaf að flytja eitthvað. Þegar við flytjum aftur út þýðir það enn meiri niðurskurður á fylgihlutum því við munum ekki búa í stóru húsnæði. Það er því ekki pláss fyrir neitt umfram það sem við notum og þurfum.

Ég er eiginlega bara með eina söfnunaráráttu….og hún er matreiðslubækur. Ég fæ ALDREI nóg af matreiðslubókum. Fólk trúir mér ekki þegar ég segist, aðspurð langa í matreiðslubækur í afmælis- og jólagjafir (ár eftir ár). Mér er sama þó þær séu litlar, stórar, þykkar, mjóar, íslenskar, útlenskar, innbundnar, gormaðar, harðspjalda eða mjúkspjalda. Það er eiginlega fátt sem gleður mig meira. Eina skilyrðið fyrir því að ég vilji uppskriftabók er að hún hafi einhverjar myndir. Ég þoli ekki uppskriftabækur án mynda. Mér finnst sérstaklega að margar af þessum vegan (jurtaætu) uppskriftabókum sem maður skoðar vanti myndir. Einmitt bækurnar sem þurfa góðar myndir. Eina undantekningin frá þessu eru afrískar bækur (en ég á nokkrar af þeim) ég veit að fólk hefur ekki efni á því að standa í alvöru útgáfu og það er ekkert sem ég veit skemmtilegra en að eignast bók sem er með afrískum uppskriftum og styrkja um leið gott málefni. Þá skipta myndir auðvitað engu máli því ég veit að uppskriftirnar eru góðar. Þið getið því rétt ímyndað ykkur hversu glöð ég varð um helgina þegar mér áskotnaðist uppskriftabók frá Uganda með blöndu af uppskriftum m.a. afrískum (TAKK Elísabet!!!!!).

Það er brilliant að við séum að flytja. Það þýðir að ég VERÐ auðvitað að kaupa fullt af uppskriftabókum þegar við förum út því ég get jú ekki tekið þær allar með mér héðan. Mér finnst samt ég aldrei eiga nóg af bókum og ég er með alls kyns afsakanir (eins og ég hef áður bloggað um)…t.d. þessi er nú á útsölu eða það er 2 fyrir 1 eða ég vil nú styrkja þennan höfund eða myndin á forsíðu er svo falleg og mig vantar uppskrift að eplamuffins (ég á heilu bækurnar um eplamuffinsa). Bara þetta týpíska sem manneskja með fíkn tönglast á og afsakar sig með. En það skiptir eiginlega engu máli hversu slæm ég verð. Það er enginn jafn rosalegur í matreiðslubókaráráttunni og María vinkona okkar í London. Svefnherbergið hennar er yfir, yfirfullt af bókum. Hún skammast sín svo mikið fyrir áráttuna að aðeins fáir útvaldir fá að vita um bækurnar og HVAÐ þá skoða þær. Ég vissi ekki einu sinni um þetta safn fyrr en í fyrra (búin að þekkjast í 5 ár) því hún talar aldrei um það. Ég er ein af þessum útvöldu því ég skil hana SVO vel. Vandamálið (og það dýrðlega) við að búa í Bretlandi er að það er svo ALLT of auðvelt að láta senda sér bækur af Amazon. Með einum músarsmelli er bókin nánast komin í gegnum lúguna.

Allavega. Síðasta sumar gistum við hjá Maríu og manninum hennar og ég fékk að ganga að matreiðslubókaraltarinu. Hún vísaði mér veginn inn og það var reykelsisilmur í loftinu. Það var hálf rökkrað í herberginu hennar og hún dró svona spákonutjald frá (úr tréperlum). Við það féll sólargeisli á dýrðlegheitin. Ég féll á hnén, nánast. Frá gólfi og upp í loft, undir rúmi, við hliðina á rúminu…alls staðar voru bækur…bækur sem MIG langar að skoða og helst eiga. Það eru líka bækur hjá Maríu sem ég hef aldrei heyrt um og aldrei séð (það er eins og fyrir þann sem safnar frímerkjum að sjá sjaldgæft frímerki). Hún fór með mig í gegnum safnið og útskýrði bækurnar. Ég settist gáttið á rúmstokkinn og fletti nokkrum bókum. Ég sagði að ég skildi hana svo vel og hún þyrfti ekki að skammast sín (hér hefðum við getað verið tveir rónar að drekka kardimommudropa). Jú víst þarf ég að skammast mín sagði hún…ég er nefnilega rétt að byrja. Nei hvaða hvaða sagði ég…þú ert með nokkrar bækur úr flestum heimsálfum og helling um Ítalíu og Spán og Grikkland (hún er grísk). Já það er vandamálið…ég tek eitt land fyrir í einu og kaupi allar bækurnar sem til eru úr því landi….ég er bara búin með Ítalíu, Spán og Grikkland og ég kem ekki fleiri bókum fyrir (hér gætuð þið sett inn ‘vínflöskur’ í staðinn fyrir ‘bækur’…ein fíkn fyrir aðra). Ég missti hökuna niður í gólf (og missti alveg kúlið í svona eins og 2 sekúndur) og við það roðnaði María sem sagði að hún vissi að hún ætti við vandamál að stríða. Ég klappaði henni á öxlina og sagði að þetta væri lítið mál…hún gæti geymt allar bækurnar hjá mér þegar við værum flutt og maðurinn hennar þyrfti aldrei að vita þó hún keypti nokkrar í viðbót. Meðvirk? Ha ég?

Það versta er….María sagðist hafa byrjað þessa áráttu AFTUR þegar hún sá litla safnið mitt þegar þau dvöldu hjá okkur um jólin 2006 hér á Íslandi. Hún sagðist hafa fallið og það illa. Hún á nefnilega alveg eins safn og ef ekki stærra í Ástralíu þar sem hún á íbúð líka. Hún hafði búið í London í 7 ár og ekki keypt sér matreiðslubók. Hún þurfti bara að sjá fallegu myndirnar og allar fínu uppskriftnar og BAMM…kolfallin. Ég er því svolítið samsek og eiginlega brjálæðislega ánægð með það þar sem það er nokkuð víst að við verðum nágrannar í London…ég hlakka til. Jóhannes segir að við eigum að opna bókabúð með matreiðslubókum. Aftur á móti eins og góðum fíkli sæmir læt ég þetta sem vind um eyru þjóta…ég á ekki við vandamál að stríða…Ég er mest hrædd um að maðurinn hennar Maríu og Jóhannes framkalli inngrip eins og gert er af aðstandendum fíkla..og þeir komi að okkur í herbergi Maríu, þar sem við erum við matreiðslubókaaltarið. Þegar þeir nálgast munum við særa þá út með myndum af súkkulaðimuffinsum eða kökum…og dansa svo stríðsdans með sleifar á lofti og hlægja brjálæðislega. Neibb…ég á ekki við vandamál að stríða.

Tölvan mín….í dag….er eins og:

• Fyrir bílasala að keyra um á ryðguðum Trabant.
• Fyrir atvinnu hestamann að keppa á truntu.
• Fyrir kokk að borða mat upp úr niðursuðudós.
• Fyrir listamann að mála eftir númerum myndflötum.
• Fyrir ljósmyndara að kaupa innrammaða ljósmynd í IKEA.
• Fyrir kaffiræktanda að drekka Nescafe.

Sem sagt…tölvan mín er að gefa upp öndina. Hún er á síðustu metrunum… Ég hef átt hana síðan í desember 2005, eftir innbrotið fræga í London. Hún er búin að fylgja mér í griljón ferðir á milli London og Íslands. Hún er búin að detta í gólfið hundrað sinnum, ég er búin að hella kaffi, djús, vatni, mjólk, smoothie o.fl. yfir hana, ég er búin að missa mat ofan á hana á hverjum degi (ég þríf það jafnóðum auðvitað). Tölvan er búin að fylgja mér á alla fundi vegna vinnunnar og hún er búin að vera mér ómissandi vegna CafeSigrun. Ég reiknaði lauslega að miðað við 4 tíma á dag sem kveikt er á henni að meðaltali (stundum er ég að vinna á tölvunni í vinnunni)…síðustu 5 árin, hefur verið kveikt á henni tæplega 8000 klukkustundir. Rafhlaðan endist enn í a.m.k. 2 tíma, skjárinn er sem nýr og algjörlega brilliant (meira að segja í dag), hátalararnir eru ok, geisladrifið er líka ok. En hún er orðin lúin. Verulega lúin og það er tími til kominn að ég fari að huga að því að hún fari á eftirlaun. Sem dæmi um hversu lúin hún er orðin:

• Ég kveiki á henni þegar ég fer fram úr á morgnana svo hún sé tilbúin þegar ég er búin að borða morgunmat.
• Hún frýs ef ég starta forritum of harkalega.
• Ég get aðeins haft 2-3 forrit opin í einu.
• Vegna vinnu minnar er ég oft með 7-8 forrit opin og að vinna í þeim öllum á sama tíma. Ég þarf því að velja þau forrit sem eru mikilvægust hverju sinni.
• Þegar líða tekur á daginn, hægir svo mikið á tölvunni að ég get aðeins notað eitt forrit.
• YouTube, Facebook, Mbl o.fl. er aðeins hægtað nota ‘samkvæmt samkomulagi’.
• Reglulega fæ ég Blue Screen of Death þegar ég slekk á tölvunni (blár skjár með hvítum stöfum sem mann langar aldrei að sjá).
• Oft slökknar ekki á henni yfir höfuð og maður þarf að beita brögðum.
• Til að venja dótturina við væntanlegar flugferðir er gott að setja hana  fyrir framan tölvuna…því tölvaner svo hávær. Hún er svo hávær að þegar slökkt er á henni verður ærandi þögn (þrátt fyrir að það sé tónlist í gangi).
• Gott er að setja eitthvað sem á að bráðna (t.d. ost á brauði) við hliðina á viftunni, hann bráðnar á skömmum tíma.
• Að sama skapi er ekki gott að skilja neitt eftir sem ekki má bráðna við hliðina á viftunni (t.d. súkkulaði), því það bráðnar á augabragði.
• Ef manni er kalt er gott að sitja með tölvuna í fanginu því hún heldur á manni hita.
• Stafirnir u-i-k-l-m-v-n eru allir horfnir af lyklaborðinu (prentið máð af – sjá myndir). Það eru holur í sumum hnöppunum á lyklaborðinu.
• Sumir hnapparnir eru lausir og alveg að detta af.
• Hún gengur undir gælunafninu Þyrlan.

Ég krossa fingur….og vona að tölvan haldist lifandi þangað til við flytjum út. Hver dagur sem hún er í lagi er sigur…..

Fyrir forvitna (nördana) er þetta HP Pavilion zv6000….algjörlega og fullkomlega ódrepandi. Ég þori ekki að lýsa spekkunum (tæknilegu smáatriðunum) því þeir sem þekkja til tölvumála myndi leggjast í gólfið í hláturskasti.

Takk fyrir öll kommentin við síðustu færslu….þau glöddu mig mikið.

Ég fór að velta því fyrir mér um daginn hvort hægt væri að lögvernda heitið “hollusta”? Ég er nefnilega orðin endalaust þreytt á auglýsingum um hollustu. Hver einasti matsölustaður sem opnar í dag auglýsir að boðið sé upp á holla og góða rétti. Aldrei kemur fram í hverju hollustan felst og það gerir mig brjálaða. Fyrir fólk sem veit ekki betur er þetta beinlínis hættulegt heilsunni, fyrir okkur sem vitum í hverju hollusta felst svona almennt er þetta óþolandi pirrandi.

Það er líka misjafnt hvað fólk skilgreinir sem hollt. Fyrir þann sem borðar cocoa puffs í morgunmat, drekkur kók yfir daginn og borðar snakk og skyndibita, er rjómaostur “hollur”. Rómaostur er samt ekki rass í bala hollur því hann inniheldur mikið af mettaðri fitu. Hann er samt ekki djúpsteiktur Camembert sem þessi tiltekni einstaklingur myndi fá sér sem spari (mjög óhollt). Aftur er rjómaosturinn orðinn “hollur”. Hollusta er nefnilega alveg gríðarlega afstæð ef hún er ekki skilgreind og niðurnjörvuð. Þess vegna er óþolandi þegar frjálslega er farið með orðið hollusta og merkingu þess. Þetta er ástæðan fyrir því að margir halda að gulrótarkaka á kaffihúsum sé “hollari” heldur en t.d. einhver önnur kaka því hún inniheldur gulrætur. Venjuleg gulrótarkaka inniheldur líka smjör, olíu, flórsykur, rjómaost, sykur og hvítt hveiti. Sem dæmi. Það er fátt hollt við gulrótarköku því þeim fáu heilsueflandi eiginleikum sem hún hefur (t.d. trefjar og A vítamín) er nánast útrýmt af óhollustunni. Í stríði á milli gulrótar og allrar óhollustunnar, myndi gulrótin sem sé ekki standa uppi sem sigurvegari. Sama má segja um þessa orkuklatta, hafrakökur og hvað þetta allt heitir sem boðið er upp á á kaffihúsum. Púðursykur er ALDREI hollur, aldrei, aldrei. Skoðið innihaldið vel næst. Fremst í upptalningunni er yfirleitt smjör, því næst er oft púðursykur, hveiti o.s.frv.

Vandamálið er líka að fólk veit ekki betur (hversu oft hef ég verið að tala um þetta) og það þarf að gæta þess að leiða það ekki í villu. Alveg eins og rafvirki má ekki auglýsa fagleg vinnubrögð (og svindla svo) má (að mínu mati) ekki auglýsa hollan og góðan mat nema ef hægt er að tryggja að maturinn SÉ hollur. Sem dæmi:

• Kjúklingur er ekki sjálfkrafa hollur þó hann sé ekki rautt kjöt
• Skyrkökur eru ekki sjálfkrafa hollar þó í þeim sé skyr
• Gulrótarkökur eru ekki sjálfkrafa hollar þó í þeim séu gulrætur
• Ostakökur eru ekki sjálfkrafa hollar þó í þeim sé ostur
• JarðarberjaBoozt (skyrþeytingur) er ekki sjálfkrafa hollur þó í honum séu jarðarber
• Veitingastaður verður ekki sjálfkrafa að „hollum og góðum“ stað þó hann bjóði upp á eina köku í “hollari kantinum”
• Það verður ekki neitt sjálfkrafa hollt þó að það innihaldi púðursykur eða haframjöl.

Ég sá auglýsingu frá nýjum veitingastað sem var að opna og hann auglýsir “hollan og góðan mat”. Ég kíkti á matseðilinn. Það var hvergi minnst á í hverju hollustan fælist. Spurningar sem vöknuðu strax hjá mér voru t.d.:

• Er notað spelti í bakstri?
• Er maturinn óvenju trefjaríkur?
• Er notað jógúrt í staðinn fyrir majones í sósur?
• Er notuð kókosolía við steikingu?
• Er maturinn lítið brasaður og ekki djúpsteiktur?
• Er ekki notaður unninn matur (t.d. álegg í samlokur, kex í kökubotna)?
• Er enginn hvítur sykur í kökunum?
• Eru engin E-efni notuð?
• Er ekkert MSG notað?
• Er rjómi ekki notaður í súpur?
• og hundrað aðrar spurningar

Þið sjáið hvert ég er að fara. Það sýður í mér blóðið þegar staðir auglýsa “hollan” mat en segja svo ekki í hverju hollustan felst. Þetta á að standa skýrum stöfum. Mér finnst að það eigi að vera svona hollustulögregla (nei ég hef ekki áhuga á starfinu he he)…frá heilbrigðisyfirvöldum sem færi á alla þessa staði og gæfi þeim hollustueinkunn. Þeir mættu svo einungis auglýsa “hollan mat í flokki D” eða álíka. Það er algjörlega ótækt að fólk fari í góðri trú (það nenna fáir að pæla alvarlega í þessu svo það þarf að auka á leti þeirra sem ekki nenna…sem er allt í lagi) og hlammi í sig vefju með kjúklingi. Í einni svona vefju getur t.d. verið þetta:

• Vefja úr hvítu hveiti og sykri og mettaðri fitu + transfitusýrum (með alls kyns E-efnum til að gera hana mjúka
• Kjúklingur steiktur upp úr ólífuolíu (sem er ekki góð til steikingar og umbreytist í óholla fitu við að hitna)
• Sósa úr 36% sýrðum rjóma og/eða majonesi (mettuð fita og alls kyns E-efni í majonesi)
• Ostur 36% feitur (mettuð fita)
• Krydd með E-efnum
• O.fl….

Og þetta hefði verið hollustuútgáfan af vefju (mínus unna kjötáleggið allt saman).

Hér er eitt heimaverkefni: Næst þegar einhver staður auglýsir hollan og góðan mat, hringið þá í viðkomandi stað og spyrjið þó ekki sé nema 1-2 spurninganna sem ég setti fram hérna að ofan. Ég get lofað ykkur að það verður fátt um svör….eða “við reynum eftir fremsta megni bla bla…” Það er ekki nóg (eða það er skoðun mín).

Mér finnst að setja ætti einhver “hollustulög”….veit að þetta er ekki helsta vandamálið sem stendur fyrir þjóðinni í dag..en þetta fer bara svooooo í taugarnar á mér.

Ég hef alltaf ætlað að gera svona best of samantekt, á ári hverju, samantekt yfir þær uppskriftir sem standa upp úr. Ég gleymi því yfirleitt alltaf eða er upptekin og hef ekki tíma. Ég ákvað að gera það núna og ætla svo að reyna að halda í hefðina.

Ég birti tæpar 50 uppskriftir á síðasta ári. Brot af því besta er auðvitað smekksatriði. Þetta eru allavega þær uppskriftir sem ég var hvað ánægðust með og ég hef allavega ekki fengið bágt fyrir. Ef ég ætti að velja eina uppskrift (uppskrift ársins) þá yrði það að vera Súkkulaðibitakökurnar hennar Lísu Hjalt…en af því það er ekki mín uppskrift þá verð ég að velja aðra uppskrift….Ég hugsa að það myndi vera Hjónabandssælan. Það er gott dæmi um uppskrift sem er í eðli sínu frekar óholl en má með góðu móti gera hollari án þess að það komi niður á bragðgæðum eða áferð.

Hér eru aðeins 16 uppskriftir svo þið sjáið hversu mikið þetta er yfir árið…(ég er aðeins að klappa mér á bakið hérna…það gera það ekki svo margir aðrir he he…ef örfáir (uppáhalds)notendur eru undanskildir. Það er magnað sérstaklega í ljósi þess að um 600-900 manns nota vefinn daglega!!!). Svo ég setji þetta í samhengi þá tekur hver uppskrift um hálfan dag í undirbúningi og framkvæmd (yfirleitt prófa ég hverja uppskrift tvisvar til þrisvar), myndatöku, eftirvinnslu og þá á ég eftir að setja uppskriftina á vefinn, senda út á póstlista, Facebook o.s.frv. Þið getið ímyndað ykkur hráefniskaupin sem fara í tilraunir…ég þori ekki að reikna upphæðir…ég myndi líklega loka vefnum með það sama! Ég vil nota tækifærið og þakka fyrir gott CafeSigrun ár og þakka ykkur sem skilduð eftir komment eða hrós…mér þykir reglulega vænt um að fá slíkt. Árið 2010 verður mjög spennandi en nýr vefur mun þá líta dagsins ljós (ef ég er dugleg að baka ofan í Jóhannes sem forritar eins og vindurinn).

Ástaraldins- og mangodrykkur

Bláberja- og bananaís

Bananaklattar

Einfalt salat með tahini salatsósu (dressingu)

Hlynsíróps- og vanillusmákökur

Klettasalat með rauðrófum og perum

Límónu- og macadamiukökur

Orkuhnullungar

Hjónabandssæla

Rabarbara- og jarðarberjaís

Súkkulaðibitakökurnar hennar Lísu Hjalt

Súkkulaði- og bananamús

Valhnetu- og rúsínukökur

Litlar hnetusteikur með tómatsívafi

Rabarbara- og jarðarberjaíshristingur (sjeik)

Piparkökur

Gleðilegt nýtt ár!!!!

Hvað skal maður segja um árið 2009. Þetta hefur verið ár mikilla breytinga svo ekki sé meira sagt. Ég sagði við Jóhannes í gær að frá og með september 2009 til september 2010 væri hellingur sem væri búinn að gerast og ætti eftir að gerast. Við værum t.d. búin að eignast barn, værum búin að flytja til London (það er eftir), værum búin að fara til Afríku a.m.k. einu sinni (líka eftir), Jóhannes búinn að segja upp í vinnunni sinni hér (næstum því búinn), búinn að finna aðra vinnu (ekki búinn)…OG búið að opna nýjan vef CafeSigrun (ekki búið en er í framkvæmd. Jóhannes ef þú lest þetta þá er smákökubox á borðinu til að halda þér vakandi he he). Er þetta ekki ágætur listi svona fyrir 12 mánuði?

Áramótin lögðust ekki vel í okkur en það er eðlilegt, þau gera það aldrei. Reyndar borðuðum við góðan mat í góðra tengda-ættingja hópi þannig að hvorki gátum við kvartað yfir félagsskap né mat né öðru. Við fórum líka í hesthúsið til tengdó í hádeginu og fengum kaffi og gott að borða enda er alltaf áramótakaffi í litlu kaffistofunni. Þar er alltaf glatt á hjalla og mikið af gömlum kunningjum úr hestunum sem kíkja við. Veðrið var dásamlegt og ég hefði ekkert frekar viljað heldur en að fara á bak. Hér í gamla daga fórum við hver áramót úr Kópavogi (þar sem hestamannafélagið Gustur var og er) og fórum sem leið lá inn á Hlíðarveg. Þar fengum við rjúkandi heitt kaffi og alls kyns bakkelsi. Þá var gaman. Ég hlakkaði alltaf til fyrri part dagsins en svo þegar leið undir kvöld fór ég að fá hnút í magann og ég kveið fyrir kvöldinu því ég vissi að hestunum mínum myndi líða illa. Oftar en ekki var ég hjá þeim í jötunni alla nóttina. Ég veit að ég hef oft talað um hversu illa þeim leið og hversu mikið þeir kunnu að meta nálægðina við mig og aðra þá sem voru staddir þar. Í fyrsta skipti sem ég athugaði með hestana mína (árið sem ég átti hesthús sjálf og þurfti sjálf að athuga með hestana mína), kom ég að öðrum hestinum mínum hálfhengdum í stallinum sínum. Hann hafði orðið vitstola úr hræðslu og var búinn að flækja sig illa. Hann var sveitahestur og afar, afar viðkvæmur en ég vissi ekki hversu viðvæmur fyrr en þetta kvöld. Einn hesturinn hans Jóhannesar aftur á móti vildi gjarnan horfa á flugelda enda taugasterkur með afbrigðum. Þeir eru ólíkir rétt eins og önnur dýr. Ég vissi að eitthvað hafði gengið á því tveir hestanna höfðu flækt sig, minn var eins og áður sagði hálfdauður úr hræðslu og veggirnir voru rakir því þeir höfðu flestir hamast mikið, krafsað í gólfið og svitnað (vegna hræðslunnar). Sumir hestanna höfðu ekki borðað neitt. Ef hestur borðar ekki þá er yfirleitt eitthvað að.

Ég gleymi því ekki þegar ég hleypti hestinum mínum út í gerðið. Það var laust eftir miðnætti og ég vissi sem var að hann myndi þurfa að losa orku sem hafði myndast því hestum er eðlislægt að hlaupa frá hættu, en hvorki verja sig né vera bundnir. Hann var orðinn of æstur til að ég gæti róað hann inni og ég ákvað að athuga hvort honum liði betur úti. Ég hleypti honum einum út. Hann stóð, titrandi og stjarfur. Nasavængirnir voru þandir, eyrun sperrt, augun galopin, hver einast vöðvi var spenntur. Hann byrjaði á því að skjálfa eins og hrísla og svo fnæsti hann (eins og flóðhestur) og því næst tók hann á rás og hljóp fram og til baka í gerðinu en það var sem betur fer mjög stórt.

Ég stóð í miðju gerðinu og horfði á flugeldana sem voru að gera hrossin mín stressuð og hrædd. Ég bölvaði hverri einustu rakettu, hverjum einasta flugeldi, hverri einustu tertu, hverju einasta blysi. Ég var svo reið að mér lá við tárum. Svona um það bil líður mörgum hestamönnum í kringum þennan tíma a.m.k. þeim sem eru með viðkvæma hesta. Eftir um 10 mínútur hægði klárinn á sér og fór að róast. Hann labbaði að mér og staðnæmdist við hliðina á mér. Hann var búinn að róa sig það mikið að ég gat lagt höndina á makkann á honum. Saman horfðum við á flugeldana og bölvuðum þeim í sand og ösku. Það sem skipti mig mestu máli var þó að hann náði að róa sig. Ég leyfði honum að ráða ferðinni og hleypti honum inn þegar hann vildi fara. Ég þorði þó ekki að skilja við hestana og bjó um mig í heyinu í jötunni. Ég spjallaði við hestana alla nóttina, kembdi þeim, rótaði í feldinum, sagði þeim að ekkert væri að óttast, gaf þeim tuggu og rúgbrauð (það besta sem þeir fengu) og eftir nokkra klukkutíma var nánast friður í hesthúsinu. Það er alltaf þægilegur friður sem myndast í hesthúsi. Þegar allir hestar eru saddir, sáttir og værir. Öðru hvoru heyrir maður andvarp, hestur skiptir um fót, aðrir geispa, sumir klára síðustu tugguna og aðrir dotta.

En svo ég komi mér að efninu. Eftir þetta, kumraði (þá hneggja hestarnir lágt og eru glaðir…eins konar tilhlökkunarhnegg) hesturinn minn í hvert skipti ef ég kom ein inn í húsið. Hann gerði það ekki ef fleiri voru með mér, bara ef ég ein var komin á undan hinum. Ég vissi að hann var að þakka fyrir innlitið þetta gamlárskvöld. Hann gerði þetta þangað til hann var felldur mörgum, mörgum árum seinna.

Ég vildi bara óska þess að þetta hefði verið svona auðvelt með 3.5 mánaða kríli sem veit ekki hvað er að gerast þegar öll lætin byrja. Það er eiginlega ekki sanngjarnt að vera innan um svona hávaða og læti og við hefðum átt að reyna betur að fara út fyrir bæinn (og helst af landi brott). Næsta ár verðum við einhvers staðar þar sem er ró, friður og engar sprengjur. Nema að rúgbrauð, tugga og smá hlaup í gerði dugi næsta ár? Kannski að maður yrði litinn hornauga he he.

Það er beinlínis hlægilegt að ætla að kaupa alla ávexti og allt grænmeti lífrænt ræktað í dag. Ástæðan er fyrst og fremst framboð og verðlag. Ég hef oft ætlað að kaupa ávexti í heilsubúðum en þegar á reynir er það sem boðið er upp á oftar en ekki ónýtt og beinlínis ekki hægt að nota í matargerð nema kannski ef maður er að mauka eitthvað. Það er svo auðvitað fok, fokdýrt (þannig að maður veit ekki hvort að maður á að hlægja eða gráta) og hreinlega ekki þess virði. Ég ætla ekki einu sinni að reyna að halda því fram að ég lifi einungis á lífrænt ræktuðu/framleiddu fæði eins og ástandið er í þjóðfélaginu í dag því ég væri beinlínis að ljúga. Ég væri að gera lítið úr þeim sem vilja auka við hollustuna en halda að það sé ekki hægt ef maður hefur ekki efni á að vera heilsupinni drekkandi lífrænt ræktað spínat í öll mál (lífrænt ræktað spínat er jú næstum dýrara en gull í kílóaverði). Það er tvennt ólíkt t.d. að borða sælgæti eða borða epli sem er ekki lífrænt ræktað. Eplið er skömminni skárra auðvitað. Kornvörur og svona það sem við borðum mikið af reynum við að kaupa lífrænt en ávextirnir og grænmetið sem er svo miklu, miklu betra fyrir mann að sé án skordýraeiturs o.s.frv. er því miður ekki fáanlegt svo vel sé. Þegar við flytjum aftur til London (á vormánuðum) verður þetta eitt af því fyrsta sem fer ofan í innkaupakörfuna…dásamlegir lífrænt ræktaðir ávextir og dásamlegt grænmeti. Við verðum einnig dugleg að heimsækja bændamarkaðinn sem er í nágrenni við okkur þarna úti.

Hér er listi (af vef WebMD) yfir það grænmeti og þá ávexti sem maður ætti að reyna að kaupa lífrænt ræktað (safna meiru af eitri en aðrir ávextir og annað grænmeti) og svo er listi hérna fyrir neðan af því sem ekki skiptir eins miklu máli að sé lífrænt ræktað (þó það sé auðvitað alltaf kostur). Þessar upplýsingar eru birtar án ábyrgðar og það er örugglega eitthvað sem vantar inn í eða ætti ekki að vera eins og er alltaf í svona upptalningum.

Það sem maður ætti að reyna að kaupa lífrænt ræktað:

• Ferskjur
• Epli
• Paprikur (hafið þið ekki fundið plastbragðið af paprikunum sem seldar eru í lágvöruverðsverslunum hér?)
• Sellerí
• Nektarínur
• Jarðarber
• Kirsuber
• Perur
• Vínber
• Spínat
• Blaðsalat (lettuce)
• Kartöflur

Það sem  skiptir ekki eins miklu máli að sé lífrænt ræktað (en er ekki verra auðvitað):

• Papaya
• Spergilkál (brokkolí)
• Grænkál
• Bananar
• Kiwi
• Grænar, sætar baunir (sweet peas, frosnar)
• Aspars
• Mango
• Ananas
• Maískorn (frosið)
• Avocado
• Laukur

Einnig er bent á hvernig maður á að fara að því að spara í innkaupum á lífrænt framleiddri/ræktaðri matvöru en sá listi á ekki við hér á landi þar sem nánast ekkert af því sem talið er upp er í boði. Einnig er talað um að maður eigi (fyrir utan að kaupa lífrænt ræktaða/framleidda matvöru) að vera umhverfisvænn á annan hátt líka þ.e. t.d. að kaupa matvöru sem er ræktuð í nágrenninu, beint af býli er líka sniðug leið og ef maður tekur með sér umbúðir sjálfur (í stað þess að fá poka hjá seljanda) er maður líka að spara fyrir umhverfið. Það er líka hið besta mál að rækta allt sitt sjálfur auðvitað. Lesið fleiri hugmyndir og ráð á vef WebMD.

Í desember var eins og ég væri með rakettu í rassinum. Ég var að vinna eins og brjálæðingur fyrir fyrirtækið í London, vann nokkur smáverkefni fyrir fyrirtækið sem ég vinn hjá hér á Íslandi, undirbjó jólin (mat, smákökur o.fl.), undirbjó 75 manna Þorláksmessuboð (með 12 tegundir af smákökum og konfekti, kökum, 800 sushibitum, jólaglöggi, heitu súkkulaði o.fl., o.fl.,…)… keypti jólagjafir, pakkaði inn jólagjöfum og já svo er ein 3.5 mánaða að dandalast svona með ha ha…..Ég hefði reyndar aldrei klárað neitt af þessu nema með hjálp Jóhannesar. Það er augljóst. Það er þó gott að vera upptekin…það er ekkert leiðinlegra en að hangsa og hafa ekkert fyrir stafni….Ég held að ég hafi síðast upplifað svona “hvað á ég að hafa fyrir stafni í dag” fyrir einhverjum tíu árum síðan…Yfirleitt er hver dagur hjá mér pakkaður til hins ítrasta og ég kem nú ansi miklu í verk…sem er gott. Flest af því er fyrir framan tölvuna. Nú síðast er það nýr vefur CafeSigrun sem mun líta dagsins ljós einhvern tímann (veit ekki alveg hvenær…forritarinn (Jóhannes) er reyndar extra duglegur í smákökuvertíðinni))…Þetta er auðvitað gríðarleg, gríðarleg vinna og ég veit eiginlega ekki hvers vegna maður er svona ruglaður…ekki eins og ég sé á launum við þetta (fæ ekki einu sinni smákökur í laun). Hönnunin er nokkuð langt komin en þá er vefun eftir (að forrita)…þetta er eiginlega brjálæði..óðs manns æði eins og maður segir.

Annars vildi ég óska þess að ég væri í Japan þessi áramótin eins og 2006-2007…það eru bestu áramót sem við höfum upplifað….ekki ein einasta sprengja og enginn flugeldur…heldur dauðaþögn…og dásamlegt sushi…endalaust af því. Á gamlárskvöld fórum við upp á þak hótelsins sem við vorum á og ætluðum að athuga hvort við sæjum eitthvað. Við bjuggumst kannski við flugeldasýningu en það var einn flugeldur í hundrað kílómetra fjarlægð eða álíka…dásamlegt. Það er fátt sem ég hata heitar og innilegar en flugeldasprengingar. Ég sé rautt þegar fólk byrjar að dúndra þessu upp. Ég reyndar þoli vel flugeldasýningar því þær standa yfir í x langan tíma og svo er það búið. Ég skil líka VEL að fólk vilji styðja starfsemi hjálparsveita. Ég skil VEL að hjálparsveitir vilji og þurfi peninga en ég skil EKKI flugelda og ég ÞOLI EKKI mengunina og hávaðann sem af þessu hlýst. En af því maður á aldrei að rífast án þess að koma með hugmyndir í staðinn þá eru hér nokkrar:

• Að ríkið styðji við bakið á björgunarsveitum…frekar en að styðja t.d. allar þessar kirkjur..það hlýtur að vera hægt að sameina einhverjar?
• Að flugelda megi bara sprengja af björgunarsveitum.
• Að aðeins megi sprengja flugelda í einn dag (en ekki heila viku).
• Að þyngri refsingu megi beita á þá sem sprengja flugelda í miðju íbúðarhverfi, um miðja nótt.
• Að þeir sem þarf að bjarga, greiði í sjóð… eða einhvers konar björgunarskatt.
• Að þeir sem sem fara á fjöll t.d. á rjúpu, greiði eins konar tryggingu…bara alveg eins og að greiða tryggingu gegn t.d. húsbruna. Ef þú týnist ekki þá fine….þú borgaðir eitthvað smotterí í tryggingu en ef þú týnist er hægt að grafa í vasa björgunarsveitanna.
• Að þeir sem eiga ekki sjónvarp og eru SAMT látnir greiða nefskatt til ríkisins (svona eins og við…fokking fokk)…megi frekar styðja eitthvað annað…t.d. Háskólann eða björgunarsveitir.
• Að allir landsmenn borgi einhverja smá upphæð í skatt (nóg er nú af asnalegum sköttum, má alveg bæta einum við) á hverju ári og það dreifist jafnt á alla, ekki bara á þá sem t.d. búa á snjóflóðahættusvæði…við getum jú öll þurft á björgunarsveitarmönnum að halda.
• Að fólk sé hvatt til þess að leggja frekar inn á reikning björgunarsveita heldur en að skjóta upp rakettum og menga umhverfið af hávaða, reyk og drasli….grrrrrrr

Þið verðið að afsaka..ég verð alltaf svo brjálæðislega pirruð á þessum árstíma. Ég kvíði áramótunum (vegna hávaðans) og ég er yfirleitt dauðstressuð eins og t.d. hrossin eru…ég ætla að hafa ljósin kveikt, tónlist í gangi og reyna að dreifa huganum…gott ef ég tygg ekki bara hey líka eins og hrossin til að róa mig. Undanfarin ár höfum við stungið af og verið í kofa sem tengdó á í sveitinni….það hefur verið dásamlegt. Við viljum bara ekki fara með litla skrípið í svona langan bíltúr þar sem er allra veðra von og liggja í köldu rýminu (þó að hlýni reyndar fljótt og verði kósí). Það er BARA notalegt að vera þar og við höfum yfirleitt verið sofnuð á miðnætti (er ekki svo góð með að vaka langt fram eftir)….Það er þó mjög freistandi að pakka skrípinu bara þeim mun betur inn…Þetta eru þó örugglega síðustu áramótin sem við verðum hérna á Íslandi í bili því ég tel líklegt að við verðum búin að flýja landsteinana áður en ósköpin dynja yfir ár hvert (ef við verðum hér á Íslandi yfir jólin ár hvert það er að segja…sem er nú reyndar stefnan í grófum dráttum).

Ég var andvaka í nótt…ekki vegna afkvæmisins (skrípið sefur bara á sínu græna) heldur vegna sársauka í kjálkanum. Það er magnað hvað þarf lítið til að maður gleymi sér. Hnéð minnir rækilega á sig hvern dag (því ég stíg í það) en kjálkinn er annað mál. Hann nefnilega er stresssafnari. Hann safnar stressi á meðan ég tek ekki eftir því. Það er búið að vera svakalega mikið að gera í vinnunni (já já ég veit…ég er í fæðingarorlofi..sem ég reyndar kalla “fæðingar-vinnutörn”). Ég kvarta þó ekki yfir því að hafa nóg að gera því annars myndi ég tapa vitinu. Ég VERÐ að hafa næsta verkefni tilbúið um leið og eitt er búið. Annars þrífst ég ekki. Ég er heppin því ég hef CafeSigrun vefinn og á honum er alltaf langur To Do listi (framkvæmdarlisti). Ég hleyp í hann þegar ég er ekki að vinna í venjulegu vinnunni minni. Ég er heppin líka af því ég get unnið heima á meðan afkvæmið sefur. Jóhannes er svo sem alveg eins og ég og jafnvel verri.

Við höfum verið það upptekin í desember að við erum ekki búin að skreyta. Við hreinlega steingleymdum því fram að þessu. Það var ekki fyrr en í morgun (afkvæmið var í 3ja mánaða skoðun) og mér varð litið upp í íbúðina okkar þegar við vorum að leggja bílnum. Fyrir neðan okkur er par og þar er eins og Crayola hafi opnað ljósabúð. Fyrir ofan  (þar sem við búum) er eins og einhver hafi límt svartar krítartöflur í gluggana. Þetta hefur ekkert með “nú eigum við barn og höfum bara ekki tíma” að gera (léleg afsökun þó freistandi sé að nota hana). Við hefðum nægan tíma ef við værum ekki að vinna svona mikið…í fyrra var ekkert barn og við höfðum jafn mikinn/lítinn tíma. Við erum bara svona. En allavega, planið er sem sé að skreyta um helgina svo að við vitum allavega að það séu að koma jól. Það að þau séu í næstu viku er bara ekki að registera í hausnum á mér. Við eigum reyndar ekki mikið jólaskraut. Við eigum sæta jólakarla sem tengdó saumar, jólatrésteppi í stíl (sem hefur ekki verið notað því við höfum aldrei átt jólatré..nema spýtuna frá Zanzibar), aðventuljós (sem hefði átt að fara upp fyrir tveimur vikum síðan) og nokkur “önnur skraut” sem eru ekki í stíl við eitt né neitt. Mér er ekki vel við rauða og græna liti svona almennt í híbýlum (en nokkrir hlutir sleppa því þeir eru fallega rauðir á litinn eða hluturinn sjálfur fallegur). Mér líkar hins vegar vel við falleg, einlit ljós, helst þau sem ég þarf ekki að hengja upp hvert ár (og hanga því uppi allt árið). Ljós eru uppáhaldsskrautið mitt, vetur, sumar, vor og haust.

En já, þetta var smá útúrdúr. Kjálkinn er að plaga mig og var sérlega slæmur í nótt enda sat ég lengi við tölvuna í gær og var að skila af mér verkefni til London. Þegar kjálkinn lætur vita af sér leiðir verkurinn um allt höfuðið, inn í eyru og það er alveg sama hvernig maður liggur, það er allt vont. Ég legg hatur á verkjalyf svo ég reyni að bíta á he he jaxlinn sem gerir reyndar bara illt verra. Það er asnalegt að manni sé svona illt en samt lítur maður út fyrir að vera með fullkomlega heilbrigða kjálka. Það er ekkert ör, enginn marblettur, engar ójöfnur, ekki neitt. Eina vísbendingin er á röntgenmyndum en þar sést slitgigt báðum megin (eftir slys fyrir mörgum árum síðan sem ég hef oft minnst á…hestur…spark…kjálkabrot…meðferð við því…kjálkalæknar…sprautur…meiri meðferðir…allt of löng saga).

Að vera með slitgigt í kjálka og vera stressaður er ekki góð blanda því það fyrsta sem maður gerir í stressi er að bíta saman kjálkunum (eða ég geri það)…sit svoleiðis í nokkra tíma að vinna og gleymi mér. Svo kemur að því að ég ætla að fá mér að borða en get varla opnað munninn. Stundum er meira að segja sárt að borða hrískökur því eftir að vera búin að bíta nokkrum sinnum er sársaukinn of mikill. Ég þarf að borða epli í nokkrum skömmtum og ég er löngu hætt að poppa jafn mikið af poppkorni ef við fáum okkur slíkt, ég gefst upp eftir hálfa skál. Stundum get ég ekki borðað mikið og fólk heldur að mér þyki maturinn vondur eða sé svona matgrönn og spyr hvort ég vilji ekki fá mér meira…það er svona eins og að spyrja slasaðan maraþonhlaupara hvort hann vilji ekki hlaupa aðeins meira (heyrðu vinur ég veit að þú þarft að skríða en þú tekur nú 100 metrana í viðbót er það ekki…?).

Þetta gæti svo sem verið verra….vil ekki vera að kvarta of mikið en ef þið fáið mig í mat í kringum hátíðarnar, og ég borða mjög hægt eða get ekki klárað matinn þá vitið þið hvers vegna. Það eina góða við að liggja svona andvaka er að muna eftir jólaskrautinu sem á eftir að fara upp.

Við féllum kylliflöt fyrir London í fyrstu ferðinni okkar þangað sem hefur líklega verið í kringum 1997. Við heilluðumst af borginni og ákváðum að fara þangað í framhaldsnám eftir háskólanám hérna heima. Við fluttum fyrst 2001 (rétt áður en hryðjuverkaárásirnar í New York áttu sér stað) og bjuggum þar til 2003. Við fluttum svo til Íslands 2004 og fluttum aftur út til London 2005. Milli 2005-2007 var ég á stöðugu flakki á milli London og Íslands vegna vinnu minnar og fór nánast í hverjum mánuði á milli, viku í senn. Við fluttum svo að lokum hingað til Íslands 9. mars 2007 og höfum því verið hér í tæp 3 ár. Við erum orðin eirðarlaus. Það er kominn tími á okkur eins og farfuglana og við ætlum að fljúga til London snemma á nýju ári.

Við höfum aldrei búið eins lengi á sama stað eins og hér, síðan við byrjuðum að búa saman fyrir um 15 árum síðan. Enda er íbúðin notaleg og okkur líður vel í henni. Við erum þó óttalegar flökkukindur og um leið og við erum búin að vera of lengi á sama stað förum við að ókyrrast. Við erum bæði þannig…finnst óþægilegt að vera í sama farinu lengi. Ég hreinlega dáist að þeim sem finna ró til að búa á sama stað alla ævi. Ég vildi óska að ég væri þannig. Hugmyndir voru uppi hjá okkur um að flytja jafnvel til Japan eða Zanzibar (höfum komið á báða staði) en ákváðum að byrja auðvelt og þar sem við vitum að við kunnum vel við okkur. Það eru kostir og gallar við alla staði, við vitum það mæta vel en eins og er, finnst okkur kostirnir við London vega þyngra en gallarnir, svona miðað við Ísland.

Ég man enn þá þegar við fórum úr íbúðinni í London 2007. Eigendurnir (reglulega indæl hjón) voru á staðnum (þau voru að fara að selja íbúðina og voru að tala við fasteignasalann). Mér fannst svo ótrúlegt að vera að fara. Ástæðan var vinnutengd (ekki það að mig langaði svo hrikalega til Íslands). Ég man enn þá hvað ég var sorgmædd á leiðinni út á völl….ég man enn þá hvað mér leið illa þegar við gengum inn um dyrnar á íbúðinni okkar á Íslandi og ég man enn hversu erfiðar fyrstu vikurnar og mánuðirnir voru. Það tók okkur langan, langan tíma að aðlagast Íslandi aftur og hefur aldrei almennilega tekist. Oft fannst mér ég vera í eins konar sorgarferli og ég stóð mig að því að verða miður mín yfir að finna t.d. gamlan lestarmiða. Ég get ekki horft á fréttir frá London því ég get ekki hugsað mér að sjá “heimili mitt” og ekki vera þar. Það sáu svo sem allir og vissu að í þetta stefndi, eins og alkahólisti sem er búinn að horfa á flöskuna lengi, er alveg við það að falla.

Við höfum alltaf verið með hugann við London, við eigum ekki almennilega “heima” á Íslandi. Ég er alltaf að vinna fyrir fyrirtæki í London öðru hvoru og hef aldrei almennilega slitið mig frá. Jóhannes ekki heldur. Reglulega fáum við sting í magann úr söknuði, sérstaklega í kringum jólin því við vitum bæði hversu dásamleg London er yfir aðventuna.

Okkur finnst reglulega gaman að heimsækja Ísland og okkur finnst gaman að ferðast um landið okkar fallega. En við viljum ekki búa hérna, a.m.k. ekki með aðalheimili okkar hér. Við viljum frekar hlakka til að koma hingað heldur en að líða illa yfir að búa hérna. Við ætlum okkur að vera reglulegir gestir á Íslandi og ætlum okkur í raun að eiga tvö heimili, eitt á Íslandi og annað í London, ef við getum. Við eigum nefnilega góða vini og fjölskyldu sem við viljum ekki að gleymi okkur. Það verður erfitt að skilja við fólkið sitt en að sama skapi enn skemmtilegra að hittast aftur.

Það er svo ótrúlega auðvelt og lítið mál að flytja svona á milli landa (trúið mér við erum orðnir sérfræðingar he he) svo ef okkur myndi nú snúast hugur, væri minnsta mál í heimi að koma aftur. Við hlökkum líka til að fá gesti til okkar en það er alltaf gaman og höfum við hýst ófáan ferðalanginn sem genginn er upp að hnjám eftir verslunarferðir í borginni. Við fengum í raun fleiri heimsóknir þangað en við fengum í a.m.k. 2.5 ár eða þangað til litla skrípið fæddist.

Við erum bara svo lélegt rútínufólk, við þolum ekki að gera það sama dagana út og inn, við verðum að setja okkur áskoranir og aðeins að gera þetta flóknara, annars er ekkert gaman. Að búa á Íslandi getur nefnilega verið óþarflega einfalt (kannski ekki þessa dagana reyndar). Við vitum að margir skilja hvorki upp né niður í okkur en þannig er þetta bara..alveg eins og við viljum ekki búa á Íslandi, er fólk sem vill ekki búa í London.

Lífið má nefnilega ekki verða of auðvelt til að maður gleymi að lifa því.