Annáll með meiru

Gleðilegt nýtt ár!!!!

Hvað skal maður segja um árið 2009. Þetta hefur verið ár mikilla breytinga svo ekki sé meira sagt. Ég sagði við Jóhannes í gær að frá og með september 2009 til september 2010 væri hellingur sem væri búinn að gerast og ætti eftir að gerast. Við værum t.d. búin að eignast barn, værum búin að flytja til London (það er eftir), værum búin að fara til Afríku a.m.k. einu sinni (líka eftir), Jóhannes búinn að segja upp í vinnunni sinni hér (næstum því búinn), búinn að finna aðra vinnu (ekki búinn)…OG búið að opna nýjan vef CafeSigrun (ekki búið en er í framkvæmd. Jóhannes ef þú lest þetta þá er smákökubox á borðinu til að halda þér vakandi he he). Er þetta ekki ágætur listi svona fyrir 12 mánuði?

Áramótin lögðust ekki vel í okkur en það er eðlilegt, þau gera það aldrei. Reyndar borðuðum við góðan mat í góðra tengda-ættingja hópi þannig að hvorki gátum við kvartað yfir félagsskap né mat né öðru. Við fórum líka í hesthúsið til tengdó í hádeginu og fengum kaffi og gott að borða enda er alltaf áramótakaffi í litlu kaffistofunni. Þar er alltaf glatt á hjalla og mikið af gömlum kunningjum úr hestunum sem kíkja við. Veðrið var dásamlegt og ég hefði ekkert frekar viljað heldur en að fara á bak. Hér í gamla daga fórum við hver áramót úr Kópavogi (þar sem hestamannafélagið Gustur var og er) og fórum sem leið lá inn á Hlíðarveg. Þar fengum við rjúkandi heitt kaffi og alls kyns bakkelsi. Þá var gaman. Ég hlakkaði alltaf til fyrri part dagsins en svo þegar leið undir kvöld fór ég að fá hnút í magann og ég kveið fyrir kvöldinu því ég vissi að hestunum mínum myndi líða illa. Oftar en ekki var ég hjá þeim í jötunni alla nóttina. Ég veit að ég hef oft talað um hversu illa þeim leið og hversu mikið þeir kunnu að meta nálægðina við mig og aðra þá sem voru staddir þar. Í fyrsta skipti sem ég athugaði með hestana mína (árið sem ég átti hesthús sjálf og þurfti sjálf að athuga með hestana mína), kom ég að öðrum hestinum mínum hálfhengdum í stallinum sínum. Hann hafði orðið vitstola úr hræðslu og var búinn að flækja sig illa. Hann var sveitahestur og afar, afar viðkvæmur en ég vissi ekki hversu viðvæmur fyrr en þetta kvöld. Einn hesturinn hans Jóhannesar aftur á móti vildi gjarnan horfa á flugelda enda taugasterkur með afbrigðum. Þeir eru ólíkir rétt eins og önnur dýr. Ég vissi að eitthvað hafði gengið á því tveir hestanna höfðu flækt sig, minn var eins og áður sagði hálfdauður úr hræðslu og veggirnir voru rakir því þeir höfðu flestir hamast mikið, krafsað í gólfið og svitnað (vegna hræðslunnar). Sumir hestanna höfðu ekki borðað neitt. Ef hestur borðar ekki þá er yfirleitt eitthvað að.

Ég gleymi því ekki þegar ég hleypti hestinum mínum út í gerðið. Það var laust eftir miðnætti og ég vissi sem var að hann myndi þurfa að losa orku sem hafði myndast því hestum er eðlislægt að hlaupa frá hættu, en hvorki verja sig né vera bundnir. Hann var orðinn of æstur til að ég gæti róað hann inni og ég ákvað að athuga hvort honum liði betur úti. Ég hleypti honum einum út. Hann stóð, titrandi og stjarfur. Nasavængirnir voru þandir, eyrun sperrt, augun galopin, hver einast vöðvi var spenntur. Hann byrjaði á því að skjálfa eins og hrísla og svo fnæsti hann (eins og flóðhestur) og því næst tók hann á rás og hljóp fram og til baka í gerðinu en það var sem betur fer mjög stórt.

Ég stóð í miðju gerðinu og horfði á flugeldana sem voru að gera hrossin mín stressuð og hrædd. Ég bölvaði hverri einustu rakettu, hverjum einasta flugeldi, hverri einustu tertu, hverju einasta blysi. Ég var svo reið að mér lá við tárum. Svona um það bil líður mörgum hestamönnum í kringum þennan tíma a.m.k. þeim sem eru með viðkvæma hesta. Eftir um 10 mínútur hægði klárinn á sér og fór að róast. Hann labbaði að mér og staðnæmdist við hliðina á mér. Hann var búinn að róa sig það mikið að ég gat lagt höndina á makkann á honum. Saman horfðum við á flugeldana og bölvuðum þeim í sand og ösku. Það sem skipti mig mestu máli var þó að hann náði að róa sig. Ég leyfði honum að ráða ferðinni og hleypti honum inn þegar hann vildi fara. Ég þorði þó ekki að skilja við hestana og bjó um mig í heyinu í jötunni. Ég spjallaði við hestana alla nóttina, kembdi þeim, rótaði í feldinum, sagði þeim að ekkert væri að óttast, gaf þeim tuggu og rúgbrauð (það besta sem þeir fengu) og eftir nokkra klukkutíma var nánast friður í hesthúsinu. Það er alltaf þægilegur friður sem myndast í hesthúsi. Þegar allir hestar eru saddir, sáttir og værir. Öðru hvoru heyrir maður andvarp, hestur skiptir um fót, aðrir geispa, sumir klára síðustu tugguna og aðrir dotta.

En svo ég komi mér að efninu. Eftir þetta, kumraði (þá hneggja hestarnir lágt og eru glaðir…eins konar tilhlökkunarhnegg) hesturinn minn í hvert skipti ef ég kom ein inn í húsið. Hann gerði það ekki ef fleiri voru með mér, bara ef ég ein var komin á undan hinum. Ég vissi að hann var að þakka fyrir innlitið þetta gamlárskvöld. Hann gerði þetta þangað til hann var felldur mörgum, mörgum árum seinna.

Ég vildi bara óska þess að þetta hefði verið svona auðvelt með 3.5 mánaða kríli sem veit ekki hvað er að gerast þegar öll lætin byrja. Það er eiginlega ekki sanngjarnt að vera innan um svona hávaða og læti og við hefðum átt að reyna betur að fara út fyrir bæinn (og helst af landi brott). Næsta ár verðum við einhvers staðar þar sem er ró, friður og engar sprengjur. Nema að rúgbrauð, tugga og smá hlaup í gerði dugi næsta ár? Kannski að maður yrði litinn hornauga he he.

Viltu segja eitthvað?

Mognud færsla elsku gull. Eg les oft i svipinn a folki tegar eg segi ad eg hafi ekki verid alin upp vid ragettur a aramotunum (adur en eg næ ad segja teim astæduna) ad tau hugsa uff hvurslags foreldra att tu,, hahahahaa En tad var natturlega aftvi ad vid attum heima i sveit og 40 hesta stod ut i haga. En svo for bustodunum i Skorradalnum ad fjolga og for tetta “lid” ur RVK ad koma uppeftir og skjota upp,,,,, tad sem madur blotadi teim a nyarsdag labbandi um oll fjoll ad leita ad hestunum,,,,,,,,,,,,,, skil tig svoo vel.
En ja BTW er komin heim. Veit ekki alveg hvad mer finnst um tad. En en en… verdum i bandi sem fyrst. Er ad visu billaus og allslaus i Borgarnesi. Og tid eru alltaf velkomin hingad ef tid viljid komast ur Borginni. Knus