Samantekt fyrir May, 2009

Dásemdardögum í London að ljúka

Mánuður er fljótur að líða, sérstaklega þegar manni líður eins og blómi í eggi. Við erum eiginlega búin að hafa það allt of gott. Við erum bæði búin að vera að vinna aðeins en á þeim frídögum sem við höfum átt, höfum við farið á söfn, á kaffihús, í bókabúðir, á markaði (Portabello, Borough og Spitalfield til að nefna nokkra), út að borða, í matarboð til vina, heimsókn til ættingja, flatmagað í sólinni í öllum þessum frábæru görðum sem eru í London, dásamað heilsubúðir (og keypt og smakkað helling auðvitað, allt í þágu CafeSigrun rannsókna sem þið munið njóta góðs af), áskotnast slatti af matreiðslubókum, dvalið langdvölum á kaffihúsinu hennar Maríu, grísku vinkonu okkar, borðað lífræna, dísæta ávexti út í hið óendanlega, farið í grilljón göngutúra, farið í ræktina hérna á Piccadilly Circus (líkamsræktarstöðin er sko þar) o.fl, o.fl. Þetta er búið að vera dásamlegt. Það hefur rignt í einn dag og seinni hluta veru okkar hefur hitinn eiginlega ekki farið niður fyrir 20 stig með glampandi sól. Að koma til Íslands verður eins og að vakna af allt of góðum draumi en við huggum okkur við það að við flytjum hingað aftur fyrr en varir. Það er nefnilega gaman að koma í heimsókn til Íslands þó ég geti ekki hugsað mér að búa þar, þannig ætla ég að hugsa þetta svo ég lifi heimkomuna af….vona bara að verði ekki slydda þegar við lendum hehe.

Konan í silfurlituðu hælunum í Hyde Park

Dagurinn í gær var dásamlegur…24 stiga hiti, sól, Hyde Park og besta heilsubúð í heimi. Lífið verður ekki mikið betra að mínu mati. Við vorum búin að smyrja nesti til að taka með í garðinn og keyptum svo eitt og annað í Whole Foods Market (heilsubúðinni) til að taka með okkur líka. Við vorum því vel nestuð í sólinni og með blöð til að lesa. Hyde Park er gríðarstór garður og svo grænn að það er eins og maður sé staddur í fjallshlíðum Uganda. Hann er líka það stór að þó 30 þúsund manns sé þar fyrir, verður maður ekki var við neinn nema maður vilji það frekar, maður getur sest undir risastórt tré og týnt stað og stund.

Við vorum búin að vera í garðinum í svolítinn tíma þegar við fengum skilaboð frá vinafólki okkar um að þau væru í öðrum enda garðsins og hvort við vildum ekki kíkja. Við trítluðum yfir í hinn endann og plöntuðum okkur við Serpentine vatnið sem er í Hyde Park, nánast alveg við göngustíginn svo við höfðum gott útsýni yfir gangandi vegfarendur. Upp úr klukkan 17 leytið sáum við álengdar eitthvað svakalega glitrandi…eiginlega eins og diskókúlu. Þar var á ferðinni manneskja í glitrandi, 15cm háum silfurlituðum hælum með rauðum botni (sem þýðir auðvitað rándýrir Louboutin hælar). Það er ekki óvenjulegt að sjá fólk á háum hælum í London og þegar ég segi fólk þá meina ég karla og konur. Stundum eru það konur, stundum klæðskiptingar, stundum kynskiptingar og stundum dragdrottningar í fullum skrúða. Maður sér alla flóruna. Það er þó óvenjulegt að sjá slíka hæla í Hyde Park því garðurinn er svo risastór jú og erfitt að ganga langar vegalengdir í slíkum skófatnaði….og þegar manneskjan þokaði sér nær (mjög flink að ganga á skónum) sáum við að hún var með silfurlitaða, glansandi tösku í stíl….hún var líka með fleiri fylgihluti….svona eins og 4 stykki mannfjöll (man mountains) eða lífverði. Þarna…af öllu fólki í heiminum…í göngutúr…um 2 metra frá okkur var Beyonce (söngkonan). Hún var með heilan her af fólki á eftir sér sem hafði greinilega áttað sig á hver þetta var! Ég tók engar myndir því mér finnst svolítið plebbalegt að taka myndir af frægu fólki en við göptum þó öll eins og gullfiskar.

Við erum líka búin að sjá minniháttar seleb eins og Bill Nighy (tvisvar), John Cleese, langa og mjóa leikarann (Olly) úr Office o.fl. en það verður erfitt að toppa Beyonce. Við komum líklega aldrei til með að komast jafn nálægt Beyonce eins og þetta…2 metrar er nokkuð gott!

Morgunstund gefur muesli í mund

Þegar við fluttum heim 2007 eftir um 6 ára dvöl í London, varð ég fyrir verulegum vonbrigðum með morgunverðarkornið sem er á boðstólum. Það sem ekki var eins og sag með ræfilslegum og uppþornuðum rúsínum, var búið að drekkja í sykri/hunangi. Ég prófaði margar tegundir og útgáfur og gafst að lokum upp og gerði mitt eigið muesli sem ég verð að segja (þó að ég sé ekki hlutlaus) að er besta mueslið sem hægt er að borða á Íslandi. Meira að segja er einn Breti sem ég þekki sem býr í UK og býr samt til muesliið mitt (eftir að hafa smakkað það) þó hann komist í svimandi mikið úrval hér. Svo er líka sniðugt að geta sett í muesliið það sem maður vill.

Það er nefnilega þannig hér í UK…að úrvalið er svimandi mikið og það er til morgunkorn af öllum stærðum og gerðum, maður bókstaflega getur valið um allt sem manni sýnist og m.a. er hægt að blanda sitt eigið muesli í einni heilsubúðinni. Jóhannes er morgunmatsmaður þ.e. hann hlakkar til að vakna til að geta borðað góðan morgunmat, hann getur því eytt dágóðum tíma í matvörubúð í að leita að réttu tegundinni til að prófa. Þið getið því ímyndað ykkur vonbrigðin þegar við komum heim. Þegar við erum hér í UK kaupum við alltaf muesli. frá einum framleiðanda…. Dorset Cerals. Algjörlega gorgeous muesli. Þeir gera líka hafragrautsblöndu og eru nýlega farnir að gera mueslistangir með agavesírópi sem eru algjör draumur. Svo finnst mér pakkningarnar alveg hræðilega fallegar.

Muesliið mitt er byggt á Dorset muesliinu sem ég borðaði á hverjum morgni í UK svo ég get ekki tekið allan heiðurinn

(Myndin er fengin af vef Dorset Cereals)

Í réttu samhengi

Fjölmiðlar ættu að skammast sín fyrir að blása þessa blessuðu svínaflensu upp…..hvernig væri að horfa á hlutina í samhengi????? Ég sá t.d. á mbl um daginn myndbrot þar sem fólk var að birgja sig upp af grímum og spritti heima á Íslandi. Verslunarstjórinn var nokkuð viss um að fólk myndi labba með grímur á Laugaveginum innan tíðar. Ég varð rauð í framan úr hallæri og fékk kjánahroll niður á bak…..er.fólk.virkilega.svona.stupid? Þetta er reyndar töluvert skárra hér í UK en mér varð það þó á að hnerra út í búð um daginn. Ég dró upp hreina þurrku, snýtti mér og fleygði þurrkunni í ruslið. Konan sem var fyrir aftan mig í röð sagði…”jeminn eini maður er nú svolítið stressaður sko….þú veist….út af svínaflensunni”… Ég horfði á hana með afar óvinsamlegu augnarráði og bölvaði í hljóði…..datt í hug að halda smá fyrirlestur fyrir hana…ákvað samt að vera ekki að eyða tímanum í hana og rífst hér í staðinn ykkur til skemmtunar he he. Hér eru nokkrar tölur sem gætu útskýrt kjánahrollinn:

• Um 30 milljón manns hefur dáið úr eyðni síðan 1981.
• Í Afríku eru um 13 milljón munaðarlaus börn (vegna dauðsfalla úr eyðni í fjölskyldunni).
• Áætlað er að um 12 milljónir manna mun deyja úr krabbameini um heim allan árið 2030. Þessi tala er nú í kringum 9 milljón manns árlega.
• 250 milljónir manna um heim allan smitast af malaríu ár hvert, um ein milljón deyr.
• Af þeim milljón sem látast úr malaríu ár hvert eru 85% þeirra undir 5 ára (árið 2006). Þetta eru um 748.850 börn, árlega. Það eru rúmlega 2000 börn á dag.
• Á hverjum degi, látast um 3000 börn úr hungri, bara í Afríku.
• Árlega látast um 6 milljón börn um heim allan úr hungri, fyrir 5 ára aldur.  Það gera rúmlega 16 þúsund börn á dag. Á D.A.G.
• Árlega látast um 15 milljón börn á öllum aldri. Það gera rúmlega 41 þúsund börn á dag. Á D.A.G.
• 30% dauðsfalla í heiminum ár hvert er vegna hjartasjúkdóma. Árlega deyja t.d. um 700.000 í Bandaríkjunum vegna hjartatengdra sjúkdóma.
• Um einn milljarður manna er smitaður af berklum… á þessarri stundu.
• Árlega látast um 1.6 milljón manna úr berklum. Um milljón í Asíu, 400.000 í Afríku og 100.000 í Evrópu og Ameríku. Berklatilfellum fer fjölgandi.
• Um 20.000 manns lætur lífið ár hvert úr kvefsjúkdómum (t.d. eldra fólk sem fær lungnabólgu).
• Um 3000 manns lætur lífið í bílslysum hvern dag.
• Síðan þú byrjaðir að lesa þessa samantekt hafa um360 manns dáið úr hungri.

Voru ekki 65 sem hafa látist úr svínaflensu? Þar af aðallega eldra fólk og ung börn og þar af á frekar fátækum svæðum þar sem læknisþjónusta var ekki til fyrirmyndar?

Bara pæling.

——

(Ath. Samantektin er mín en unnin upp úr tölfræði frá World Health Organization og fleiri stofnunum).

Minn kæri vinur sem brást

Ég átti einu sinni kæran vin. Mér þótti ofurvænt um hann enda ekki ástæða til annars. Hvar sem maður kom var dáðst að honum. Fólk flykktist að honum og lagði meira að segja á sig ferðalög til að komast nær honum. Enda var hann (og er reyndar enn) mjög, mjög fallegur. Fólk talaði um hann í fjölmiðlum, dásamaði endalaust í ljóðum, sögum og tónlist. Þessi vinur var töfrandi og í honum bjó kraftur sem erfitt var að útskýra. Hann var líka uppátækjasamur og skapmikill og gat tekið upp á því að hreyta út úr sér eldheitum flaumi sem eins gott var að verða ekki fyrir en svo tók hann líka skapköst þannig að allir hristust í kringum hann. Hann gat líka átt það til að vera afar kaldur og jafnvel hranalegur þannig að fólk vildi helst loka sig af og ekki koma nálægt honum. Fólki fannst það bara skemmtilegt og vildi vita meira hvar sem maður kom. Hvað segirðu þekkirðu hann…vá!!!…Segðu mér meira um hann? Hvernig er að lifa í nábýli við hann? Við viljum vita meira um þennan frábæra félaga sem þú ert svo stolt af!! Þú ert svo heppin að þekkja hann svona vel. Vá…..Húrra!

Ég leit mikið upp til vinar míns og þótti mikið til hans koma. Ekki síst vegna þess hversu sterkur hann var og sjálfstæður. Hann átti engan sinn líka um gjörvalla veröld. Það var líka þessi tryggð við náungann þ.e. að maður hafði á tilfinningunni að hann myndi hugsa vel um mann ef á bjátaði og að hann myndi aldrei láta neitt slæmt koma fyrir. Það var þessi tilfinning að á mann myndi verða hlustað því það er jú það sem traustur vinur gerir ekki satt?

Svo gerðist eitthvað. Vinur minn varð hrokafullur, eigingjarn, gráðugur og frekur. Hann hlustaði ekki á skoðanir annarra og leyfði sér m.a. að fara út í óafturkræfanlegar framkvæmdir í garðinum sínum, sem voru svo skelfilegar að fréttir um þær spurðust út um heiminn og fjöldi manns mótmælti. Hann hlustaði heldur ekki þegar hann var beðinn um að skjóta ekki tignarlegu dýrin í sjónum sem hann ætlaði ekki einu sinni að borða sjálfur, heldur selja. Honum var alveg sama hvað öðrum fannst enda hrokafullur með eindæmum. Hann jú jú vissi svo sem að nóg væri til af þessum mögnuðu dýrum í sjónum og að dýraverndunarsinnar væru kannski einum of stressaðir en hann sá ekki hvað þetta skipti miklu máli fyrir t.d. ferðaiðnaðinn eða verra, var alveg sama og gaf fólkinu sínu langt nef. Við erum líka litla fólkið sem “skilur ekki heildarmyndina” sagði hann. Við litla fólkið neyddumst til að bíta í vörina og blóta í hljóði því það hlustaði enginn.

Vinur minn lenti líka í slagtogi við aðra sem hugsuðu eins og hann….sem gátu hagnast af því að þekkja hvorn annan og þeir mynduðu klíkur. Hann fór að horfa niður á litla fólkið og það var orðið óþægilegt að vera í kringum hann því hann var alltaf að fá sér allt flottara en nágranninn og montaði sig endalaust í fjölmiðlum. Hann básúnaði það líka svolítið að svona væri eðli hans og hans tími væri nú, þ.e. að aðrir beygðu sig undir hans vald. Vinur minn varð óþekkjanlegur. Hann afmyndaðist af græðgi.

Ég veit að vinur minn er núna brotinn og beygður, blankur og tuskulegur eins og rifinn fáni sem blaktir á eyðieyju. Hann er kominn í meðferð en enginn virðist vita hvað best sé að gera og allir þykjast hafa lausnina. Hann er enn þá niðurlútur og getur enga björg sér veitt, virðist jafnvel vera pínulítið vonlaus. Sagt er að hann nái sér aldrei upp úr skuldunum og að hann skuldi öllum heiminum mjög marga peninga. Ég er líka búin að missa trúna á honum, þessum stóra, sterka og sjálfstæða vini mínum sem lét glepjast af öllu gullinu. Ég horfi á hann úr fjarlægð og vorkenni honum en skammast mín um leið. Nú vil ég ekki lengur að fólk viti að ég þekki vin minn því það hlær að mér og finnur jafnvel til með mér sem er verra.

Vinur minn varð líka latur. Hann hefur síðustu árin látið skaffa sér tækifærin og viljað fá þau upp í hendurnar af ríku vinunum í útlöndum í staðinn fyrir að skapa sjálfur að eigin frumvkæði, eitthvað sem hann var svo þekktur fyrir hérna einu sinni. Hann hefur sett of mörg egg í eina körfu í staðinn fyrir að dreifa þeim. Hann hélt að fá egg myndu borga sig en annað hefur komið í ljós. Vinur minn minnir mig núna dálítið á fólkið í teiknimyndinni Wall-E. Hann vill helst liggja í leti og láta færa sér hlutina á silfurfati, án þess að hugsa og án þess að gagnrýna (enda best fyrir fjöldann að vera sammála ekki satt). Hann er orðinn samdauna skoðunum fárra og getur engan veginn lagt til sjálfstæða eða útpælda skoðun.

Ég veit ekki hvernig hann gat látið þetta gerast og af hverju hann hlustaði ekki. Ég reyndi að skammast en hann virti mig ekki viðlits frekar en aðra sem lögðu eitthvað til málanna. Ég skil ekki baun í neinu….. og það er mjög vont því þá er svo erfitt að horfa fram á veginn og byggja upp tómarúmið. Ég veit að vinur minn er ekki aðal sökudólgurinn því það voru svo margir sem studdu hann til glötunar og ég er eiginlega meira svekkt út í þá. Hann átti samt að sýna meiri dug en þetta og vera sá sem ég hélt hann væri. Hann er það bara ekki, hann er einhver allt annar og það á eftir að taka langan, langan tíma að treysta honum aftur. Hann brást trausti mínu algjörlega. Ég á fleiri vini en þennan eina, sem mér þykir afar vænt um en hann var bara svo mikill hluti af mér og ég hluti af honum. Það er nákvæmlega það sem er svo erfitt og svo svekkjandi.

Þið reyndar þekkið öll vin minn….hann heitir nefnilega Ísland.

Hoppplaaaaaa

Jæja…langt um liðið síðan síðast…

Ég hef eiginlega ekki skrifað neitt, bara af tillitsemi við ykkur lesendur góðir. Ég veit að það er óþolandi að hlusta aftur og aftur á sömu tugguna (Reykjavík vs. London)…svo er ég ekki viss um að þið fyrirgæfuð mér fyrir að vera aðeins sólbrennd á nefinu síðan á laugardag eftir að hafa eytt deginum í sólinni í Notting Hill….borðandi dísæt vínber af matarmarkaðinum. Eða fyrir það að ég hafi farið í Whole Foods Market á Kensington High Street (stærsta matvöruverslun Evrópu sem er jafnframt paradís…þ.e. heilsubúð líka)…..keypt gordjus matvöru sem við borðuðum svo í sólinni í Hyde Park í dag, undir trjánum…í golunni. Ég get hreinlega ekki skrifað um svoleiðis hluti þegar ég veit af slyddu og kreppufréttum heima á Íslandi…svona er ég nú góð inn við beinið he he. Eiginlega erum við að stinga hausnum í sandinn í nokkrar vikur en ég get sagt ykkur að það er þess virði…algjörlega hverrar dýrrar krónu virði. Við lítum nánast á þessa ferð (sem er bæði vinna og frí) líka sem sálræna meðferð…sem hún svo sannarlega er

Við gerðum annars eitthvað í gær sem við höfum aldrei gert áður hér í London…fórum á grískan veitingastað…og ekki einhvern prumpu túrista-veitingastað á Oxford Street eða álíka…ó nei. Þannig er mál með vexti að við eigum góða gríska/ástralska vini hér í London. María var að vinna með Jóhannesi í Disney á sínum tíma og þau urðu svona góðir vinir, hafa haldið vináttunni alveg síðan. María rekur kaffihús í London sem við heimsækjum gjarnan og hún á meðal annars þessa vinsælu uppskriftu á vefnum. Pete er svo maðurinn hennar og hann hefur síðustu ár verið að að læra á hljóðfæri sem heitir bouzouki og þið kannist eflaust við úr t.d. Grikkjanum Zorba…er svolítið eins og gítar með hálfkúlulaga gítarkassa. Pete hefur oft talað um tónleika sem kennarinn hans heldur á grískum veitingastað úti í rassgati og þau buðu okkur með í gær (hann var búinn að hlakka mikið til að fara með okkur) og við erum alltaf til í að prófa eitthvað nýtt. Þessi staður heitir Apollo og er í Finsbury Park í norður London. Kvöldið byrjaði nú ekki vel. Lestarstöðin var lokuð vegna framkvæmda, við þurftum því að labba á næstu stöð sem var 15 mínútna labb. Áður en ég held áfram er ágætt að hafa í huga að við vorum búin að fara í ræktina um morguninn sem og labba heim til Maríu og Pete sem tók 20 mínútur eða svo. Við stukkum svo upp í tubeið (neðanjarðarlestina) og héldum af stað en það vildi ekki betur til en svo að við fórum út á vitlausum stað (Pete hélt að það væri rétt stöð en María var viss um að svo væri ekki….sem segir okkur að það borgar sig alltaf að hlusta á eiginkonuna he he). Við löbbuðum af stað…og löbbuðum, og löbbuðum og löbbuðum. Við gáfumst svo upp og hentumst upp í strætó sem keyrði um 100 metra áður en að endastöðinni var náð. Við þurftum því að halda áfram gangandi (aftur).  Maður getur ekki alltaf treyst á strætóana ef maður þekkir ekki hverfið sem maður er í og oft þarf maður að bíða lengi þannig að við höfðum ákveðið að ganga bara…sem var ekki svo skynsamlegt. Eftir um rúmlega klukkutíma labb komumst við loks á leiðarenda. Klukkutíma rösklegur gangur er eins og frá miðbæ Reykjavíkur og alla leið út á Seltjarnarnes. Til að þið áttið ykkur á vegalengdinni þá byrjuðum við að labba hjá húsi nr. 798 en þurftum að komast á hús númer 134a og inn í það komu svo gatnamót og alls kyns garðar og vesen. Fyrir þá sem ekki þekkja nágrenni Seven Sisters/Finsbury Park þá er þetta svona staður sem ósjálfrátt fær mann til að halda fastar um pyngjuna sína og labba hraðar…sem var ástæðan fyrir því að við gengum mjög rösklega. Klukkan var orðin 22.30 og fólkið sem vill ekki endilega láta sjá sig í björtu var farið að týnast út, fólk sem ég hefði ekki viljað mæta ein. Í rauninni minnti hverfið mig og Jóhannes mjög á miðbæ Nairobi um kvöld. Nú erum við vön ýmsum hverfum í London og ýmsu fólki auðvitað en mér leist ekkert á blikuna!!

Veitingastaðurinn sjálfur lét afskaplega lítið yfir sér og minnti frekar á félagsheimili (með litlu dansgólfi) en þá veitingastaði sem ég er vön að sækja (grænmetisstaðir og staðir sem gera út á lífrænt o.fl.). Þetta var eiginlega andstæðan við svona organic heilsustað og það sást líka alveg á kúnnahópnum. Við vorum mætt upp úr 22.30 og það var nánast of snemmt fyrir kvöldmat því það er víst siður Grikkja að byrja ekki að borða kvöldmat fyrr en á miðnætti eða svo (svo segir María). Við Jóhannes erum bæði þannig að okkur finnst óþægilegt að borða kvöldmat mikið seinna en kl 19 og borðum hann yfirleitt mun fyrr. Þetta var því nær því að vera snemmbúinn morgunverður en kvöldmatur fyrir okkur. Ég er mjög hrifin af Miðjarðarhafsmat (aðallega tyrkneskum) og yfirleitt finn ég strax eitthvað sem ég get borðað af matseðli, sérstaklega í London þar sem nokkuð stórt hlutfall inniheldur grænmetisætur. Ég get alltaf valið úr ýmsum réttum en var hins vegar í mestu basli aldrei þessu vant því meginhluti matseðilsins var lambakjöt. Við vorum sem betur fer með Grikkjum sem gátu beðið um eitthvað gott að borða fyrir okkur sem vildum ekki kjöt…á grísku. Ég tek fram að þetta var staður sem við hefðum aldrei, aldrei, aldrei farið á nema af því við vorum með einhverjum öðrum og vorum komin til að hlusta á bouzouki tónleika.

Í stuttu máli má segja að hljóðhimnurnar hafi verið við það að springa, mjög fljótlega upp úr klukkan 23. Karlar og konur dönsuðu gríska dansa fram á rauða nótt og karlar buðu körlum upp í dans og konunum líka og konur buðu konum upp í dans…og körlum líka…svo lengi sem eitthvað hreyfðist var því boðið upp í dans. Á hverju föstudags- og laugardagskvöldi eru bouzouki tónleikar með grískum söngvum og það er uppbókað 3 mánuði fram í tímann. Það er nánast vonlaust að fá borð með stuttu millibili nema maður sé inn undir. Oftar en ekki er partý til um 5 að morgni og aldrei hætt seinna en 3. Þetta “crowd” var stórkostlegt. Það er ekki fjarri lagi að segja að fatnaðurinn hafi minnt mikið á Dynasti tímabilið…eða Bold and the Beautiful. Pallíettur, krullað hár, axlapúðar, hnésíð pils, dinglandi eyrnalokkar, hrikaleg augnmálning með glimmeraugnskuggum og eldbleikum varalit ásamt túperuðu hári.

Allir þekktu alla og dönsuðu gríska dansa af mikilli innlifun með hjálp áfengis auðvitað (og miklu af því), söngvararnir dönsuðu með gestum staðarins á dansgólfinu með hljóðnemann í hendi eða voru klesstir út í horni á meðan dansgleðin tók öll völd og þeir komust ekki fyrir á gólfinu. Langstærsti hluti fólksins var grískur og þið getið alveg ímyndað ykkur My Big Fat Greek Wedding bíómyndina..þannig var fjörið. Ég er að reyna að sjá fólk á Íslandi dansa þjóðlega dansa við þjóðlega tóna….en er ekki alveg að sjá það gerast. Þarna voru það líka miðaldra og gráhærðir karlarnir sem dilluðu mjöðmum með hendur upp í loft, smellandi fingrum…sumir með eyrnalokk í öðru eyranu (virðist vera eitthvað grískt fyrirbæri). Það var borðað allt kvöldið. Við höfðum sem betur fer eytt um 3000 hitaeiningum á því að ganga (eða svona hér um bil) og vorum því orðin nokkuð svöng. Það er ekki skrítið að Grikkir borði alla nóttina miðað við þá orkueyðslu sem fer í að dansa gríska dansa!

Það var virkilega gaman að hlusta á hljóðfæraleikarann (enda í heimsklassa) en ég var afskaplega fegin að komast heim (með minicab alveg heim að dyrum) og við skriðum upp í rúm hálfheyrnarlaus, búin að ganga upp að hnjám, búin að glotta yfir fólkinu en líka búin að upplifa eitthvað nýtt og skemmtilegt. Fyrir þá sem hafa áhuga þá heitir staðurinn Apollo eins og áður segir og er hjá Finsbury Park lestarstöðinni á 134a Seven Sisters Road…Mætið bara seint því fjörið byrjar ekki fyrr en á miðnætti í fyrsta lagi…

Myndin hér að ofan er tekin rétt eftir að við vorum sest inn á staðinn og undir lokin sást ekki í hljóðfæraleikarana því stappan á dansgólfinu var svo mikil. Það er alveg víst að Grikkir kunna að skemmta sér!

London í dag

Jæja, þá erum við komin til London…..eða heim eins og við segjum. Það er dásamlegt að losna við kulda og krepputal í smá tíma og 24 tímar hafa náð að detoxa mann aðeins frá því bulli sem umlykur mann allan daginn heima. London er upp á sitt besta og orðin græn og nokkuð hlý (miðað við rokrassgatið Ísland að minnsta kosti). Íbúðin okkar er reglulega fín og á besta stað með útsýni yfir fallegan garð. Við erum því eins og blóm í eggi. Hér er það sem á daginn okkar dreif í dag:

• Vöknuðum við sól og sumaryl og horfðum úr íbúðinni okkar yfir garðinn fallega sem er beint fyrir framan hana. Allt að sjálfsögðu löngu orðið grænt og í blóma.
• Röltum í gegnum Piccadilly Circus og í ræktina. Ég þurfti ekki hitapoka undir rassinn á leiðina í ræktina, né ullarteppi yfir mig og ekki heldur dúnúlpu.
• Fórum heim og fengum okkur lífrænt framleitt muesli (sem kostaði um 400 kr fyrir 1 kíló). Uppáhalds muesliið okkar og án efa besta muesli í heimi.
• Lífrænt ræktaða eplið sem ég fékk mér stuttu seinna var ekki síðra.
• Göngutúr á Farmer‘s Market (alvöru bændamarkaður) á Marylebone High Street. Algjörlega stórfenglegar, lífrænt framleiddar/ræktaðar vörur beint frá bændum. Brauð, grænmeti, ávextir, kjöt, sultur, ostar….allt á góðu verði og allt „in season“. Það er alltaf gaman á bændamarkaðinum (alla sunnudaga)
• Uppáhalds eldhúsbúðin mín heimsótt….gordjus.
• Dreypt á góðum kaffibollum og skrautlegt mannlífið skoðað… hér er fólk með grænt hár, bleikt hár, í mislitum sokkum, í kúrekafötum, með skraut í andliti….þeim sem finnst London grámygluleg hafa gleymt að horfa á mannlífið.
• Vínber keypt í matvörubúðinni okkar (sem við versluðum alltaf í). Var búin að gleyma hvernig vínber „eiga“ að bragðast. Unaðsleg..og ekkert þeirra var skemmt eða mjúkt.
• Næst-uppáhalds heilsubúðin mín heimsótt og ég labbaði brosandi út að eyrum um alla búð. Hér þarf maður ekki að skammast sín fyrir að versla (svona upp á verðlagið að gera). Uppáhalds heilsubúðin mín (Whole Foods Market) er í 10 sekúndna göngufjarlægð frá íbúðinni og hún verður heimsótt mjög, mjög fljótlega.
• Fór í apótek og sá að sjampó sem kostar 819 kr í Lyfju, kostar rúmlega 2 pund sem er samt helmingi lægri upphæð en fyrir sama sjampó á Íslandi. Skammaðist mín fyrir að búa á Íslandi og láta bjóða mér þetta.
• Góðir vinir heimsóttir og kvöldmatur borðaður á uppáhalds tyrkneska veitingastaðnum okkar, Gallipoli. Staðurinn er svo vinsæll að hann er á 3 stöðum í sömu götunni…við fórum á Gallipoli Again (staðurinn heitir það). Borðaði mig pakksadda af frábærum, heimatilbúnum, tyrkneskum mat á innan við 1000 krónur.
• Matvörubúðin heimsótt og keypt inn fyrir morgundaginn. Sá að nýkreistur appelsínusafi (sá besti í heimi að okkar mati) kostar innan við 300 krónur, heill lítri).

Á morgun er það svo alvara lífsins en við þurfum að vinna á morgun (enda ekki í fríi allan tímann sem við erum hér), við eigum þó kvöldin og helgarnar lausar sem við munum nýta vel. Það sem við ætlum m.a. að gera er að fara í uppáhalds bókabúðina mína, listasöfn, skoða einhverja nýja veitingastaði (og heimsækja uppáhaldsstaði), fara á Borough matarmarkaðinn (uppáhalds markaðurinn minn), Jóhannes þarf örugglega að þræða útivistarbúðir sem og tölvubúðir o.fl., o.fl.

Talandi ísskápar 2008

Ég var í klippingu um daginn sem er nú ekki saga til næsta bæjar.  Ég var að fletta blöðum eins og gengur og mér finnst alltaf skemmtilegt að fletta svona húsbúnaðarblöðum. Eitt blaðanna, íslenskt var frá vormánuðum 2008, sem sagt fyrir um ári síðan. Ég gat ekki annað en hlegið með sjálfri mér. Ég man eftir að hafa skoðað þetta sama blað þá og hugsað með mér „fólk þarf að vera verulega vanheilt til að kaupa sér svona….eða eiga svo marga peninga að það er að drukkna“. Það síðarnefnda átti örugglega ekki við mig (veit ekki með það fyrrnefnda..um það má rökræða ha ha). Það virtist sem smekkur fólks hefði bráðnað í allri uppsveiflunni og einhver furðuleg gerviþörf fyrir drasl (helst dýrt drasl með einhverju ble ble nafni) myndaðist, því við áttum jú „nóóóóg af peningum“. Ég veit að smekkur er eitthvað sem er afar huglægt svo ég ætla ekki leggja ofurdóm á hvort að svart og hvítt og króm og þess háttar sé ljótt eða ekki. Það er bara ekki minn smekkur. Mér er líka alveg sama þó blöndunartækin heiti A eða B, svo lengi sem þau skila heitu og köldu vatni og detta ekki í sundur við nokkurra ára notkun. Eins og maður segir ekki svo fallega… „I don‘t give a flying fxxx“. En já…ég var að skoða blaðið og ég man að ég hugsaði á vormánuðum 2008…hver í andsk….þarf risavaxinn ísskáp (svartan auðvitað) með hreyfanlegum sjónvarpsskjá sem talar við þig og segir þér hvað á að vera í matinn? Hver þarf bakaraofn með lyftu (þannig að maður þurfi ekki sjálfur að lyfta bökunarplötunni? Hver þarf risa gufustrauvél sem blæs út skyrturnar í fullri stærð og skilar þeim „meira“ sléttum en með venjulegu straujárni? Hver þarf skál sem heitir eitthvað dúddírú og kostar 40 þúsund krónur (ég á skál undir ávexti sem kostaði um 900 krónur og dugar mér vel. Ég keypti hana í Danmörku og mér þykir vænt um hana. Ég keypti hana því mig virkilega vantaði skál. Hún er nafnlaus).

Nú eru margar uppfinningar og mikið af hönnun í gegnum tíðina með það að markmiði að létta fólki lífið. Sjónvarpsfjarstýring var t.d. fyrst útbúin fyrir fatlaða einstaklinga en hefur nýst öllum vel. Sama má segja með „Easy Grip“ tæki (t.d. dósaoppnarar með stórum og góðum gúmmíhandföngum o.s.frv.). Þetta er hönnun sem hefur markmið og notagildi. Ég get reyndar ímyndað mér að bakaraofn með lyftu geti hjálpað mörgum, t.d. bakveikum. Það sem hins vegar sló mig á vormánuðum 2008 og gerði líka um daginn, var að þetta voru ekki tæki til að létta fólki lífið, heldur til að  sýna nágrannanum hvað maður átti óskaplega marga peninga og hvað maður var kúl að geta fjárfest í svona munaði. Það kom hvergi fram að tækin skiluðu manni „auðveldara“ lífi, fleiri stundum með fjölskyldunni, minni streitu…heldur voru skilaboðin þau að maður væri „flottur“ með svona græju á heimilinu. Mér blöskraði þá og ég fussaði og sveiaði. Ég gerði það líka um daginn en hló með sjálfri mér í leiðinni.

Ég fletti svo nýju blaði sem kom út á vormánuðum 2009. Tækin og tólin sem verið var að kynna voru t.d. eplaskeri, viskustykki, karafla og eitthvað í þeim dúr. Eitthvað sem við plebbarnir gætum hugsanlega keypt. Engir talandi ísskápar, engir risa flatskjáir, engir bökunarofnar með lyftum. Jeminn hvað maður hlýtur að vera mikill plebbi.