Samantekt fyrir March, 2009

Páskaegg

Var að setja inn uppskrift að heimatilbúnu páskaeggi (eða leiðbeiningar öllu heldur varðandi það hvernig maður býr til páskaegg). Mín páskaeggjagerð í gegnum tíðina hefur einkennst af alveg grátlega misheppnuðum og ljótum páskaeggjum sem hafa endað sem súkkulaðibrot ofan í skál… En, eins og með allt…þegar maður vandar sig og leggur sig fram, þá eiga hlutirnir til að takast! Það þýðir að minnsta kosti ekki að gefast upp! Athugið að aðferðarlýsingin virkar afar flókin en er það í raun ekki, ég er bara búin að brjóta allt ferlið niður í svo mörg skref að hún virkar löng og erfið….Það góða við páskaeggin er að maður getur alltaf brætt eggið aftur og byrjað upp á nýtt!! Á myndinni sést heimatilbúna páskaeggið ásamt heimatilbúnu konfekti.

Dílerinn

(Ég)…Já góðan daginn….ég frétti að þið væruð með til sölu á góðu verði, stöff sem mig vantar?

*Já það er rétt…hvað vantar þig mikið….?

Tjah….því meira því betra sko, enda rándýrt auðvitað í innkaupum….og hefur hækkað hroðalega á síðustu misserum.

*Já satt segirðu, innflutningur í lágmarki, ekkert er hægt að rækta hér á landi þannig að eftirspurnin er nokkur og hefur aukist…

Já…sko…ég hef ekki prófað stöffið..veistu hvernig það er?

*Mér er sagt að það sé nú helv…gott sko..gæðastöff… Veit að sumir hafa verið að fikta svolítið heima hjá sér og notað þetta gæfastöff með góðum árangri.

Ok…best ég fái að koma á morgun og kaupa slatta.

*Ok, láttu mig fá símanúmerið hjá þér, ég ætla að panta hjá okkar dreifiaðilum og þú getur náð í stöffið á morgun.

Ok frábært.

Svona kaupir maður sushigrjón á Íslandi þessa dagana…

And where does one summer?

Ugandíski námsmaðurinn fær einkunnir

Í dag fékk ég skannað blað með einkunnum í tölvupósti frá Snyrtiskólanum í Kampala Uganda. Rétt eins og námsmaðurinn E. (sem við erum að styrkja til náms) hafði lofað þá sendir hann einkunnirnar sínar eftir hverja önn (því áframhaldandi greiðslur byggja jú á frammistöðu).  E. var sem sagt að klára 2. önn og gekk líka svona glimrandi vel. Ég get ekki betur séð en að hann hafi verið efstur í bekknum og sá eini sem fékk A í einhverju. Hinir voru flestir með B og niður í E en námsmaðurinn E. var með A og niður í C+. Ég hrósaði honum auðvitað í bak og fyrir. Ef ég hef skilið námsmanninn rétt er hann búinn að fá vinnu eftir útskrift. Það er magnað þegar atvinnuleysi er jafn mikið og það er þarna um slóðir. Í sumarfríinu sínu (sem er að byrja) þ.e. á milli 2. og 3. annar ætlar E. að fara á tölvunámskeið (sem við greiðum fyrir sem verðlaun fyrir góða frammistöðu). Það ætti að styrkja stöðu hans í atvinnumálum enn frekar. Við höfum nú þegar greitt fyrir 3. önn og nú er bara sjá hvort hann útskrifist ekki með láði. Ég veit allavega að næst þegar ég verð stödd í Uganda og langar í afróhárgreiðslu, hárlengingar, klippingu eða annað mun ég líklega fá slíkt með glöðu geði.

Þeytispjaldið

Í annað skipti á nokkrum árum hef ég fengið símtal frá Jóhannesi þar sem hann segir cirka þetta: “Geturðuhafttiltannburstasokkanærurpassa …eraðfaraíflugeftirklukkutíma”. Í fyrra skiptið bjuggum við í London og hann þurfti að fara með einhvern harðan disk til Póllands eða álíka vegna vinnunar. Núna var það sem sagt eitthvað sem hann þurfti að flytja á milli staða fyrir vinnuna sína hér á landi (náði ekki alveg hvað hann þurfti að gera…eitthvað nördalegt) en vissi bara að hann hafði 5 mínútur eftir að heim var komið til að pakka ofan í tösku og þjóta út á völl. Ég stóð eftir í dyrunum með grátkökk í hálsinum. Ekki af því ég sæi svona á eftir Jóhannesi (jú auðvitað ferlega glatað þegar hann er í burtu)… heldur af því mig langaði svo til London. Svo mikið að ég fór beint í að athuga hvað flug kostaði. Ekki nema 80 þúsund krónur….economy class (ódýrasta)…..einmitt líklegt að flugfélagið selji síðasta sætið til áfangastaðar tveimur tímum fyrir brottför (og eins gott að hækka það þá upp úr ÖLLU valdi). 80 þúsund sem þú borgar fyrir þröngt sæti, engan mat, ekkert teppi, engan kodda. Frábær þjónusta ekki satt!

En allavega Jóhannes er farinn út, gistir á hótelinu við hliðina á „íbúðinni okkar“ í London (þeirri sem við bjuggum í síðast, á dásamlegum stað)…hann verður því á kunnuglegum slóðum. Hann fór með smá innkaupalista en það versta er að það sem mig langar mest í…London sjálf, kemst ekki í töskuna.

Bjartar nætur

Þið sem eruð farin að “þekkja mig” vitið að ég er ekki alveg normal Íslendingur. Ég er heldur ekki alveg normal ef út í það er farið he he. Það sem mér finnst jákvætt og gott, finnst öðrum ekki og öfugt. Mér t.d. finnst og hefur alltaf fundist lambakjöt hrikalega vont (svo sem búin að vera grænmetisæta í 15 ár en þegar ég var yngri fannst mér það vont líka). Það þola fáir Íslendingar að heyra og reyna að sannfæra mig um að það SÉ gott, ég hafi bara vanþróaða bragðlauka o.s.frv. Ég þoli heldur ekki snjó og beinlínis bölva öllu í sand og ösku þegar hann lætur sjá sig en það tengist því líka að ég þoli illa kulda…þegar sumir lofsama snjó..því hann sé svo fallegur og ble ble er ég að reyna að finna út a) hvernig ég eigi ekki að deyja úr kulda og b) drepa ekki aðra í kringum mig úr geðvonsku.  Svo skil ég heldur ekki ýmislegt eins og íslensk stjórnmál, íslenskt útvarp, íslenskt sjónvarp, íslenska ókurteisi, íslenskar verslanir (bæði matvöruverslanir, heilsubúðir), íslenskt okursamfélag og margt, margt, margt fleira.

Nú er daginn farið að lengja og ekki nema gott eitt um það að segja. Nema eitt. Langar sumarnætur. Ég meika þær ekki. Þess vegna hentar Afríka mér mjög vel þ.e. sólin kemur upp um 6.30 og hún sest um 18.30. Hún dettur beinlínis lóðrétt niður og fer lóðrétt upp, sama hvaða árstími er. Ekki eins og hér þar sem sólin er að drolla á himninum fram á nótt eða lætur yfir höfuð ekki sjá sig í marga mánuði. Langar sumarnætur rugla mig. Þær rugla svefninn og mér finnst ég eiga að vera úti að gera eitthvað þó klukkan sé komin fram yfir miðnætti. Bara af því það er sól og gott veður. Ég neita því ekki að veturinn getur verið þreytandi með endalausu myrkri og lítilli birtu. Það fer heldur ekki vel með mann og er ekki það sem ég vil. Ég vil fara bil beggja, eins og í Afríku. Meira að segja sætti ég mig við sólarupprás og sólsetur eins og er á meginlandi Evrópu, sveiflast aðeins eftir árstíðum en er nokkurn veginn eðlilegt miðað við líkamsklukkuna. Þegar maður er þreyttur, á að vera myrkur. Ég þarf að sofa með myrkragluggatjöld OG eitthvað yfir augunum ef ég á að festa svefn yfir sumartímann hér á Íslandi. Það meikar nákvæmlega engan sens að fara að sofa þegar sólin skín í augun. Ég var ekki svona en eftir að við fluttum fyrst til London hef ég kunnað verr og verr við íslenskar sumarnætur því þær eru órökréttar…. þ.e. fyrir líkamann. Ég viðurkenni að á fjöllum er mjög gaman að geta gengið fram á kvöld og mörg sumarkvöldin eru ljúf (þ.e. þegar er ekki rassgatsrok eins og yfirleitt er hér). Ég viðurkenni líka að mér væri sama þó að sólin leggðist fyrr til hvílu og færði manni myrkrið sem er svo róandi. Ég hef nefnt þetta við einhverja í gegnum tíðina sem hafa á móti fussað og sveiað…En ég er nú orðin vön því líka í gegnum tíðina enda stangast mínar hugmyndir ávallt á við allra hinna.

Ég heyrði eitt sinn sögu af útlendingi sem kom hingað til lands. Það var hásumar og erindið var að djamma. Hann djammaði frá sér allt vit og var yfirleitt “sofnaður” fyrir miðnætti (því erlendis byrjar fólk að drekka snemma því skemmtistaðir loka á skikkanlegum tíma). Hann kynntist svo nokkrum Íslendingum sem ákváðu að stríða honum. Útlendingurinn “sofnaði” víst um hánótt (löngu orðinn ruglaður)  en vaknaði stuttu seinna. “Hvað er klukkan” spurðu hann….”hún er orðin 3 maður…þú ert búinn að sofa í næstum hálfan sólarhring og við vildum ekki skilja við þig svo við biðum hjá þér”. Útlendingurinn, innilega þakklátur þessum frábæru Íslendingum, lítur á úrið sitt sem segir einmitt “3.17″….Svo leit hann upp í himininn og það var flennisól. Hann leit í kringum sig og alls staðar var fólk og umferð…..”já…þú segir nokkuð…það er best að ég fái mér síðbúinn hádegisverð…

U2

Ég er mikill U2 aðdáandi og hef verið frá 12-14 ára aldri. Búin að fara á nokkra tónleika með þeim sem er alltaf jafn magnað. Bestu tónleikarnir voru í Slane Castle, Írlandi 2001. Þetta var um 10 dögum fyrir 11. september, áður en heimurinn fór á hvolf. Tónleikarnir voru eftirminnilegir því pabbi Bono var nýdáinn og jarðarförin hafði verið sama dag. Hann söng úr sér hjartað ef maður getur sagt sem svo. Það voru 80 þúsund manns á þessum stað þar sem þeir tóku upp plötuna Unforgettable Fire (í kastalanum sjálfum) mörgum árum áður. Fá þurfti sérstakt leyfi fyrir tónleikum því staðurinn er í einkaeign og örsjaldan hafa verið leyfðir tónleikar. U2 fræðingar telja þetta með betri U2 tónleikum fyrr og síðar. Ég er auðvitað sammála þó ég hafi ekki séð þá alla auðvitað…það voru bara sérstakar tilfinningar sem liðuðust um brekkuna í bland við írsku þokuna, eitthvað sem ekki er hægt að endurtaka.

Miðarnir á Slane Castle komu óvænt upp í hendurnar á okkur. Við vorum tiltölulega nýflutt til London vegna náms og við áttum ekki eina einustu krónu og ég meina ekki eina einustu. Við borðuðum aðallega dósamat og Visa kortið (sem ég nota aldrei) þurftum við að nota óspart því við vorum ekki enn með neinar tekjur. Námslán voru ekki í myndinni (höfðum tekið loforð af okkur að vinna frekar eins og þrælar heldur en að taka námslán…sem við gerðum).

Ég hafði heyrt af Slane Castle og mig grunaði aldrei að við ættum eftir að fara á tónleikana. Við vorum stödd hérna heima í ágúst 2001 (höfðum flutt út nokkrum mánuðum áður) vegna ýmissa lausra enda. Símtalið sem Jóhannes fékk kom því eins og þruma úr heiðskíru lofti….”Heyrðu Sigrún….við getum fengið 2 miða á tónleikana með U2 á Írlandi, gefins”……Ég þurfti að hugsa mig um í 1 sekúndu og niðurstaðan var “mér er alveg sama hvernig ….en við förum”. Sá sem gaf okkur miðana á inni ævarandi þakkarskuld og ég held að hann hafi ekki hugmynd um (þó við höfum oft sagt það við hann) hvað þetta var frábær gjöf. Flugmiðarnir voru keyptir með stuttum fyrirvara á uppsprengdu verði og við vissum að næstu mánuði yrðu það hrísgrjón og meiri hrísgrjón á matseðlinum en mér var alveg sama.

Við fórum með sinn hvorn bakpokann (enda aðeins um 24 tíma stopp að ræða). Við fórum beint á tónleikastaðinn og við áttum ekki einu sinni pening til að kaupa okkur mat, við áttum eina samloku hvor…sem við þurftum að drýgja allt kvöldið. Garnagaulið kafnaði sem betur fer í tónlistinni. Tónleikarnir voru eins og áður sagði, magnaðir og að heyra 80 þúsund manns syngja hárri raust, er auðvitað einstakt, það er líka magnað að þrátt fyrir 80 þúsund manns var aðeins einn handtekinn fyrir einhver læti (bara pissfullur Íri).  Eftir tónleikana fórum við á flugvöllinn því við áttum ekki fyrir hóteli og þar sváfum við um nóttina á köldu marmaragólfi, alsæl. Við áttum ekki einu sinni fyrir leigubíl og leigubílstjórinn gaf okkur upp í farið.

En já, sem sagt. U2 var að gefa út nýja plötu “No Line on the Horizon” og hún er auðvitað frábær (og hefur fengið góða dóma víðs vegar). Svolítið öðruvísi U2 en mjög flott. Ég get ekki beðið eftir tónleikunum því ég ætla á þá…sama hvernig ég þarf að ná mér í miða. Ég skal. Annars er ég þessa dagana að reyna að hugsa sem minnst um óvænta tónleika sem U2 hélt á þaki BBC um daginn. Ég get farið að grenja ef ég hugsa um þá. Ástæðan? BBC húsið var í 100 metra sjónlínu frá íbúðinni okkar í London, í næstu götu. Við erum að tala um að ég hefði heyrt í þeim hefði ég opnað gluggann. Ég er að reyna að hugga mig við að það hefði verið sárara..ef ég hefði verið búsett úti..og misst af þeim. Ég var þó allavega hér á Íslandi (god fokking dammit)…. En á myndinni sjáið þið turn (fremst á myndinni), það tók okkur 20 sekúndur að labba þangað frá íbúðinni okkar. Ég hefði verið 10-15 sekúndur að labba á tónleikastaðinn eða þar sem rauða örin er….þar var U2 var með tónleikana…og ég missti af þeim.  Er þetta karma að núlla út þessa frábæru og óvæntu Slane Castle tónleika 2001?……Buhuuuuuuuuu.  Myndin er af vef Mirror.

Þó fyrr hefði verið

About Bloody Time (eins og Bretinn segir)……

Það er alveg á hreinu að hér er víða pottur brotinn hvað varðar litarefni og önnur óæskileg efni í mat (enda erum við svo langt, langt, langt á eftir í öllum þessum málum). Það er því ástæða til að fagna þessarri frétt!