Samantekt fyrir September, 2008

Óhollustusamkeppni CafeSigrun: Þátttakandi #6

Myoplex Lite: Chocolate Peanut Butter Crisp

Ég held að svona „orkustangir“ eða hvað þetta kallast sé einmitt dæmi um hversu langt við erum komin frá forfeðrum okkar í næringaröflun. Hvað í #$#$% er eiginlega títandíoxíð og af hverju ætti ég að vilja setja það ofan í mig? Einnig er high fructose corn syrup (kornsíróp með hátt hlutfall frúktósa) það sem allt og alla er að drepa t.d. í USA (enda neysla á því gríðarleg). Einnig er í þessari orkustöng hellingur af sykri, tilbúin og náttúruleg bragðefni og allt of mikið af mettaðri fitu. Í 56 gr (einni stöng) eru 3,5 gr af mettaðri fitu sem og 16 gr af sykri. Það myndi þýða helmingi meira ef reiknað í 100 gr eins og flest í óhollustusamkeppninni er. Uss uss. Reglan hjá mér er sú að ef ég þekki ekki innihaldið, læt ég það ekki ofan í mig. Maður á nefnilega ekki að þurfa að vera efnafræðingur til að borða mat. Eða það finnst mér a.m.k. Ég bý miklu frekar til mínar eigin próteinstangir með hreinu undanrennudufti og hnetum, þurrkuðum ávöxtum o.fl. Maður býr til helling í einu, pakkar í plast og geymir í kælinum í margar, margar vikur. Svo er líka fínt að kaupa t.d. Larabar og svoleiðis í heilsubúðum. Svona til gamans prófaði ég að setja orðið Titandioxide í Google leitarvélina og fékk m.a. þessa niðurstöðu: Here you will find the latest news from the chemical, analytical and laboratory industries. Traustvekjandi!

Innihaldslýsing:
Myo-Lean™ prótínblanda (einangrað mjólkurprótín, jónaskipt mysuprótín, kalsíum kaseinat, einangrað sojaprótín), kornsíróp með hátt hlutfall innihald frúktósa, fjölliða glúkósi, sykur, blönduð pálmakjarna olía, kornsíróp með hátt innihald frúktósa, náttúruleg og tilbúin bragðefni, þurrkuð epli, fitusnauð mjólk, maltitol síróp, vítamín- og steinefnablanda (kalsíumfosfat, magnesíum oxíð, kalíumfosfat, kalíumsítrat, kalíumklóríð, askorbínsýra, alfa tocopherýl, járn-orthofosfat, níasínamíð, kalsíum pantothenat, sinkoxíð, koparglúkonat, krómsítrat, pýrídoxín hýdróklóríð, ríbóflavín, þíamín mónónítrat, vítamín-A palmítat, fólínsýra, bíótín, kalíumjoð, vítamín-D3 og vítamín B12), epladuft, eplasýra, sellulósagel, maltódextrín, fitusnautt jógúrtduft (ræktuð mysa og fitusnauð mjólk), þrúgusykur, títandíoxíð bætt fyrir lit, sojalesitín og guarlím.

Glúteinlaust: Nei (maltilol getur innihaldið glútein)
Mjólkurlaust: Nei
Hnetulaust: Nei

Næringargildi í einu stykki (sem er 56 gr):
Orka (kcal): 190
Protein: 15 gr
Kolvetni: 27 gr
Þar af sykur: 16 gr
Þar af trefjar: 4-8 gr
Fita: 4,6 gr
Þar af mettuð fita: 3,5 gr
Þar af einómettuð: ekki tekið fram
Þar af fjölómettuð: ekki tekið fram
Transfita: 0,5 gr (ekki tekið fram en er alveg örugglega eitthvað þar sem notuð er pálmolía og ekki tekið fram hvort hún er hert eða ekki)

Óhollustueinkunn: 0,5 (10 er hollast)

Í London

Jæja þá erum við stödd í London…eins og við sjáum af bleikum hanakömbum, dansandi, trommandi, hempuklæddu Hari Krishna strákunum, klæðskiptingum í háum hælum, fólkinu sem er að flýta sér alls staðar í jakkafötum og drögtum, byggingunum sem eru svo stórar að þær gætu hýst alla Reykvíkinga, og allri þeirri flóru fólks sem hér er af öllum stærðum, gerðum, litum o.fl. Við erum komin “heim”.

Námskeiðið gekk þrumuvel og ég var vel undirbúin. Það er gaman að labba út úr einum stærsta banka heims og finna að maður hafi staðið sig vel. Námskeiðið var reyndar í norð-vestur landsins og ég gisti á herragarði sem var byggður 1653 og Bítlarnir gistu á þegar þeir voru á svæðinu. Veggirnir voru metersþykkir og hlaðnir og innviðið eins og völundarhús með mjóum og löngum göngum. Gluggarnir voru litlir með blýrömmum (eins og á steindum gluggum) og það voru hestar á beit fyrir utan. Óskaplega fallegt, eins og á málverki.

Nú er ég í London og Jóhannes líka. Þarf að halda smá námskeið fyrir fyrirtækið sem ég er að vinna fyrir hér í UK í dag en svo ætlum við barasta að tsjilla. Við fórum á Neal’s Yard í gær að borða….uppáhaldsheilsustaðinn okkar. Í dag erum við að hitta gamla skólafélaga, nágranna, vinnufélaga og fleiri vini. Nóg að gera. Ég fór í heilsubúðir í gær. Best að segja sem minnst um það….ykkar vegna

Óhollustusamkeppni notenda CafeSigrun: Þátttakandi #5

Slim Fast Caramel

Tillaga frá: Ingibjörgu Lárusdóttur

Það er mikill kostur ef maður er með gráðu í efnafræði….það myndi hjálpa manni að lesa utan á umbúðirnar á þessu „súkkulaði“. Bara nafnið…“Slim-Fast“ ætti að kveikja á aðvörunarbjöllum í höfðinu. Það er ekkert súkkulaði sem er „megrandi“ og fyrir utan það ætti orðið slim-eitthvað þ.e. „megrunar-eitthvað“ að vera algjörlega bannað. Mér finnst heldur ekkert Slim….við 382 hitaeiningar, 12 grömm af fitu (þar af meira en helmingurinn mettuð fita sem sest beint inn á æðarnar) og 52 grömm af sykri….. Þó að þessi stöng sé létt ætti maður ekki að láta gabbast og einnig inniheldur hún bragðefni og litarefni. Þá er moli af dökku, lífrænt framleiddu súkkulaði mun betri kostur.

Innihaldslýsing:
Caramel (30%) (Glucose Syrup, Sugar, Bulking agent (Polydextrose), Skimmed Milk, Vegetable Oil, Salt, Flavourings, Emulsifier (Soya Lecithin)), Glucose Syrup, Milk Chocolate (21%) (Sugar, Cocoa Butter, Skimmed Milk Powder, Cocoa Mass, Lactose, Whey Powder, Milk Fat. Fat Reduced Cocoa Powder, Emulsifiers (Soya Lecithin, Polyglycerol Polyricionleate), Flavourings), Sugar, Water, Vegetable Oil, Bulking Agent (Polydextrose), Fat Reduced Cocoa Powder, Egg White, Salt, Colour (Plain Caramel), Flavourings.

Glúteinlaust: Já
Mjólkurlaust: Nei
Hnetulaust: Já (en með aðvörun frá framleiðanda um smit frá öðrum vörum)

Næringargildi í 100 gr:
Orka (kcal): 382
Prótein: 3,4 gr
Kolvetni: 69,6 gr
Þar af sykur: 52,3 gr
Þar af sterkja: ekki tekið fram
Þar af trefjar: 1,2 gr
Fita: 12,4 gr
Þar af mettuð fita: 7,1 gr
Þar af einómettuð: 1,2 gr
Þar af fjölómettuð: ekki tekið fram
Transfita: ekki tekið fram

Óhollustueinkunn: 2,0 (10 er hollast)

Afrísk matargerð – grein í Matur og Vín

Bara að láta ykkur vita að í nýjasta Matur og Vín blaðinu er grein um afríska matargerð sem ég skrifaði og nokkrar uppskriftir með. Er reyndar ekki búin að skoða blaðið :)

Einnig má finna afrískar uppskriftir á www.afrika.is/uppskriftir

Að undirbúa sig vel…og svo aðeins betur

Það fór þó aldrei svo að ég færi ekki til London með haustinu. Við ætluðum að vera hrikalega skynsöm og fara ekki neitt. Þegar við bjuggum í London (síðustu 2 árin sem við bjuggum þar) fór ég í hverjum einasta mánuði til Íslands til að vinna. Sem var fínt því þá gat ég keypt skyr og Lýsi og svoleiðis “nauðsynjavörur”. Það var reyndar ekki gott fyrir umhverfið né axlirnar (umhverfið vegna mengunar og axlirnar vegna þess að tölvan mín er þung). Því var bjargað með kolefnisjöfnun (löngu áður en það kom til sögunnar hér á landi) og axlirnar eru seinna tíma vandamál he he.

Anyways. Nú kemur kallið frá London og ég þarf að fara út og halda námskeið fyrir ristastóran breskan banka. Það er akkúrat á réttum tíma fyrir geðheilsuna ég ákvað að fyrst að borgað er undir rassinn á mér, að taka Jóhannes með. Þá get ég verslað nauðsynjavörur eins og noriblöð (fyrir sushigerð), hnetur, möndlur, umhverfisvænan bökunarpappír (óbleiktan) o.m.fl. Það vill svo vel til að við eigum smá pening á reikningunum okkar úti svo við þurfum ekki að skipta íslenskum peningum…sem betur fer því pundið er í 164 krónum sem er fááááááránlegt.

Námskeiðshald er alltaf stressandi, sérstaklega á tungumáli sem er ekki manns eigið móðurmál. Ég hef haldið svona námskeið áður erlendis (fyrir stærstu fyrirtæki heims) og það sitja yfirleitt 10-12 manns í dökkum jakkafötum/drögtum með frosinn svip, eru hálfgeispandi og líta á klukkuna..eða þannig byrjar það alltaf. Einhvern veginn tekst mér að fanga athygli þeirra (nei Jóhannes…ég fer ekki úr að ofan) og ég verð alltaf jafn ótrúlega glöð þegar fólk verður áhugasamt, spyr milljón spurninga og vill fá að vita meira. Þá finnst mér sigurinn vera unninn. Það er samt ekki skrítið þó sumir hafi efasemdir um ágæti þessarar litlu, ljóshærðu konu sem stendur mjóróma og patar á augljóslega ekki sínu tungumáli um einhver málefni sem mörgum er alveg sama um….ég skil vel að ég fái spurningar sem eru til þess gerðar að draga úr manni sjálfstraust, eru erfiðara svona professionally (til að testa mann). Þá er það eina sem maður getur að bretta upp á ermarnar og svara öllu þannig að enginn efi sé um hvað maður veit eða hvað maður getur…og það ætti enginn efi að vera. Samt efast maður alltaf sjálfur…og það er hættulegt. Maður má ekki sýna veikan blett (ekkert frekar en slösuð antilópa á sléttum Afríku).

Ég er orðin ágæt í að koma fram fyrir stórum hópi…hef haldið fullt, fullt af fyrirlestrum hér á landi og erlendis, hef haldið mörg námskeið, verið í pallborði og ég er löngu hætt að vera stressuð nema rétt kannski á fyrstu setningunni ef ég er að blaðra eitthvað…það er eðlilegt. Það er nefnilega vont að vera ekki stressaður því þá er maður of slakur og jafnvel kærulaus…lykillinn er nefnilega að undirbúa sig vel og undirbúa sig aðeins betur.  Gera ráð fyrir erfiðum spurningum o.s.frv.

Ég hef einu sinni gert þau mistök að vera aðeins of slök. Þá var ég í mastersnámi í London og við vorum tiltölulega nýflutt út. Kúrsinn sem ég var í var svona sögulegur kúrs út frá því námi sem ég var í. Ég lenti í hópi með strák frá Eistlandi. Hann talaði afar, afar litla ensku og það eina sem ég man er að hann sagði á bjagaðri ensku að ég væri heppin að vera svona smágerð því hlutfallslega hlyti ég að heyra vel (miðað við að vera með jafnstór eyru og mér stærri manneskja)…Gott múv eða þannig. Nú við áttum að lesa bók og ræða um hana í tíma eða ég hélt það. Ég lagði línurnar með verkefnið og sagði stráknum að lesa bókina vel því það ætlaði ég að gera. Við myndum svo spila þetta saman í tímanum. Kennarinn var prófessor frá Cambridge, alltaf haugadrukkinn í tíma og var alltaf klæddur í kjólföt og með hatt, stórskrýtinn. Við vorum fyrsta nemendaparið á önninni sem var með þetta verkefni.

Ég hitti stráksa fyrir kennslustundina og spyr hvort við eigum ekki að ræða aðeins um bókina og hugsanlegar spurningar…nei nei sagði hann, þurfum það ekkert. Ok, ég er alveg slök og hugsa með mér að það sé gott að hafa stuðning frá einhverjum sem er líka búinn að lesa bókina.

Kennslustundin byrjar, við komum okkur fyrir ásamt öllum hinum í bekknum. Mig fór að gruna að ekki væri allt með felldu þegar kennarinn kallar nöfn okkar upp. Uuuuuu hvers vegna var hann að því?

Við stöndum fyrir framan fullan bekk af fólki, fullt af augum stara á okkur og mér var farið að líða ansi illa…Hvað átti ég eiginlega að gera þarna? “Viljið þið nú flytja fyrirlesturinn ykkar….” “W.H.A.T.?” “Hvaða fyrirlestur” spyr ég? “Nú..Fyrirlesturinn auðvitað sem þið áttuð að gera um bókina”, svarar kennarinn. Ég starði á öll andlitin, algjörlega frosin úr hræðslu og ég fann hvernig blóðsykurinn féll, kaldur sviti spratt fram á enninu og mig langaði helst til að deyja. Ok hugsaði ég með mér…nú kemur til kasta Teits og Siggu og ég horfi á samnemanda minn frá Eistlandi sem stóð lúpulegur við hliðina á mér. Það kom sem sagt í ljós eftir á að þessi samnemandi minn hafði gleymt að láta mig vita að um fyrirlestur væri að ræða (hann átti að láta mig vita) og að við þyrftum að undirbúa okkur undir slíkt. Hann gleymdi líka að lesa bókina og var sem sagt að treysta á mig….(ég hugsaði honum þeigjandi þörfina…og við sem vorum fyrst til að lýsa yfir sjálfstæði þeirra!).

En já…ég flutti fyrirlestur á hroðalega vondri ensku um málefni sem ég vissi ekki nóg um með samnemanda sem vissi enn þá minna. Ég hélt að ég væri miklu betri í ensku en ég var…Ég hreinlega bullaði..EITTHVAÐ um bókina en mér til lítillar gleði var kennarinn einmitt sérfræðingur í akkúrat efni bókarinnar. Ég hef ALDREI verið jafn úrvinda eftir nokkurn skapaðan hlut eins og þessa upplifun. Ef einhvern tímann mig hefur langað til að jörðin gleypti mig þá var það þarna. Ég tafsaði, tautaði, teiknaði skýringarmyndir og kennarinn var ekki hrifinn. Samnemendur mínir peppuðu mig upp eftir á og sögðu að þetta hefði verið fínt og hann hefði verið óþarflega harður við okkur. Ég útskýrði fyrir þeim hvers vegna mér hefði gengið svona illa og þau skildu vel svekkelsið. Þau voru alla önnina vinsamleg við mig því þau vorkenndu mér svo mikið…í hvert skipti sem ég mætti þeim á göngunum var samúðarsvipur í augunum…sem er sorglegt.

Þrennt lærði ég á þessu sem mun fylgja mér alla ævi:

a) Aldrei, treysta á aðra með samvinnu þegar þú gætir komið illa út úr því.

b) Undirbúðu þig vel og svo aðeins betur undir fyrirlestra eða þar sem þú þarft að koma fram.

c) Þekktu efnið sem þú ert að tala um vel og kynntu þér það í þaula.

Ég veit að þetta námskeið mun ganga vel í London (þó ég sé alltaf hrædd um annað) því í öll skiptin hefur það gengið vel, viðskiptavinir eru alltaf ánægðir. Ég ætla nefnilega að undirbúa mig vel…og svo aðeins betur.

Óhollustusamkeppni notenda CafeSigrun: Þátttakandi #4

Soyage Non-Dairy Cultured Soya Dessert frá GranoVita Deluxe- Strawberry

Tillaga frá: Elísabetu og Hörpu

Mjög líklega ljótustu umbúðir sem til eru af nokkuri vöru á markaðnum. En svo sem…dæmum ekki bókina af kápu hennar er alltaf sagt. Það jákvæða hér er að engin litarefni eða aukaefni eru í þessari sojajógúrt og náttúrulegu litarefnin eru úr rauðrófu. Samt pirrar mig að það er talað um flavouring (bragðefni) og hvergi talað um hvort bragðefnið er náttúrulegt eða ekki.  Einnig er hellingur af alls kyns gúmmíi og þó að það sé ekki hættulegt finnst mér aldrei gaman að borða afurð sem inniheldur álíka mikið gúmmí og dekk (ok kannski ekki alveg sanngjarnt…en þið fattið hvað ég meina). Sumir hafa líka ofnæmi/óþol fyrir t.d. Xanthan gúmmíi. Xanthan er stundum notað í glúteinlausan bakstur (til að gera deigið teygjanlegra…. er einnig notað í eggjalíki, tannkrem o.fl.). Þetta er afar fitulítil jógúrt eða aðeins 0,1 gr af fitu sem er eiginlega lygilegt (enda bara gúmmí he he). Sykur er ekki notaður (frábært) heldur er notaður eplasafi og jarðarber. Finnst svolítið skrítið þetta strawberry fruit preperation…veit ekki alveg hvað það þýðir en vonum að þýði bara eitthvað jákvætt he he. Eitt sem er verulega slæmt…hvergi er talað um hvort sojað er NON-GM (óerfðabreytt) og ekki er heldur talað um Crop Friendly Soja eða álíka. Mér er nefnilega meinilla við að kaupa sojavörur frá stöðum þar sem skógum er rutt niður og villt dýr missa heimili sín.  Allt of algengt. Eins er mér illa við að kaupa sojavörur frá USA þar sem megnið af sojauppskerunni er erfðabreytt.  Allt í allt alveg ágæt sojajógúrt en með sína vankanta þó.

Innihaldslýsing:
Water, apple juice, strawberry fruit preperation (strawberries (3%), thickener (modified maize starch), colour (beetroot red), flavouring, acidity regulators (citric acid, trisodium citrate), stabiliser (guar gum), antioxidant (ascorbic acid), soya protein (2%), stabilisers (guar gum, xanthan gum, locust bean gum).

Glúteinlaust: Já
Mjólkurlaust: Já
Hnetulaust: Já

Næringargildi í 100 gr:
Orka (kcal): 77
Prótein: 2,4 gr
Kolvetni: 16,6 gr
Þar af sykur: ekki tekið fram
Þar af sterkja: ekki tekið fram
Þar af trefjar: ekki tekið fram
Fita: 0,1 gr
Þar af mettuð fita: ekki tekið fram
Þar af einómettuð: ekki tekið fram
Þar af fjölómettuð: ekki tekið fram
Transfita: ekki tekið fram (en varla mælanleg)

Óhollustueinkunn: 6,0 (10 er hollast)

Hvernig klósettpappír í Tanzaníu varð að málsverði á fínum veitingastað í Reykjavík

Það er smá saga á bak við þetta allt saman.

Við fórum til Tanzaníu síðasta febrúar (og reyndar Kenya, Uganda og Rwanda líka). Ég er yfirleitt sú eina sem er vakandi allan tímann þegar verið er að keyra langar leiðir (oft marga klukkutíma) á meðan hinir dotta eða jafnvel lesa. Það er nú gott og blessað en ég get ómögulega sofnað og tími ekki að missa af einni mínútu á ferðalögum. Ég horfi á allt í kringum mig, fólkið, skiltin, dýrin, landslagið, bílana, trén, ruslið…mér finnst ALLT merkilegt og tek myndir í gríð og erg. Þó ég sé úrvinda, tími ég ekki að loka augunum. Þó ég hafi komið til þessara landa (Kenya a.m.k.) töluvert oft síðustu árin þá finnst mér ég alltaf vera að koma í fyrsta skiptið og myndirnar í samræmi við það he he…þ.e. allt of margar. Jóhannes sagði mér svo í dag að athyglisgáfan hefði borgað sig…reyndar sagði hann þetta á msn: “klósettpappírinn þinn kom okkur út að borða (á fínum veitingastað hér í Reykjavík)”. Eins og gefur að skilja var ég ENGAN veginn að fatta hvað elskulegur eiginmaður minn var að reyna að tjá sig um (stundum er hann svolítið abstrakt, enda heimspekingur og tölvunarfræðingur að mennt…sem flækir nú málið heldur betur)…svo stökk hann í burtu frá tölvunni á meðan ég var að reyna að skilja setninguna. Sem gekk ekki vel.

Eftir mikið hárlos (búin að reyta af mér hárið) kom Jóhannes til baka og útskýrði málið. Þegar við vorum í Rwanda síðast tók ég eftir skilti á húsi einu í Kigali (höfuðborg Rwanda). Á skiltinu stóð nafn fyrirtækisins sem Jóhannes vinnur hjá. Mér fannst það frekar fyndið og tók mynd. Nú við fórum um Uganda, Kenya eins og áður sagði og enduðum í Tanzaníu þar sem við vorum við rætur Kilimanjaro með Borgari bróður og Elínu að skoða hótel og fleira fyrir næstu ferðir. Hótelin voru reglulega fín og alltaf þegar ég sé góð salerni þá nota ég tækifærið…vatnsklósett eru í sérstöku uppáhaldi hjá mér (og fleirum) í þessum löndum enda ekki alltaf fáanleg. Ég stekk á salernið og utan á klósettrúllunni sé ég nafn fyrirtækisins sem Jóhannes vinnur hjá….Ég var að fara að stinga rúllunni ofan í pokann minn en hugsaði mig svo um, kunni ekki við að stela heilli rúllu (enda í þriðja heims landi). Ég tek því pappírinn (glanspappír með nafnið í vondum bleikum og bláum litum) og sting honum samankrumpuðum í vasann. Ég kem út af salerninu og tek pappírinn upp úr vasanum. Jóhannes rekur upp stór augu og beinlínis orgar úr hlátri. Það var sem sagt þá sem Jóhannes sagði mér að sá sem gæti komið með mest absúrd mynd eða hlut sem á væri nafn fyrirtækisins myndi vinna verðlaun (held þau hafi ekkert að gera þarna í vinnunni hans). Pappírinn var því vel geymdur. Jóhannes sagði svo eftir að hafa farið með pappírinn að þetta væri sterkur kandidat í keppninni en ég steingleymdi þessu alveg. Í dag var tilkynnt um að vinningshafinn væri hvorki meira né minna klósettpappírinn frá Tanzaníu! Sem þýðir að við fáum fínt út að borða fyrir okkur tvö Það borgar sig að vera með athyglina í lagi

Óhollustusamkeppni notenda CafeSigrun: Þátttakandi #3

Niðursoðin jarðarber

Tillaga frá: Melkorku Mjöll

Ég man enn þá eftir því þegar amma heitin opnaði dós af niðursoðnum ávöxtum og hellti rjóma út á. Þetta fyrir henni var mikið lostæti og afi sleikti út um. Hún ólst ekki upp við að ávextir væru ferskir. Fyrir 20 árum síðan þóttu ávextir ekki sjálfsagðir á borðum landsmanna og í þá daga var ég hæstánægð með ávextina hennar ömmu. Í dag hreinlega klikkast ég ef borið er á borð fyrir mig niðursoðnir ávextir á veitingahúsi. Það kemur sjaldan fyrir að ég lendi í því í dag (enda aldrei á þannig stöðum) og það þarf að vera eitthvað meira en lítið að í eldhúsinu ef kokkar á veitingahúsum opna bara niðursuðudós í stað þess að skera ferska ávexti.

Niðursoðin jarðarber og aðrir ávextir eru alveg ferlegir. Það er mikil synd og skömm að mínu mati að venja börn við að ávextir séu sykraðir. Það er SVO mikill óþarfi. Enda held ég að það gerist ekki á mörgum heimilum. Ekki aðeins er búið að skemma öll næringarefni og vítamín við niðursuðu heldur er búið að sykra þessa yndislega ávexti og ekki nóg með það heldur bæta litarefnum út í þá líka. Það er því miður ekki neitt tekið fram varðandi sykurmagn (hlutfall) eða neitt annað og fer það óskaplega í taugarnar á mér þegar svo er. Það ætti alltaf að vera sjálfsögð kurteisi við notendur að segja þeim hvað þeir eru að láta ofan í sig….nema maður hafi eitthvað að fela! Ég myndi giska lauslega á að í um 100 gr séu svona 20-25 grömm af sykri.

Ég ætla að lokum að nefna eitt varðandi litarefnið E-124 sem er að finna í þessum niðursoðnu jarðarberjum: Samkvæmt nýjum reglum Evrópusambandsins verður framleiðendum innan tíðar skylt að merkja matvæli sem innihalda litarefnin E102, E104, E110, E122, E124 og E129 með varúðarmerkingunni; Getur haft óæskileg áhrif á hegðun og einbeitingu barna.

Innihaldslýsing:
Jarðarber, vatn, sykur, litarefni (E124).

Glúteinlaust: Já
Mjólkurlaust: Já
Hnetulaust: Já

Næringargildi í 100 gr:
Orka (kcal): ekki tekið fram
Prótein: ekki tekið fram
Kolvetni: ekki tekið fram
Þar af sykur: ekki tekið fram
Þar af sterkja: ekki tekið fram
Þar af trefjar: ekki tekið fram
Fita: ekki tekið fram
Þar af mettuð fita: ekki tekið fram
Þar af einómettuð: ekki tekið fram
Þar af fjölómettuð: ekki tekið fram
Transfita: ekki tekið fram

Óhollustueinkunn: 1,0 (10 er hollast)

Hárfínt

Ég: Jóhannes þú þarft að fara í klippingu…

Jóhannes: Já ég veit..hef bara aldrei tíma…

Jóhannes: Kannski að þú getir…….

Ég: Ég veit hvað þú ert að hugsa og svarið er NEI…

Jóhannes: En….

Ég: NEI. Þú veist hvernig það getur endað…..

Ég fór í klippingu og strípur um daginn (ég veit…ekki merkilegt). Eitthvað sem ég geri mjög reglulega því hárið á mér vex á ofurhraða (eins og neglurnar) og ef ég hressi ekki upp á hárið á mér lít ég út eins og skúringarmoppa á hvolfi. Í hvert skipti sem ég fer í klippingu til hennar Auðar hugsa ég alltaf um það þegar ég sit í stólnum hvað hárgreiðslufólk er upp til hópa flinkt í höndunum. Sérstaklega íslenskt.

Eins og þið vitið eflaust, þið sem hafið fylgst með hér á blogginu þá mæri ég London út í eitt. Það er samt eitt sem er algjörlega vonlaust við að búa þar….það eru hárgreiðslustofurnar. Þannig var nefnilega mál með vexti að við bjuggum eitt sinn í Harrow á meðan við vorum í Mastersnáminu okkar. Úthverfi sem við myndum aldrei búa í nema af því skólinn okkar var á næsta leiti. Við vorum þó svo heppin að Elva vinkona og Óli maðurinn hennar bjuggu í rúmt ár við hliðina á okkur sem gerði dvölina skemmtilegri. En nóg um það. Harrow hverfið er m.a. þekkt fyrir drengjaskólann fræga (Harrow Boy School) þar sem a.m.k. 7 af forsætisráðherrum Bretlands hafa numið (og árið kostar um 4-5 milljónir). Þar ganga kennarar um í svörtum skikkjum og strákpjakkarnir á heimavistinni ganga um í jakkafötum, með stráhatta á hausnum og spila krikket. Harrow Boy School var líka notaður í eitthvað af Potter myndunum (held þeirri fyrstu). Þetta var sem sé Harrow-on-the-Hill og þar bjó fullt af ríku og frægu fólki. Þar var líka hæsti punktur Londonsvæðisins og gott útsýni. Við bjuggum í South-Harrow sem var plebbalegra hverfi enda neðar í brekkunni. Þar bjuggu álíka margir og allir Íslendingar, sem sagt smábær. Í South-Harrow var alveg hellingur af Indverjum og voru þeir í meirihluta. Skýrir það afskaplega góða indverska veitingastaði sem við vorum dugleg að heimsækja. Eftir þetta þýðir ekki að draga okkur inn á hvaða indverska veitingastað sem er….Þarna voru líka indverskir markaðir og líkamsræktin sem ég fór í angaði öll af karrí og öðru kryddi því þangað fóru indversku konurnar í ræktina.

En aftur að hárgreiðslustofum. Þegar við fluttum út í nám 2001 hafði ég einna mestar áhyggjur af því hvernig ég ætti að hugsa um hárið á mér því ég VERÐ að komast í strípur og klippingu á 4-6 vikna fresti. Það er eitthvað sem ég leyfi mér í staðinn fyrir t.d. áfengi og sígarettur og skammast mín ekki baun fyrir. Hárið segir nefnilega margt um okkur……En þarna voru góð ráð dýr því það voru afar fáar hárgreiðslustofur í kringum okkur og standardinn afleitur. Hann var þó bara eins og á öllum breskum, venjulegum hárgreiðslustofum. Þessir staðir skiptast í tvennt eftir gæðum. Við erum með plebbastofur sem kosta samt formúgu með lítið reyndu hárgreiðslufólki og við erum á hinn bóginn með Paul Mitchel, Toni and Guy stofur eða álíka sem kosta um 20 þúsund krónur. Ekki alveg það sem námsmenn þola. Eftir langa leit fann ég eina hárgreiðslustofu sem ég var svona allt í lagi ánægð með þrátt fyrir okurverð. Ekki nóg með að maður borgi háa fjárhæð fyrir klippingu og strípur heldur er gefið mál að það eru 3 konur sem þurfa að setja strípurnar í, ein sem þarf að þvo og 2 sem þurrka og klippa. Samtals um 5-6 konur að vesenast í manni í um 3-4 tíma…eitthvað sem ein íslensk hárgreiðslukona/maður fer létt með á 1,5 tíma. Menntun hárgreiðslufólks er lítil og oft engin og hver sem er af götunni getur fengið skæri í hendurnar eftir smá “þjálfun”. Eigandi þessarar hárgreiðslustofu var ferlega lummulegur karl með svona svart, krullað, blásið hár og gekk um í þröngum gallabuxum þó hann væri um 60 ára. Allar konurnar reyndu við hann og hann svaraði í sömu mynt. Þetta var óskiljanlegt scenario. Ein hárgreiðslukonan var eins og dragdrottning (með það mikið af farða), með aflitað hár niður á bak, appelsínugul af ljósum, þykkar, teiknaðar varir og alltaf í magabol þó hún væri um 45 ára. Heimsóknirnar voru alltaf eins og senur úr breskri sápuóperu.

Jóhannes aftur á móti getur nokkurn veginn látið klippa sig hvar sem er en er samt kreðsinn á hver klippir og hvernig. Hann er þó ekki með strípur sem gerir málið aðeins einfaldara.

Þá kemur að kjarna sögunnar (loksins). Jóhannes bað mig eitt sinn um að klippa sig. Við vorum alveg staurblönk svo ég sagði bara já já. Ég tók mér skæri í hönd og hugsaði með mér að þetta væri nú líklega ekki mikið mál (þetta virkar alltaf svo auðvelt hjá hárgreiðslufólki). Ég byrjaði….og klippti fullt. Það var hörmulega illa gert og mér fannst ég vera með garðklippur í höndunum, svo klaufsk var ég. Ég held áfram og eftir að hafa klippt Jóhannes í eyrun 2var-3var og stungið sjálfa mig nokkrum sinnum bað ég hann um að líta í spegil. “Hmmmm” sagði hann. “Ok kannski það lagist með litnum sem við keyptum” (ætlaði að lýsa það aðeins). Ég set litinn í og bíð í tilsettan tíma. Við skoluðum litinn úr og hann var ALLS ekki eins og á skælbrosandi, skandinavísku dömunni á pakkanum. Jóhannes var rauðhærður….illa rauðhærður. Nú voru góð ráð dýr…ekki gat maðurinn farið svona í vinnuna? Þó hann væri að vinna hjá Walt Disney, innan um allar teiknimyndafígúrurnar þá var þetta samt ekki málið. Hvað áttum við að gera eiginlega?..það var kvöld…engin hárgreiðslustofa opin og Jóhannes að fljúga á fund daginn eftir. “Hey Indverjabúðirnar eru opnar” sagði ég……Já góð hugmynd sagði Jóhannes…og við trítluðum niður löngu götuna. Í Indverjabúðinni voru alls kyns hárlitir en enginn ljós (sem við hefðum svo sem átt að vita fyrir…ekki margir ljóshærðir Indverjar). Við ákváðum þá að prófa að dekkja hárið aðeins…hafa það ljósbrúnt og þá væri dökkur hárlitur fínn ef við hefðum hann bara stutt í (jebb svona lítið vissum við um hárlitanir). Ok, og við keyptum pakka með indverskri, skælbrosandi, dansandi konu í sarí (litríku klæði) utan á. Við trítluðum heim og hófumst handa. Liturinn fór í og liturinn fór úr….næstum því. Við skoluðum og við þvoðum hárið vandlega en allt kom fyrir ekki…hárið var ljósgrænt með appelsínugulum/ljósbrúnum blettum í. Þegar við skoðuðum hárlitinn reyndist þetta vera Henna skol sem indverskar konur nota gjarnan í svart hárið á sér til að fá glans….Jebb….

Jóhannes horfði í spegilinn (alltaf jafn rólegur en var farinn að bíta fast í varirnar)….og sagði: “Held að sé best að við krúnrökum það bara”. Þar fór það…ég hafði augljóslega ekki hæfileika á þessu sviði og ákvað að játa mig sigraða. Ég tók upp rakvélina (sem var sérsniðin fyrir hár) og byrjaði…ég gat ekki einu sinni rakað hárið almennilega af því ég er klaufi….ég hefði treyst mér til að mála hvert hár með pensli en þetta er bara alveg fyrir utan mitt hæfileikasvið. Jóhannes endaði því á að fljúga á mikilvægan fund með missítt, grænt hár með appelsínugulum blettum í, útklippt eyru….og derhúfu. Derhúfuna tók hann ekki af í nokkrar vikur.

Ég lærði margt á þessu….en eitt situr fast í mér. 1) Íslenskt hárgreiðslufólk er eitt það besta í heiminum (t.d. mjög eftirsótt í London) og er á sanngjörnu verði miðað við menntun og gæði. 2) Ég hef 0% hæfileika til að klippa hár….sem gerir spurninguna frá Jóhannesi í upphafi enn þá furðulegri miðað við það trauma sem átti sér stað…..sumt greinilega gleymist og fyrirgefst…..